آیا وضعیت فارشیسم فارسی - ایرانی وجود دارد؟

آیا می توان اصطلاح فاشیسم را در باره ایران بکار برد؟ اخیرا در داخل ایران و از طریق استادان دانشگاه های متعدد هم شنیده می شود که می گویند، صدای پوتین های فاشیسم در ایران شنیده می شود. تعداد زیادی از اپوزسیسون ملل غیر فارس هم سیستم حکومتی و مافکران فارس در ایران را فاشیستی می خوانند.

از طرف دیگر، می دانیم که حقوق ملی، جمعی و فردی ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لور، گیلک، مازنی، کرد و ... در ایران سرکوب شده است و می شود. آن ها به عنوان ملت هایی چند میلیون نفری، از حقوق ملی و آگاهانه، با پشتیبانی دولت و روشنفکران فارس و الیناسیون یا از خود بیگانه شده ها و پانفارس های پان ایرانیست ها، محکوم به مجازات های اعلام نشده و غیر قانونی می شوند.

هر کس در باره این حقوق انسانی، اولیه و طبیعی میلیون ها انسان سخن بگوید، به پان تورکیسم، پان عربیسم، و ... متهم می شود و سیستم تبلیغاتی گسترده پانفارس-پان ایرانیست ایرانی در داخل و خارج چنان نشان می دهند که گویا سخن گفتن از حقوق ملی انسان ها و عاشق شدن به سرزمین، وطن و ملت خود، یک جرم غیر قابل گذشت است و باید به شدت با آن فرد یا افراد برخورد بشود.

کار بجایی کشیده است که دولت، رسانه ها و روشنفکران و پانفارس های پان ایرانیست، این فعالین ملل غیر فارس را به علت تلاش برای حقوق انسانی خود، نه تنها به پان بلکه به فاشیسم متهم می کنند.

بسیاری از افراد ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لور، و ... و فارس هم در محیطی زاده شده و در طول عمرشان، هر ثانیه، دقیقه و ساعت و روز و ماه و سال و بدون تعطیلی آموزش دیده و تربیت می شوند که وضعیت موجود را عادی می دانند و خالاف آن را غیر قابل تصور می شمارند که نباید بر علیه آن شورید و اعتراض کرد. هر کس هم اعتراض بکند، لابد، پان است و چون پان است، حیچ حقی ندارد.

در این میان، کسانی هم هستند که بنا به دلایل و شرایطی، توانسته اند خودشان را تا حدودی از زیر آموزش ها و سیستم تربیتی مستقیم و غیر مستقیم پانفارس-پان ایرانیسم در ایران رها بکنند. اغلب این افراد، بنا به شرایط و جو امنیتی حاکم در ایران، خواهان حقوق صددرصد مساوی با فارس ها برای ملل خودشان (تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ و ...) نیستند بلکه تنها بر داشتن یک مشت از صدها تن حقوق انسانی و ملی خودشان اکتفا کرده اند که در قانون اساسی ایران و در قوانین عادی آمده است ولی باز هم بشدت مجازات می شوند. آیا ایران دارای یک سیستم سیاسی، اداری، حقوقی، آموزشی، نظامی-امنیتی، مالی-مالیاتی، و ... فاشیستی است و انسان ها را فاشیستی تربیت می کند؟

فاشیسم چیست؟

فاشیسم تئوریک چیست؟

فاشیسم عملی چیست؟

فاشیسم کدام حق و حقوق را از افراد و جمعیت ها و ملل دریغ می کند؟

آیا فاشیسم یک سیستم دولتی با تمامی مشخصات، نهادها و سازمان های یک دولت است؟

آیا در ایران فاشیسم وجود دارد؟

اگر وجود دارد، چه نوع فاشیسمی وجود دارد؟ 

در کدام بخش ها شدیدتر عمل می کند؟

آیا رژیم های یک صد سال اخیر ایران را می توان فاشیستی خواند؟

آیا فقط دولت و سیستم در ایران فاشیستی هستند یا افراد، روزنامه نگاران، نویسندگان، ناشران، اساتید دانشگاهی، ملاها، محققان، احزاب، وکلا، معلمان مدارس و مهد کودک ها و ... هم فاسیستی فکر کرده و فاشیستی عمل می کنند؟

برای پاسخ به این سوال ها، چند متفکر مهمان این هفته "دیالوگ" خواهند بود.

انصافعلی هدایت

تورنتو - کانادا

بیست و ششم (26) نوامبر 2020

hedayat222@yahoo.com

 

حق تعیین‌ سرنوشت ملل؛ استاندارد دوگانه ایران

در برنامه دیالوگ این هفته (21 اکتبر) در باره موضوع

حق تعیین‌ سرنوشت ملل؛ استاندارد دوگانه ایران  بحث و گفتگو خواهیم کرد.

اخیرا و بعد از پیروزی های رزمندگان تورک آزربایجان بر اشغالگران ارمنی، اشغالگران پانفارس در مطبوعات، رسانه ها و خبرگزاری های خودشان (طرفداران حاکمیت و مخالفان حاکمیت) مقاله ها، مصاحبه ها و تحلیل هایی را نوشته و منتشر می کنند که در آن ها بر "حق تعیین سرنوشت" چند هزار ارمنی در قره باغ، حق حاکمیت آن ها و حق طبیعی چند هزار ارمنی برای پیوستن به ارمنستان و یا تشکیل یک کشور مستقل ارمنی در قره‌باغ از طریق رفراندوم و مراجعه با آرای ارمنی ها تاکید می کنند.

1. بنظر می رسد که ایران و نویسندگان پانفارس دارای استانداردهای سیاسی متضاد و دوگانه هستند.

2. اگر تاسیس و تشکیل حکومتی جمعی و مردمی در راستای منافع پانفارسیسم باشد، در نگرش سیاسی پانفارسیسم آن تعداد حق تجزیه طلبی و تشکیل حکومت خودشان، اعم از مستقل یا وابسته را دارند. برعکس، اگر ده‌ها میلیون انسان تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لور، گیلک، مازنی و ... در پی  تاسیس حاکمیت ملی خودشان باشند اما تاسیس   و تشکیل کشور مستقل آن ملل در راستای منافع پانفارسیسم نباشد، نه تنها با حق تعیین سرنوشت آن ملل مخالفت می کنند بلکه با همه حقوق انسانی، طبیعی، ملی و جمعی ملل غیر فارس هم مخالفت می کنند.

3.  ارمنستان با استفاده از قدرت نظامی خود، تلاش کرده بود تا در قره باغ اشغالی، کشوری برای چند هزار ارمنی تاسیس بکند و ایران و پانفارسیسم با بی تفاوتی یا طرفداری علنی، از تاسیس آن کشور حمایت کردند.

آیا کشورهای دیگر حق دارند برای استقلال و یا حق تعیین سرنوشت ملل دیگر از قدرت نظامی خودشان استفاده بکنند؟

4. ایرانی ها در حمایت از حق تعیین سرنوشت چند هزار ارمنی در قره باغ، به قوانین بین المللی در باره حق تعیین سرنوشت استناد می کنند. 

5. در این صورت، چرا حق تعیین سرنوشت را برای ملل تحت اشغال ایران قبول ندارند 

6. با توجه به اشغال قره باغ و اجبار به پناهندگی حدود یک میلیون تورک مسلمان از سرزمین های مادری و تاریخیشانو برسمیت شناختن حق تعیین سرنوشت و حق حاکمیت ارمنی ها در قره باغ، آیا  دولت های تورکیه، آزربایجان، ترکمنستان شمالی، عرب های اطراف خلیج و حتی پاکستان حق دارند تا از حقوق تورک ها، تورکمن ها، عرب ها و بلوچ های تحت اشغال ایران، به عملیات نظامی دست زده و این سرزمین ها و ملل تحت اشغال ایران و پانفارسیسم را آزاد بکنند؟

7. آیا ایران با به رسمیت شناختن اشغال قره باغ در زیر عنوان "حق تعیین سرنوشت"، حق دخالت نظامی کشورهای خارجی در امور داخلی دیگر ملل یا اقلیت‌ها را نمی پذیرد و  بر ضد قوانین بین المللی رفتار نمی کند؟

8. چرا ایران برای تحقق حق تعیین سرنوشت ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لور، گیلک، مازنی و ... نه تنها به رفراندم نمی رود بلکه با حقوق انسانی، طبیعی، ملی و جمعی ملل غیر فارس را نمی پذیرد؟

9. چرا پانفارسیسم حقوق ملی ملل غیر فارس در ایران را برسمیت نمی شناسد؟

10. چرا ارمنی های ایرانی با جمعیتی کمتر از 130.000 نفر دارای حقوق زبانی، آموزشی، تاریخی، هنری ویژه ای هستند ولی ملل غیر فارس و غیر ارمنی فاقد آن حقوق هستند؟

برای پاسخ به این قبیل سوال ها و بررسی استانداردهای ضد و نقیض یا دوگانه پانفارسیسم در باره حق تعیین سرنوشت ملل و اقوام، دو مهمان در برنامه خواهیم داشت.

جناب دکتر محمدحسن حسین بر؛ حقوقدان بلوچ

جناب احمد هاشمی متخصص روابط سیاسی بین الملل و کارشناس سابق وزارتخارجه ایران

انصافعلی هدایت

تورنتو - کانادا

بیستم (20) اکتبر 2020

hedayat222@yahoo.com