دیالوگ: آیا ایران تسلیم خواست های جامعه جهانی و سازمان های بین المللی می شود؟ - بخش دوم

  برنامه هفته بیست و چهارم دیالوگ

   مدیر برنامه: انصافعلی هدایت

 

میهمانان برنامه:  

جناب احمد اوبالی

 دکتر جعفر الهاشمی

 جناب جمشید شارمهد

 جناب صلاح ابو شریف الاحوازی

 

ويدئو: گوناز تی وی

 ۱ مهر ۱۳۹۶

  

رهبران ایران، همیشه در پی فریب افکار عمومی ملل ساکن ایران بوده اند. رهبران ایران نمی توانند بدون داشتن دشمن و دشمن تراسی داخلی و خارجی، صلح و امنیت در زندگی را تجربه بکنند. 

چرا که از فرهنگ و تاریخی دشمن تراشانه می آیند تا مردمان داخل خود را مجبور به سکوت کرده و آن ها را با اتهام "همکاری با دشمن" یا "عامل دشمن بودن" تهدید، زندانی و اعدام بکنند و به آنان اجازه ندهند تا  خواستار حقوق انسانی خود در قرن بیستم و بیست و یکم باشند.

در این زمانه اما، جوامع و سازمان های بین المللی مورد قبول همه کشورها و خود ایران، نقش اساسی در اقتصاد، صلح و امنیت بین الملل، بازی می کنند. تلاش آن ها برای تامین منافع همه کشورهاست و ایران، هم عضو آن هاست و هم از آن ها برای دفاع از منافعش استفاده می کند

 اما ایران دشمن تراش، می خواهد "آمریکا" را به عنوان بازیگر اصلی همه این سازمان هاو نهادهای بین المللی نشان دهد تا بتواند دشمنی خود با حقوق و جوامع و سازمان های بین المللی را در زیر نام امریکا پیش ببرد و از دستورهای سازمان های بین المللی سرپیچی بکند. در حقیقت، ایران با همه سازمان ها و کشورهای دنیا در دشمنی و ستیز است.

مجمع عمومی سازمان ملل از اصلی ترین رکن های سازمان ملل متحد بوده و مقر آن در شهر نیویورک است. نشست های این نهاد بین المللی در نیویورک دوام دارد و حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور ایران، چند روز قبل در آن سخنرانی کرده و مواضع ایران را اعلام کرد.

شورای امنیت، دومین نهاد مهم سازمان ملل متحد است که تا کنون، در رابطه با ایران تصمیمات بسیار مهمی را گرفته است.

     سازمان های بین المللی دیگری مانند

شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد

دیوان بین المللی دادگستری سازمان ملل متحد

آژانس بین المللی انرژی اتمی

 اتحادیه بین المللی حفاظت از محیط زیست

سازمان همکاری های اسلامی

شورای همکاری خلیج فارس

عفو بین الملل

حقوق بشر

  و ... وجود دارند

شاید بتوان ادعا کرد که ایران 38 سال گذشته، بر عکس صراحت حقوق بین الملل، رفتار کرده و بسیاری از حقوق و  تصمیمات بین المللی را نقض کرده است. 

ایران تصمیم گرفته تا با صدور انقلاب خود به کشورهای نزدیک و دور، ثبات و آرامش را در دیگر کشورها و بخصوص در کشورهای اسلامی منطقه بر هم بریزد.

ایران، به ترور مخالفان ایرانی و غیر ایرانی خود در همه کشورها دست زده است

ایران بدون توجه به قوانین بین المللی الزام آوری که آن ها را امضاء کرده است، سفیران دیگر کشورها را مانند گروه های تروریستی، به گروگان گرفته است

ایران بارها و بارها، به سفارتخانه های دیگر کشورها که به منزله خاک آن کشورها در ایران و مصون از هر نوع حمله است، حمله کرده و به تخریب آن ها و ترساندن سفرا و کارمندان آن ها اقدام کرده است

ایران در تعدادی زیادی از کشورها به گروگان گیری اقدام کرده است

ایران گروه های تروریستی مختلفی با نام های متفاوتی را در بسیاری از کشورها  تاسیس و از نظر مالی، نظامی، آموزشی، اطلاعاتی حمایت کردهو می کند

ایران بطور علنی و رسمی بعضی از کشورهای عضو سازمان ملل متحد را به محو و نابودی تهدید می کند

ایران به قاچاق مواد مخدر در سطح جهانی اقدام می ورزد

ایران تصمیمات سازمان های بین المللی را نادیده می گیرد

ایران در امور داخلی کشورهای دور و نزدیک و مسلمان و غیر مسلمان دخالت می کند

ایران خارجی ها و توریست ها را به گروگان می گیرد

ایران حقوق بشر شهروندان خود را نقض می کند

ایران آزادی های قانونی را از ملل ساکنش دریغ می ورزد

ایران به حق تعیین سرنوشت احترام نمی گذارد ایران حق آموزش زبان های مادری را نمی پذیرد

ایران از حقوق و قوانین دموکراتیک سرپیچی می کند

ایران در پی ساخت موشک های دوربرد برای حمله به دیگر کشورها است

ایران، دائما کشورهای حاشیه خلیج و همسایگانش را تهدید به بستن تنگه هرمز می کند

ایران کشورهای همسایه اش را با حمله موشکی به خاک آن ها تهدید می کند

ایران، مخفیانه در پی ساخت سلاح های اتمی است

ایران همدست و شریک جرم حافظ اسد  در کشتن حدود یک میلیون انسان مسلمان و آواره کردن بیش ازهشت میلیون انسان دیگر است

...

آیا ایران بعد از این همه دشمنی با دنیا، به قوانین بین المللی، کنوانسیون ها، اراده و خواست های جامعه جهانی و سازمان های بین المللی تن خواهد داد؟

آیا ایران تسلیم اصول و قوانین بین المللی خواهد شد؟ آیا ایران از این کارهایش دست برمی دارد؟ آیا ایران قابل اصلاح است؟ ببینیم رئیس جمهور ایران در مجمع عمومی سازمان ملل برای فریب افکار عمومی داخلی و جهانی چه سخنانی را گفته است و به نقد آن ها بپردازیم

به این دست از سوال ها، مهمانان گرامی این هفته دیالوگ پاسخ خواهند داد.

مدیر برنامه: انصافعلی هدایت

مهمانان:

1. 

جناب احمد اوبالی - تورم - مدیر تلویزیون گوناذ تی وی

2.

 دکتر جعفر الهاشمی - عرب- حقوقدان وپژوهشگر امور 

 سياسي خاورميانه

 3.

 جناب جمشید شارمهد -فارس - از رهبران انجمن پادشاهی ایران 

4.

 جناب صلاح ابوشریف الاحوازی - عرب - دبیرکل "جبهه دموکراتیک مردمی احواز

دیالوگ 23.09.2017

دیالوگ: آیا ایران تسلیم خواست های جامعه جهانی و سازمان های بین المللی می شود؟ - بخش اول

 

برنامه هفته بیست و چهارم دیالوگ

   مدیر برنامه: انصافعلی هدایت

میهمانان برنامه: 

جناب احمد اوبالی

 دکتر جعفر الهاشمی

 جناب جمشید شارمهد

 جناب صلاح ابو شریف الاحوازی

ويدئو: گوناز تی وی

 ۱ مهر ۱۳۹۶

 

رهبران ایران، همیشه در پی فریب افکار عمومی ملل ساکن ایران بوده اند. رهبران ایران نمی توانند بدون داشتن دشمن و دشمن تراسی داخلی و خارجی، صلح و امنیت در زندگی را تجربه بکنند. 

چرا که از فرهنگ و تاریخی دشمن تراشانه می آیند تا مردمان داخل خود را مجبور به سکوت کرده و آن ها را با اتهام "همکاری با دشمن" یا "عامل دشمن بودن" تهدید، زندانی و اعدام بکنند و به آنان اجازه ندهند تا  خواستار حقوق انسانی خود در قرن بیستم و بیست و یکم باشند.

در این زمانه اما، جوامع و سازمان های بین المللی مورد قبول همه کشورها و خود ایران، نقش اساسی در اقتصاد، صلح و امنیت بین الملل، بازی می کنند. تلاش آن ها برای تامین منافع همه کشورهاست و ایران، هم عضو آن هاست و هم از آن ها برای دفاع از منافعش استفاده می کند

 اما ایران دشمن تراش، می خواهد "آمریکا" را به عنوان بازیگر اصلی همه این سازمان هاو نهادهای بین المللی نشان دهد تا بتواند دشمنی خود با حقوق و جوامع و سازمان های بین المللی را در زیر نام امریکا پیش ببرد و از دستورهای سازمان های بین المللی سرپیچی بکند. در حقیقت، ایران با همه سازمان ها و کشورهای دنیا در دشمنی و ستیز است.

مجمع عمومی سازمان ملل از اصلی ترین رکن های سازمان ملل متحد بوده و مقر آن در شهر نیویورک است. نشست های این نهاد بین المللی در نیویورک دوام دارد و حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور ایران، چند روز قبل در آن سخنرانی کرده و مواضع ایران را اعلام کرد.

شورای امنیت، دومین نهاد مهم سازمان ملل متحد است که تا کنون، در رابطه با ایران تصمیمات بسیار مهمی را گرفته است.

     سازمان های بین المللی دیگری مانند

شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد

دیوان بین المللی دادگستری سازمان ملل متحد

آژانس بین المللی انرژی اتمی

 اتحادیه بین المللی حفاظت از محیط زیست

سازمان همکاری های اسلامی

شورای همکاری خلیج فارس

عفو بین الملل

حقوق بشر

  و ... وجود دارند

شاید بتوان ادعا کرد که ایران 38 سال گذشته، بر عکس صراحت حقوق بین الملل، رفتار کرده و بسیاری از حقوق و  تصمیمات بین المللی را نقض کرده است. 

ایران تصمیم گرفته تا با صدور انقلاب خود به کشورهای نزدیک و دور، ثبات و آرامش را در دیگر کشورها و بخصوص در کشورهای اسلامی منطقه بر هم بریزد.

ایران، به ترور مخالفان ایرانی و غیر ایرانی خود در همه کشورها دست زده است

ایران بدون توجه به قوانین بین المللی الزام آوری که آن ها را امضاء کرده است، سفیران دیگر کشورها را مانند گروه های تروریستی، به گروگان گرفته است

ایران بارها و بارها، به سفارتخانه های دیگر کشورها که به منزله خاک آن کشورها در ایران و مصون از هر نوع حمله است، حمله کرده و به تخریب آن ها و ترساندن سفرا و کارمندان آن ها اقدام کرده است

ایران در تعدادی زیادی از کشورها به گروگان گیری اقدام کرده است

ایران گروه های تروریستی مختلفی با نام های متفاوتی را در بسیاری از کشورها  تاسیس و از نظر مالی، نظامی، آموزشی، اطلاعاتی حمایت کردهو می کند

ایران بطور علنی و رسمی بعضی از کشورهای عضو سازمان ملل متحد را به محو و نابودی تهدید می کند

ایران به قاچاق مواد مخدر در سطح جهانی اقدام می ورزد

ایران تصمیمات سازمان های بین المللی را نادیده می گیرد

ایران در امور داخلی کشورهای دور و نزدیک و مسلمان و غیر مسلمان دخالت می کند

ایران خارجی ها و توریست ها را به گروگان می گیرد

ایران حقوق بشر شهروندان خود را نقض می کند

ایران آزادی های قانونی را از ملل ساکنش دریغ می ورزد

ایران به حق تعیین سرنوشت احترام نمی گذارد ایران حق آموزش زبان های مادری را نمی پذیرد

ایران از حقوق و قوانین دموکراتیک سرپیچی می کند

ایران در پی ساخت موشک های دوربرد برای حمله به دیگر کشورها است

ایران، دائما کشورهای حاشیه خلیج و همسایگانش را تهدید به بستن تنگه هرمز می کند

ایران کشورهای همسایه اش را با حمله موشکی به خاک آن ها تهدید می کند

ایران، مخفیانه در پی ساخت سلاح های اتمی است

ایران همدست و شریک جرم حافظ اسد  در کشتن حدود یک میلیون انسان مسلمان و آواره کردن بیش ازهشت میلیون انسان دیگر است

...

آیا ایران بعد از این همه دشمنی با دنیا، به قوانین بین المللی، کنوانسیون ها، اراده و خواست های جامعه جهانی و سازمان های بین المللی تن خواهد داد؟

آیا ایران تسلیم اصول و قوانین بین المللی خواهد شد؟ آیا ایران از این کارهایش دست برمی دارد؟ آیا ایران قابل اصلاح است؟ ببینیم رئیس جمهور ایران در مجمع عمومی سازمان ملل برای فریب افکار عمومی داخلی و جهانی چه سخنانی را گفته است و به نقد آن ها بپردازیم

به این دست از سوال ها، مهمانان گرامی این هفته دیالوگ پاسخ خواهند داد.

مدیر برنامه: انصافعلی هدایت

مهمانان:

1. 

جناب احمد اوبالی - تورم - مدیر تلویزیون گوناذ تی وی

2.

 دکتر جعفر الهاشمی - عرب- حقوقدان وپژوهشگر امور 

 سياسي خاورميانه

 3.

 جناب جمشید شارمهد -فارس - از رهبران انجمن پادشاهی ایران 

4.

 جناب صلاح ابوشریف الاحوازی - عرب - دبیرکل "جبهه دموکراتیک مردمی احواز

دیالوگ 23.09.2017

 

Azərbaycan-Türkmən dili və əlaqələri

GünazTV 

Sep. 23. 2017 

Aparıcı: İnsafəli Hidayət 

Qonaq: Yusuf Dəniz Yakalı

 

 

متن کامل خطابه حسن روحانی در سازمان ملل متحد

رئیس جمهور گفت: دولت جدید آمریکا با پیمان شکنی و نقض تعهدات بین المللی، فقط اعتبار جهانی خود را می‌شکند و اعتماد دولت‌ها و ملت‌ها را از دست می‌دهد.

به گزارش مهر، حجت الاسلام حسن روحانی رئیس جمهور در هفتاد و دومین مجمع عمومی سازمان ملل به ایراد سخنرانی پرداخت.

متن کامل سخنان رئیس جمهور بدین شرح است:

«بسم الله الرحمن الرحیم

آقای رئیس،

آقای دبیرکل،

عالیجنابان،

خانم­ها و آقایان،

مایلم در آغاز سخنم انتخاب ریاست مجمع و همچنین دبیر کلّی جناب آقای گوتِرِش را، تبریک بگویم و برای ایشان در انجام مأموریت سنگینی که برعهده گرفته­اند، آرزوی موفقیت نمایم.

چهار ماه پیش در دوازدهمین دوره از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، بیش از ۴۱ میلیون یرانی یعنی  ۷۳ درصد واجدان شرایط، با حضور خود در پای صندوق‌های رای، یک بار دیگر به برنامه اینجانب برای اعتدال، و احترام به «حقوق بشر و حقوق شهروندی» در سیاست داخلی، و اتخاذ خط مشی «تعامل سازنده» در سیاست خارجی و پیشرفت در، مسیر تحول اقتصادی اطمینان کردند. این رای حاصل بلوغ سیاسی - اجتماعی در جامعه‌ای بود که تنها چهار دهه است حکومتی مردم‌سالار و آزاد را تجربه می کند. این رای صرفاً انتخاب یک رئیس جمهور نبود، بلکه یک سرمایه‌گذاری بزرگ سیاسی، از سوی مردمی بود که، بزرگترین پشتوانه نظام جمهوری اسلامی به شمار می‌روند.

حقوق بشر و حقوق شهروندی، در کنار اسلامخواهی و عدالت­جویی، از مهم­ترین خواسته­های مردم ایران در طول بیش از یکصد و پنجاه سال گذشته و به ویژه در انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ بوده است. دولت من در دوره قبل، همزمان با پیشبرد مذاکرات هسته­ای در عرصه خارجی، برای تدوین حقوق شهروندی در عرصه داخلی نیز تلاش نموده و «منشور حقوق شهروندی» را اعلام، و برای اجرا ابلاغ نمود. تحقق این منشور در راستای خواسته های مردمی بود که ۱۱۱ سال پیش، انقلاب مشروطیت و ۳۹ سال پیش انقلاب اسلامی را، علیه رژیم های خودکامه و دیکتاتور، و به منظور دستیابی به حیثیت و کرامت والای انسانی و دستیابی به حقوق خود، رقم زدند.

خانم ها و آقایان،

در این بزرگ ترین تریبون بین­المللی، با صدای بلند اعلام می­کنم، که اعتدال منش و روش ملت بزرگ ایران است. اعتدال نه انزواطلبی است و نه استیلاجویی؛ اعتدال نه بی تفاوتی است و نه پرخاشگری.

مشی اعتدال، مشی صلح است؛ اما صلحی عادلانه و جامع؛ نه صلح برای ملتی، و جنگ و درگیری برای ملتی دیگر؛

اعتدال، آزادی و مردم‌سالاری است؛ اما به صورتی شامل و فراگیر؛ نه حمایت ظاهری از آزادی در یک جا، و پشتیبانی از دیکتاتوری در جای دیگر؛

اعتدال، هم‌افزایی اندیشه ها است و نه رقص شمشیرها؛

و بالاخره مشی اعتدال، زیبایی آفرین است. سلاح های مرگبار صادراتی زیبا نیست؛ صلح زیبا است، تحریم­های ظالمانه زیبا نیست، عدالت زیبا است.

رویکرد ما صلح‌خواهی و حمایت از حقوق ملت‌هاست. ما ظلم را نمی‌پسندیم و از مظلوم دفاع می‌کنیم. ما تهدید نمی‌کنیم و تهدید را از جانب هیچ کس نمی‌پذیریم. زبان ما زبان کرامت است و زبان تهدید را برنمی‌تابیم. ما اهل مذاکره‌ایم، اما از موضع برابر و احترام متقابل، و با رویکرد برد-برد.

در دنیای امروز صلح، امنیت، ثبات و پیشرفت کشورها در هم تنیده شده‌اند. نمی‌شود مردم فلسطین توسط رژیمی شرور و نژادپرست از کمترین حقوق انسانی محروم باشند و غاصبان این سرزمین در امنیت؟ نمی‌شود یمن، سوریه، عراق، بحرین، افغانستان، میانمار، و در بسیاری مناطق دیگر در فقر و جنگ و درگیری زندگی کنند و عده‌ای گمان کنند که می‌توانند امنیت و رفاه و توسعه بلندمدت در کشورهای خود داشته ‌باشند.

آقای رئیس!

ایران از گذشته، پرچم دار تسامح در حق ادیان و اقوام مختلف بوده است . ما همان  ملتی  هستیم که یهودیان را از رنج اسارت بابلی نجات دادیم؛ ارمنیان مسیحی  را با آغوش باز در میان خویش، پذیرفتیم و در میان خود یک  "قارۀ فرهنگی" و تنوعی کم نظیر از اقوام و ادیان را جای داده­ایم. این همان ایران است که همواره از مظلومان دفاع کرده است؛ ‌قرنها پیش مدافع حقوق یهودیان و اکنون مدافع حقوق فلسطینیان است. ایران همان ایران حق  جو و آرامش طلب است.

ما امروز در صف مقدم مبارزه با  تروریزم و تندروی مذهبی در خاورمیانه قرار داریم. نه از موضع فرقه‌ای و قومی، که از موضعی انسانی، اخلاقی و استراتژیک.

ایران نه ­می­خواهد، امپراتوری تاریخی اش را احیا کند و نه می­خواهد، مذهب رسمی­ اش را حاکم کند و نه می­خواهد انقلابش را با زور سرنیزه صادر کند. ما به استواری فرهنگ­مان، حقیقت مذهب­مان و اصالت انقلابمان آن قدر باور داریم که، هرگز نمی خواهیم آنها را چونان اهداف استعماری جدید بر کولۀ سربازان صادر کنیم. ما برای ترویج فرهنگ و تمدن و مذهب و انقلابمان، در قلبها وارد می­شویم و با عقلها سخن می­گوئیم. شعر میخوانیم و با حکمت سخن می­گوئیم. سفیران ما، شاعران و عارفان و حکیمان­مان هستند. ما با مولوی تا این سوی اقیانوس اطلس را در نوردیده­ایم. ما با سعدی در دل آسیا نفوذ کرده­ایم­. ما با حافظ جهان  را فتح کرده ایم پس چه نیازی دیگر، به فتح جدید داریم؟!

عالیجنابان،

صدای اعتدال از طرف ملتی است که نه فقط در بیان، که در عمل به آنها پایبند بوده است. برجام، بهترین نشانه صدق ادعای ما است.

برجام حاصل بیش از دو سال مذاکرات فشرده است که نتیجه آن، مورد حمایت شورای امنیت ملل متحد، و جامعه جهانی قرار گرفت و به صورت بخشی از قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت در آمد. برجام متعلق به یک یا دو کشور نیست، برجام سند شورای امنیت، و متعلق به کل جامعه بین‌المللی است.

برجام ایجاد یک تعامل نو در مناسبات جدید جهانی است. تعاملی مبتنی بر مشارکت و سازندگی دوجانبه، میان ما و جهان. ما درهای تعامل و همکاری را گشودیم. ما دهها قرارداد توسعه با دولتهای توسعه یافته شرق و غرب بستیم. متاسفانه برخی خود را از این امکان تازه محروم کردند. به خود تحریمی دست زدند و حال با احساس غبن، فکر می­کنند فریب خورده­ اند. در حالیکه ما نه فریب خورده‌ایم و نه کسی را فریب داده ­ایم.ما سطح برنامه هسته­ ای خود را، خود تعیین کرده ­ایم. ما بازدارندگی هسته ­ای را نه از سلاح هسته­ ای که از دانش  و مهمتر از آن از مقاومت ملت خود بدست آورده ­ایم. این هنر و تکنیک ماست. آنها می­ خواستند سلاح نداشتۀ اتمی را از ایران، سلب کنند، و البته ما از سلب چیزی که نداشتیم و مدعی آن هم نبودیم، ابایی نداشتیم و نداریم. نمی توان پذیرفت رژیم غاصب صهیونیستی که با سلاح هسته ای اش منطقه و جهان را تهدید می کند و متعهد به هیچ مقررات و نظارت بین المللی نیست، ملت های صلح طلب را نصیحت کند.

تنها یک لحظه تصور کنید که منطقه خاورمیانه بدون برجام، در چه وضعیتی قرار داشت. تصور کنید اگر در کنار جنگ‌های داخلی، تروریسم تکفیری، بحران های انسانی، و وضعیت‌های پیچیده سیاسی­ ­ـ اجتماعی در غرب آسیا، یک بحران ساختگی هسته‌ای نیز در این منطقه وجود می‌داشت؛ چه می­شد؟

به صراحت اعلام می‌کنم که جمهوری اسلامی ایران اولین کشوری نخواهد بود که برجام را نقض ­کند ولی در مواجهه با نقض آن عکس العمل متناسب و قاطع خواهد داشت. اگر این توافق به دست «نااهلان عرصه سیاست» از بین برود، مایه تأسف خواهد بود و دنیا فرصت بزرگی را از دست خواهد داد؛ اما چنین اقدامی هرگز قادر نخواهد بود جمهوری اسلامی ایران را در مسیر پیشرفت و تعالی خود متوقف نماید.

دولت جدید آمریکا با پیمان شکنی و نقض تعهدات بین المللی، فقط اعتبار جهانی خود را می‌شکند و اعتماد دولت‌ها و ملت‌ها نسبت به هر گونه مذاکره و تعهدات آینده خود را از دست می‌دهد.

خانم ها و آقایان،

جمهوری اسلامی ایران مبتکر اتحاد جهانی برای مقابله با خشونت و افراطی‌گری است و گفتگو و مذاکره بر مبنای برد-برد را تنها مسیر حل و فصل بحران‌های جهانی و منطقه‌ای می‌داند. تعمیق پیوندها با کشورهای همسایه و منطقه، و افزایش سطح همکاری با کشورهای دوست، انتخابِ آگاهانه ما است و عبور از تهدیدات خطرناک و تحولات پیچیده دوران گذار فعلی جز با افزایش تماس‌ها و مراودات و نهادینه کردن گفتگو از سوی دولت‌ها و ملت‌ها امکان‌پذیر نیست.

ادبیات جاهلانه، زشت، کینه توزانه و مشحون از اطلاعات غلط و اتهامات بی‌پایه‌ای که از زبان رئیس جمهور آمریکا علیه ملت ایران دیروز در این مجمع محترم شنیده شد، نه تنها در شأن سازمان ملل نبود بلکه در تقابل با خواسته امروز ملت‌ها از این اجلاس -یعنی اتحاد دولت‌ها برای مقابله با جنگ و تروریسم - قرار داشت.

در همین جا اعلام می کنم که توان دفاعی جمهوری اسلامی ایران، از جمله توانمندی های موشکی، تنها جنبه دفاعی و بازدارندگی داشته و برای حفظ صلح و ثبات در منطقه، و جلوگیری از ماجراجویی بیخردان هدف گذاری شده است. مردم شهرهای مختلف ما در جنگ تحمیلی هشت ساله قربانی موشک های دوربرد رژیم صدام بودند و ما هرگز اجازه تکرار چنین جاه طلبی های فاجعه بار را نخواهیم داد.

بی ثباتی و خشونت‌ورزی در منطقه ما با مداخله نظامی قدرت‌های فرامنطقه‌ای تشدید شد؛ همان قدرت‌هایی که اکنون با هدف مداخله بیشتر و فروش سلاح‌های مرگبارشان ایران را به ایجاد ناامنی متهم می‌کنند. من به صراحت اعلام می‌کنم که مداخله خارجی و تعیین تکلیف برای مردم منطقه نتیجه‌ای جز تداوم و گسترش بحران برجای نخواهد گذاشت. بحران‌های سوریه، یمن و بحرین راه حل نظامی ندارند و تنها از طریق توقف خشونت، و پذیرش رای و نظر مردم پایان پذیر است.

دولت آمریکا باید برای مردم خود توضیح دهد که چرا با صرف صدها میلیارد دلار از دارایی‌های ملت خود و ملت‌های منطقه به جای آن‌که به ثبات و امنیت کمک کند موجب قتل و فقر و ویرانی و رشد تروریسم و افراطی‌گری شده است.

خانمها، آقایان؛

اقتصاد ایران در چهار سال اخیر به خوبی نشان داد که از ظرفیتهای کم نظیر رشد و توسعه برخوردار است.

تحریم های اقتصادی نه تنها مایه توقف ایران نشد ، بلکه عزم ملی را بر تقویت تولید ملی راسخ تر کرد. دستیابی به بالاترین نرخ رشد جهانی در سال گذشته نیز نشان داد که اقتصاد ایران می تواند با پتانسیل رشد یک تریلیون دلاری در بیست سال پیش رو ، امیدبخش ترین اقتصاد نوظهور جهان شود. سیاست راهبردی ما برای تحقق این رشد پایدار و متوازن، تعامل گسترده با جهان است. باور ما این است که توسعه و امنیت، دست در دست هم ارتقاء می یابد و منافع مشترک ، می تواند ضامن امنیت منطقه ای و جهانی شود.

ایران با برخورداری از بزرگترین ذخائر گاز و نفت در جهان، آمادگی دارد که در یک همکاری بلندمدت، به امنیت انرژی جهانی کمک کند و با سرمایه گذاری مشترک در زیرساخت های حمل و نقل دریائی ، ریلی و جاده ای، ظرفیت کریدورهای ترانزیت بین المللی را ارتقاء بخشد. تقویت زیرساخت های اقتصادی در حوزه های گاز رسانی، شبکه های برق، و ارتباطات ریلی و جاده ای ، امکان تولید ارزان با  دسترسی به بازار بزرگ ملی و منطقه ای را برای پروژه های متنوع صنعتی فراهم کرده است. اینک با فراهم آمدن فضای حقوقی مساعد، هیأت های متعدد سرمایه گذاران خارجی به ایران گسیل شده اند که به امضای روزافزون قراردادهای بزرگ سرمایه گذاری مشترک و تأمین مالی در حوزه های مختلف منجر شده است.

سیاست دولت در ایران بر آن است که با بهبود مستمر فضای کسب و کار ، حمایت از حقوق مالکیت فکری، اصلاح مداوم قواعد حکمرانی شرکتها و مبارزه جدی با پولشوئی، فضای حقوقی مساعد برای سرمایه گذاری در شرکتهای دانش بنیان و حوزه های مختلف فنی و اقتصادی را بیش از پیش فراهم نماید.

عزم ملت ایران بر ساختن ایرانی آزاد و پیشرو، و مشارکت در توسعه منطقه ای امن و آرام، بر مبنای اخلاق و احترام به حقوق بین الملل جدی است و در این راه ، از مشارکت و همکاری همه سرمایه گذاران و صاحبان اندیشه و ابتکار در سراسر جهان استقبال می کند. من در این جایگاه جهانی ، به سخنگوئی از ملت مهمان نواز ایران، از همه آنها که صلح و امنیت و پیشرفت را در سایه مشارکت و همکاری ملتها جستجو می کنند، برای سفر به ایران و مشارکت در این آینده پرامید، دعوت می کنم.

خانم‌ها، آقایان

ما می‌توانیم با باور به تصمیم چهار سال قبل خود در این مجمع عمومی، برای ایجاد جهانی عاری از خشونت و افراط، گفتمان تحمیل، یکجانبه گرایی، ارعاب و جنگ را به منطق گفتگو، هم‌افزایی و صلح تبدیل کنیم؛ تا صدای اعتدال، تنها صدای غالب در جهان باشد.

از توجه شما متشکرم.»

آیا ایران تسلیم خواست های جامعه جهانی و سازمان های بین المللی می شود؟

دیالوگ 23.09.2017

مدیر برنامه: انصافعلی هدایت

مهمانان:

1. 

جناب احمد اوبالی - تورم - مدیر تلویزیون گوناذ تی وی

2.

 دکتر جعفر الهاشمی - عرب- حقوقدان وپژوهشگر امور 

 سياسي خاورميانه

 3.

 جناب جمشید شارمهد -فارس - از رهبران انجمن پادشاهی ایران 

4.

 جناب صلاح ابوشریف الاحوازی - عرب - دبیرکل "جبهه دموکراتیک مردمی احواز

5. 

دکتر حسن هاشمیان -عرب -
استاد جامعه شناسی سیاسی و روزنامه نگار بین المللی 

 متخصص در امور خاورمیانه

 رهبران ایران، همیشه در پی فریب افکار عمومی ملل ساکن ایران بوده اند. رهبران ایران نمی توانند بدون داشتن دشمن و دشمن تراسی داخلی و خارجی، صلح و امنیت در زندگی را تجربه بکنند. 

چرا که از فرهنگ و تاریخی دشمن تراشانه می آیند تا مردمان داخل خود را مجبور به سکوت کرده و آن ها را با اتهام "همکاری با دشمن" یا "عامل دشمن بودن" تهدید، زندانی و اعدام بکنند و به آنان اجازه ندهند تا  خواستار حقوق انسانی خود در قرن بیستم و بیست و یکم باشند.

در این زمانه اما، جوامع و سازمان های بین المللی مورد قبول همه کشورها و خود ایران، نقش اساسی در اقتصاد، صلح و امنیت بین الملل، بازی می کنند. تلاش آن ها برای تامین منافع همه کشورهاست و ایران، هم عضو آن هاست و هم از آن ها برای دفاع از منافعش استفاده می کند

 اما ایران دشمن تراش، می خواهد "آمریکا" را به عنوان بازیگر اصلی همه این سازمان هاو نهادهای بین المللی نشان دهد تا بتواند دشمنی خود با حقوق و جوامع و سازمان های بین المللی را در زیر نام امریکا پیش ببرد و از دستورهای سازمان های بین المللی سرپیچی بکند. در حقیقت، ایران با همه سازمان ها و کشورهای دنیا در دشمنی و ستیز است.

مجمع عمومی سازمان ملل از اصلی ترین رکن های سازمان ملل متحد بوده و مقر آن در شهر نیویورک است. نشست های این نهاد بین المللی در نیویورک دوام دارد و حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور ایران، چند روز قبل در آن سخنرانی کرده و مواضع ایران را اعلام کرد.

شورای امنیت، دومین نهاد مهم سازمان ملل متحد است که تا کنون، در رابطه با ایران تصمیمات بسیار مهمی را گرفته است.

     سازمان های بین المللی دیگری مانند

شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد

دیوان بین المللی دادگستری سازمان ملل متحد

آژانس بین المللی انرژی اتمی

 اتحادیه بین المللی حفاظت از محیط زیست

سازمان همکاری های اسلامی

شورای همکاری خلیج فارس

عفو بین الملل

حقوق بشر

  و ... وجود دارند

شاید بتوان ادعا کرد که ایران 38 سال گذشته، بر عکس صراحت حقوق بین الملل، رفتار کرده و بسیاری از حقوق و  تصمیمات بین المللی را نقض کرده است. 

ایران تصمیم گرفته تا با صدور انقلاب خود به کشورهای نزدیک و دور، ثبات و آرامش را در دیگر کشورها و بخصوص در کشورهای اسلامی منطقه بر هم بریزد.

ایران، به ترور مخالفان ایرانی و غیر ایرانی خود در همه کشورها دست زده است

ایران بدون توجه به قوانین بین المللی الزام آوری که آن ها را امضاء کرده است، سفیران دیگر کشورها را مانند گروه های تروریستی، به گروگان گرفته است

ایران بارها و بارها، به سفارتخانه های دیگر کشورها که به منزله خاک آن کشورها در ایران و مصون از هر نوع حمله است، حمله کرده و به تخریب آن ها و ترساندن سفرا و کارمندان آن ها اقدام کرده است

ایران در تعدادی زیادی از کشورها به گروگان گیری اقدام کرده است

ایران گروه های تروریستی مختلفی با نام های متفاوتی را در بسیاری از کشورها  تاسیس و از نظر مالی، نظامی، آموزشی، اطلاعاتی حمایت کردهو می کند

ایران بطور علنی و رسمی بعضی از کشورهای عضو سازمان ملل متحد را به محو و نابودی تهدید می کند

ایران به قاچاق مواد مخدر در سطح جهانی اقدام می ورزد

ایران تصمیمات سازمان های بین المللی را نادیده می گیرد

ایران در امور داخلی کشورهای دور و نزدیک و مسلمان و غیر مسلمان دخالت می کند

ایران خارجی ها و توریست ها را به گروگان می گیرد

ایران حقوق بشر شهروندان خود را نقض می کند

ایران آزادی های قانونی را از ملل ساکنش دریغ می ورزد

ایران به حق تعیین سرنوشت احترام نمی گذارد
ایران حق آموزش زبان های مادری را نمی پذیرد

ایران از حقوق و قوانین دموکراتیک سرپیچی می کند

ایران در پی ساخت موشک های دوربرد برای حمله به دیگر کشورها است

ایران، دائما کشورهای حاشیه خلیج و همسایگانش را تهدید به بستن تنگه هرمز می کند

ایران کشورهای همسایه اش را با حمله موشکی به خاک آن ها تهدید می کند

ایران، مخفیانه در پی ساخت سلاح های اتمی است

ایران همدست و شریک جرم حافظ اسد  در کشتن حدود یک میلیون انسان مسلمان و آواره کردن بیش ازهشت میلیون انسان دیگر است

...

آیا ایران بعد از این همه دشمنی با دنیا، به قوانین بین المللی، کنوانسیون ها، اراده و خواست های جامعه جهانی و سازمان های بین المللی تن خواهد داد؟

آیا ایران تسلیم اصول و قوانین بین المللی خواهد شد؟
آیا ایران از این کارهایش دست برمی دارد؟
آیا ایران قابل اصلاح است؟
ببینیم رئیس جمهور ایران در مجمع عمومی سازمان ملل برای فریب افکار عمومی داخلی و جهانی چه سخنانی را گفته است و به نقد آن ها بپردازیم

به این دست از سوال ها، مهمانان گرامی این هفته دیالوگ پاسخ خواهند داد.