Saf İslam var mıdır yoksa sonsuz sayıda İslam ile mi karşı karşıyayız?

 Dalgıçların İslam yorumu

Saf İslam var mıdır yoksa sonsuz sayıda İslam ile mi karşı karşıyayız?

Saf din, özellikle de saf İslam yoktur. Hatta saf ve değişmez İslam bile, sadece Hz. Muhammed'den sonra değil, yaşadığı dönemde de var olmamıştır.

Peygamber'in hayatında İslam, Peygamber'in "evrimci düşüncesinin" rengini ve kokusunu taşıyordu. Ancak İslam, Râşid Halifeler döneminden itibaren sadece her halifenin rengini ve kokusunu değil, aynı zamanda sahabelerin düşünce ve arzularını da benimsemiştir. Onların görüşleri, önyargıları, ailelerinin yetiştirilme tarzı, kabile geçmişi ve çok daha fazlasıyla lekelendi.

Zamanla kavimler ve bireyler, farklı toplumların tarihi İslam-kabile yaşamına ve örf ve adetlerine katıldıkça, bu unsurlar birikmiş ve yavaş yavaş orijinal İslam'a eklenmiştir. Muhammed'in İslam'ı (Allah onu kutsasın ve ona huzur versin), yavaş yavaş farklı toplumların İslam adına yaşadıklarının çok küçük bir parçası haline geldi.

Yani Peygamberin vefatından sonra, hiçbir zaman ve mekânda, çeşitli milletlerin örf, adet, gelenek, tarih, arzu, algı, geçim, felsefî kanaat ve dünya görüşleriyle lekelenmemiş, saf bir din var olmamıştır. din. lider.

Her peygamberin hayatındaki dinler, peygamberin düşüncelerinin, kişiliğinin, kanaatlerinin, arzularının, ekonomik durumunun, refahının, emellerinin, iradesinin ve temsil ettiği toplumun rengini ve lezzetini taşıyordu.

Elbette peygamberin veya dini liderin entelektüel, iradi, hırslı, algısal, deneyimsel, davranışsal ve farkındalık yaratan kimlikleri doğup büyüdüğü toplumun meyvesiydi. Etkileşimde bulundukları toplumun veya toplumların fikirlerinden, öğretilerinden, deneyimlerinden, bilincinden, özlemlerinden vb. ayrı değillerdi.

Ancak her peygamberin veya dini liderin vefatından sonra dinleri ve mezhepleri, toplumların, milletlerin, kabilelerin, ailelerin ve bireylerin yanı sıra siyasi, idari, hukuki ve askeri ilişkiler, tecrübeler ve görüşlerin rengini ve lezzetini almıştır. Sahiplerinin ve iktidardakilerin farklı zaman ve yerlerdeki arzuları ve özlemleri. Zamanla toplumlar ve liderleri, kurucunun getirdiği din damlasını okyanusa dönüştürdü.

Dolayısıyla sadece Müslümanlar arasında değil, diğer dinler ve mezhepler arasında da, farklı dini uygulamalara, fikirlere ve (felsefi) dünya görüşlerine sahip, sadece başkalarını kabul etmekle kalmayıp, kendi din veya mezheplerinde saflık ve üstünlük iddiasında bulunan onlarca mezhep ve grupla karşılaşmaktayız. .

Toplumlarda yaygın olan spesifik dinin, Hz. Peygamber'in orijinal diniyle hiçbir ilgisinin olmadığı rahatlıkla söylenebilir.

Koşullara göre şekillenen bu din anlayışından yola çıkarak dini, siyasi ve ekonomik liderler ile tüm toplum ve onun selefleri, gittikleri yolun meşruiyetini kanıtlamak için dini, mezhepsel veya manevi rakipleriyle mücadele ederler. Bu mezhebi bir peygamber yaratmadı, aksine liderleri ve yerel toplulukları yarattı. Ayrıca birbirlerine karşı yapılan savaşları da kutsal sayıyorlar.

Örneğin İslam ülkelerine baktığımızda, her İslam ülkesindeki İslam'ın, diğer İslam ülkelerindeki hakim İslam'dan çok farklı olduğunu görürüz.

Bu farklılığı sadece İslam ülkeleri arasındaki İslam ve İslami yaşamda değil, aynı zamanda her Müslüman ülkedeki farklı eğilim ve çıkarlara sahip farklı toplumlar arasında da görüyoruz.

Sadece her Müslüman ülkedeki ülkeler, milletler, etnik gruplar ve kabileler arasındaki İslami görüş, algı ve bakış açılarındaki farklılıkları değil, aynı zamanda her toplumdaki dindar ve dindar olmayan alimler ve her ülkedeki nüfus arasında da farklılıklar görüyoruz.

Kendini bu dinin veya o mezhep veya doktrinin sembolü ve âlimi olarak gören her âlimin anlayışı, kendisine yakın olan ve aynı din ve öğretiden olan diğer alimlerin anlayışından çok farklıdır.

değin İslam'ın anlayış ve uygulamasındaki bu farklılıklar, belirli zaman ve mekanlarda, belirli alimleri takip eden genel halk ve toplumsal kitleler arasında görülmektedir.

Esas itibarıyla toplumsal kitleler ve din alimleri, yalnızca orijinal İslam'ı veya herhangi bir peygamberin dinini yaşamamakla kalmıyor, aynı zamanda örf, adet, gelenek, sosyal ve siyasi ilişkiler, güç düzeyleri, zenginlik, sınıf, ırk, etnik köken ve kimlik. Grup, dilsel kaygılar, zafer ve yenilgilerin etkileri, toplumsal ilişkiler, uzak ve yakın dinlerle ilişkiler, uzak ve yakın tarih, etkileşim içinde oldukları toplumlar. Bütün bunları İslam'a bağlıyorlar ve öyle yaşıyorlar.

Onların İslam'ı, Peygamber'in İslam'ı ile en az organik, entelektüel ve pratik bağa sahiptir.

Çünkü onların İslam anlayışları, din alimleri ve halk tarafından tarih boyunca ve sosyal ilişkilerde, zorluklar içerisinde örülmüş, İslam adına topluma ve millete devredilmiş bir anlayıştır.

Bu toplumlar asıl dini yaşamak yerine, örf, adet, gelenek, ilişkilerini, arzularını ve tarihi emellerini belli bir din adı altında yaşarlar.

İslam'ı anlamadaki bu farklılıklara tarih, coğrafya, iklim koşulları, tecrübe, bilginin gelişmişlik düzeyi, teknolojik ilerleme düzeyi, siyasi-askeri güç, lüks, zenginlik, değişimlerin hızı vb. faktörleri ekleyebiliriz.

Bu faktörlerin her biri, din ve doktrinin dindar ve dindar olmayan alimler ve bu koşullardaki genel halk tarafından anlaşılmasına, algılanmasına ve yorumlanmasına katkıda bulunmuştur.

Aslında İslam'ın veya herhangi bir dinin bu görüş, kavram ve yaşantılarının hiçbiri saf ve saf değildir.

Bütün bu görüş ve davranışlar İslam'la o kadar iç içe ve İslam adına iken hiçbir toplumda geleneksel ve güncel İslam'dan ayrılamaz.

Çünkü bunların her biri zaman, mekân ve gelişmişlik düzeyi itibariyle İslam'dır ve aynı zamanda hiçbiri Allah'ın Resulü Muhammed'in İslam'ı değildir.

Hz. Muhammed'in İslam'ı yerine Mehdi'nin gelişine inanan İran, Fars, Şii, Oniki İmami İmami İslam'dan, Jamkarani'den, hukukçuların mutlak vesayeti olan, şeriata dayalı, insan haklarına aykırı, uluslararası, uluslararası bir İslam'dan bahsedebiliriz. çatışma, düşünce ve kitap özgürlüğünün engellenmesi, Kuran ayetlerinin uydurma hadislere dayalı olarak sansürlenmesi vb.

Ancak İran'daki İslam sadece bu mezheple sınırlı değildir. Hukukçuların mutlak hakimiyeti döneminde, her biri farklı bir anlayışa sahip olan ve her anlayış, kendi anlayışını gerçek İslam olarak adlandıran binlerce İslam kavramını aynı dönemde sayabiliriz.

Bunların hiçbirinin İslam olmadığının farkına varmamak, kendilerini gerçek İslam, diğerlerini ise “Amerikan İslamı” olarak gösteren bireylerin inanç ve görüşleridir.

Anna Laqadroon İslam hakkında konuşacak El-Humeyni, El-Masbah Ezidi, El-Khamina, El-Muntzari, El-Subhani, El-Tabataba'i, El-Şeriatimadari, El-Kalbaykani (El-Gülpaygani), El-Saani, Al-Sistani, Al-Jordi, Al-Saroosh, Al-Kadirur, Al-Shabastri, Al-Nawab al-Safavi, Al-Shaykh Fazlullah, Al-Kashani, Al-Wa'iz al-Tabasi, Al-Sadr, al -Kami, el-İşraki, el-Bahbahani, el-Bahişti, el-Jinanti, el-Cevadi el-Amili, el-Hatami, el-Khazali, el-Muhakik el-Damaad ve birçoğu İran'daki İslam alimlerinden Bugün. 

Birbirinin gözünde hiçbir değeri olmayan her biri İslam ve Şiiler adına fetvalar veriyor ve kendisini peygamber veya imam konumunda görüyor.

Böylece, Peygamber gibi, siyasi İran'daki birçok ülkenin ve milyonlarca insanın hayatı, ölümü, refahı, geliri ve kaderiyle oynayarak hüküm veriyorlar.

Çünkü hiçbiri Peygamber döneminin zamansal, mekansal, gelişimsel koşullarında vs. değildi.

Üstelik toplumlarda etkili olan dindar veya dindar olmayan liderlerin hiçbirinin, dini veya mezhepsel anlayış ve davranışlarında vahyin kaynağına doğrudan veya dolaylı erişimi yoktur.

Öte yandan İslam'ın Peygamberimiz dönemindeki kademeli gelişimine baktığımızda o dönemde bile sabit, değişmeyen bir İslam ile karşı karşıya olmadığımızı anlıyoruz.

Yani Peygamber Efendimiz'in İslam'ı da sürekli gelişiyor ve değişiyordu. Peygamber dönemindeki İslam, zaman içinde ve farklı yerlerde sürekli olarak değişiyor ve dönüşüyordu.

Başka bir deyişle Hz. Muhammed'in İslam'ı statik değildir ve değişen zaman, mekan, sosyal, politik ve ekonomik koşullar, değişen insan gücü ilişkileri ve mevcut araçlar (teknoloji) vb. ile değişmektedir.

Belki Hz. Muhammed döneminde sadece üç İslami prensibin bir ölçüde sabit kaldığı söylenebilir: Allah'a iman büyüktür ve Allah'tan başka ilah yoktur, "ölüm ve diriliş" ve "Muhammed'in peygamberliği olması gerektiği gibidir. ” Adam."

O zaman bile bu üç ilkeyi anlamada özgürlük ve çeşitlilik tanınıyordu. Öyle ki, yakın sahabelerin bile bu üç esası, politikayı, bireysel ve kolektif İslam hayatını anlama konusunda derin farklılıkları vardı ve bu farklılıkları hayatlarında, politikalarında, savaşlarında vs. görüyoruz.

Aynı zamanda her birey, aile, kabile ve topluluğun “kendi toplumundan kaynaklanan düşünce özgürlüğü” vardı ve öyle anlaşılıyordu.

Elbette bu üç esası fikrî ve felsefi açıdan anlamaya ve inanmaya bakarsak, İslam ve Müslüman tarihinin en şiddetli, en derin, en kanlı ihtilaf ve çatışmalarıyla karşı karşıya kalacağız.

Diğer dinlerdeki felsefi ve entelektüel farklılıklar da yoğun, derin ve kanlıydı.

Yani Peygamber döneminde bile mümin Müslümanlar arasında değişim ve tartışmayla varlığını sürdüren bu üç temel prensip dışında geri kalan konular ya temelden ya da bazı yönlerden, bağlamlardan ve detaylardan değişmiştir.

Öte yandan bizzat Peygamber'in sözlerini Allah'ın sunduğu İslam'dan ve Peygamber'e vahyedilen Kur'an'dan ayırmamız gerekir.

Çünkü Allah'ın sözü, Allah'ın sözüdür ve Muhammed'in sözü, belirli bir zaman ve mekanda, sınırlı miktarda farkındalık ve çeşitli yönlerde gelişme ile belirli bir kulun sözüdür. Tanrı'nın zaman ve mekanla sınırlı olmadığına ve O'nun bilgisinin şimdiki ve gelecekteki varoluşu içerdiğine inanıyoruz.

Bu düşünceyi açıklamak için şunu sormamız gerekir: Peygamber bir ayet veya vahiy ayetleri aldığında, aynı zamanda her kelime ve ayetin anlamı, kavramı ve amacına ilişkin bir açıklama ve açıklama da mı aldı, yoksa ayetlerin ortak anlayışını mı aktardı? Ayetteki her bir kelime ve bütünlüğü ile ilgili olarak insanlara ne kadar süre tanınıyor?

Peygamber'in vahiy kaynağından her kelime ve ayetin anlam ve önemine dair bir açıklama aldığını kabul edersek, o zaman Hz. gözden kaçırmıştı, bu da bu duruma yol açtı. İlahi kelamın Peygamber üzerindeki kontrolü.

Ancak din alimlerinin inancına göre Hz. Peygamber doğru sözlüydü ve vahyin tüm emir ve düşüncelerini eksiksiz olarak insanlara aktarıyordu.

Eğer Peygamber her bir kelimenin manası, kavramı ve ayetlerdeki kombinasyonu hakkında ilave bir açıklama ve yorum elde etmemişse, o zaman vahiy kaynağından açıklama yapılmayan kelime ve ayetlerle karşı karşıya kalırız.

Dolayısıyla Peygamber Efendimiz'in bu ayetlerdeki kelimeleri ve gruplarını açıklarken, yorumlarken, anlamlarını veya vahiy bağlamını açıklarken söylediği her şey onun kişisel ve ortak anlayışıydı.

Zamanın, mekânın, koşulların, farkındalığın, deneyimlerin, güç ilişkilerinin, toplumsal ilişkilerin, kendi döneminin kavimleri arasındaki ilişkilerin, o toplumun tarihsel birikimlerinin sınırlarıyla sınırlı bir anlayış.

Bu durumda eğer Kur'an tahrif edilmemiş, kısaltılmamış veya zayıflatılmamışsa (ki öyle olmuştur), Peygamber'in sözlerinden çok farklıdır.

Bu ikisinden birisi olan vahyin kaynağı ve Hz. Peygamber'in sözleri orijinal ve Allah'tandır, diğeri ise ikincildir ve Peygamber'in dar anlayışını temsil etmektedir.

Böyle bir durumda Peygamber'in sözlerine saf İslam dini ve vahiy kaynağı veya Allah'ın kastettiği İslam denilebilir mi?

Kesin olan, Peygamber'in sözlerinin vahiy ayetleri ve sözleri ile eşit olmadığı, aralarındaki çatışmada vahiy sözlerinin öne çıktığıdır.

Bunun içinSebebi ise bu iki konunun statülerinin eşit olmaması ve vahiy sözü olarak Kur'an'ın Peygamber'in sözlerinden daha üstün olmasıdır.

Onun için bu ikisi eşit değildir ve Kur'an; Çünkü vahiy sözüdür, Allah Resulü'nün (s.a.v.) sözlerinden daha iyidir, Allah ona bereket versin ve ona selamet versin.

Bu durumda Resûlullah'ın ağzından geldiğinden emin olduğumuz sözler sahih İslam değil, Hz. . Tanrı ve Tanrı'nın istediği İslam hakkında. Gönderildi 

Her ne kadar Resûlullah'ın tefsiri ve anlayışı vahiy ve İslam sözlerinden olsa da, İslam'ın diğer algı ve tefsir ve yorumlarından ve Allah kelamının yorumlarından farklı olarak, Hz. Muhammed (sav)'in tefsiri ve ona selamet ver) Allah'ın iradesine, manasına ve amacına en yakın olanıdır. .

Ancak Hz. Peygamber'in, söz ve sözlerinin ilham kaynağının manası ve anlamı hakkındaki sözlerinin doğruluğu, o Kur'an ayetlerinin elçi olmayanlar veya dindarlar tarafından algılanması ve yorumlanmasıyla birlikte eleştirilebilir ve tartışılabilir. Bilim adamları.

Burada sorulması gereken soru, zaman, mekân, tecrübe düzeyi, bilginin gelişmesi, teknolojik gelişme vb. gibi etkenlerin değişmesi ve bunların kombinasyonunun insanların vahiy ayetlerini anlama farkındalığı ve farkındalığı üzerindeki etkisi değişti mi? Peygamber dönemiyle kıyaslanmıştır. ? 

İnsanların ve alimlerin vahiy anlayışı, Resul'ün (şimdiki ve gelecekteki) anlayışından daha mı iyidir, yoksa sabit mi olacak, yoksa doğaçlama mı olacak? 

Dolayısıyla bana göre saf, değişmeyen İslam yoktu ve yoktur.

Saf ve saf İslam'ı iddia eden her insan, her yerde ve her zaman, sınırlı bilgi, tecrübe ve farkındalığına dayanarak, o zaman ve mekanda anladığı İslam'ı anlatır. 

Ne yazık ki bu kısıtlı ve sınırlı insanlar kendi kişisel algılarını saf İslam olarak zannederek İslam'dan ve kendilerine ait olan Müslümanlardan bahsediyorlar.

Dolayısıyla her kim söz ve görüşlerinin saf İslam ve Allah'ın iradesiyle aynı olduğunu iddia ederse, o kişi münafık, yalancı, cahil ve düzenbazdan başka bir şey değildir ve Allah'ın sözleri arasındaki farkı anlamaz. Ve onun mevcut ve mevcut İslam'a ilişkin kendi algısı, Peygamber'in İslam'ından farklıdır. O yapmadı

Bu nedenle Kur'an, Hz. Muhammed (sav)'i zaman zaman eleştirip kınamakta ve ona "köle" adını vermektedir.

Köle, zamana, mekana, bilimsel ve teknolojik koşullara, denklemlere, zenginlik ve güç ilişkilerine vb. bağlı olarak zorla bağlanır. 

Köle, içinde bulunduğu koşullar nedeniyle mahkum edilen ve hapsedilen kişi anlamına gelir. Köle, tarihin kısa bir döneminde yaşayan, içinde bulunduğu toplumun o dönemdeki koşullarından nispeten etkilenen, ölümünden sonra meydana gelen değişikliklerden mahrum kalan kişi anlamına gelir.

Saygılarımla

Ensaf Ali Hidayet

1 Eylül 2024

الإسلام النقي موجود أم أننا أمام عدد لا نهائي من الأسلام؟

الإسلام النقي موجود أم أننا أمام عدد لا نهائي من الأسلام؟

فلا يوجد دين خالص، وخاصة الإسلام النقي. فحتى الإسلام النقي وغير القابل للتغيير لم يوجد، ليس فقط بعد النبي محمد، بل أيضًا خلال حياته.

كان للإسلام في حياة النبي لون ورائحة "التفكير التطوري" للنبي. ومع ذلك، فمنذ فترة الخلفاء الراشدين فصاعدًا، لم يأخذ الإسلام لون ورائحة كل خليفة فحسب، بل اتخذ أيضًا أفكار ورغبات أصحاب النبي. لقد أصبحت ملوثة بوجهات نظرهم، وأحكامهم المسبقة، وتربيتهم الأسرية، وتاريخهم القبلي، وغير ذلك الكثير. 

ومع مرور الوقت، ومع مشاركة القبائل والأفراد في الحياة الإسلامية-القبلية-التاريخية وعادات وتقاليد المجتمعات المختلفة، تراكمت هذه العناصر وأضيفت تدريجياً إلى الإسلام الأصلي. وتدريجياً أصبح إسلام محمد (صلى الله عليه وسلم) جزءاً صغيراً جداً مما تعيشه المجتمعات المختلفة باسم الإسلام.

بمعنى آخر، لم يوجد في زمان ولا مكان دين خالص، لم تلوثه العادات والتقاليد والتاريخ والرغبات والتصورات والأرزاق والآراء الفلسفية ووجهات النظر العالمية لمختلف الأمم، بعد وفاة النبي أو أي دين آخر.

وكان للأديان في حياة كل نبي لون ونكهة تخص أفكار النبي، وشخصيته، وآرائه، ورغباته، ومكانته الاقتصادية، ورفاهيته، وتطلعاته، وإرادته، والمجتمع الذي يمثله.

وبالطبع فإن الهويات الفكرية والإرادية والطموحة والإدراكية والتجريبية والسلوكية والتوعوية للنبي أو الزعيم الديني كانت ثمرة المجتمع الذي ولدوا ونشأوا فيه. لم يكونوا منفصلين عن أفكار وتعاليم وخبرات ووعي وتطلعات وما إلى ذلك من المجتمع أو المجتمعات التي تفاعلوا معها.

ولكن بعد وفاة كل نبي أو زعيم ديني، أخذ دينهم وطائفتهم لون ونكهة المجتمعات والأمم والقبائل والأسر والأفراد، وكذلك العلاقات والتجارب والآراء والسياسية والإدارية والقانونية والعسكرية. رغبات وتطلعات أصحابهم وأصحاب السلطة في مختلف الأوقات والأمكنة. وبمرور الوقت، حولت المجتمعات وقادتها قطرة الدين التي جلبها المؤسس إلى محيط.

لذلك، فإننا، ليس فقط بين المسلمين، بل أيضًا بين الأديان والطوائف الأخرى، نواجه العشرات من الطوائف والجماعات ذات الممارسات العبادية والأفكار والنظرات العالمية (الفلسفية) المختلفة التي لا تتقبل الآخرين فحسب، بل تدعي أيضًا النقاء والتفوق في دينها أو طائفة.

ويمكن القول بجرأة أن الدين المحدد والمنتشر في المجتمعات لا علاقة له بالدين الأصلي للنبي.

وانطلاقاً من هذا الفهم للدين، الذي شكلته الظروف، فإن القادة الدينيين والسياسيين والاقتصاديين، والمجتمع بأكمله وأسلافه، يتقاتلون مع منافسيهم الدينيين أو الطائفيين أو الروحيين لإثبات شرعية المسار الذي يسلكه. ولم يخلق نبي تلك الطائفة، بل خلق القادة والمجتمعات المحلية. كما أنهم يعتبرون الحروب ضد بعضهم البعض مقدسة.

على سبيل المثال، إذا نظرنا إلى الدول الإسلامية، نجد أن الإسلام في كل دولة إسلامية يختلف كثيرًا عن الإسلام السائد في الدول الإسلامية الأخرى.

ونحن لا نرى هذا الاختلاف في الإسلام والحياة الإسلامية بين الدول الإسلامية فحسب، بل نرى أيضًا بين المجتمعات المختلفة ذات الميول والمصالح المختلفة داخل كل بلد مسلم.

نحن لا نرى فقط الاختلافات في وجهات النظر والتصورات ووجهات النظر الإسلامية بين البلدان والأمم والمجموعات العرقية والقبائل داخل كل بلد مسلم، ولكن أيضًا بين العلماء الدينيين وغير الدينيين داخل كل مجتمع وسكان في كل بلد.

إن فهم كل عالم يعتبر نفسه رمزا وعالما في هذا الدين أو تلك الطائفة والمذهب يختلف كثيرا عن فهم علماء آخرين قريبين منه ومن نفس الدين والمذهب.

حتى يتم ملاحظة هذه الاختلافات في فهم وممارسة الإسلام بين عامة الناس والجماهير الاجتماعية الذين يتبعون علماء محددين في أوقات وأماكن محددة.

في الجوهر، لا يقتصر الأمر على أن الجماهير الاجتماعية وعلماء الدين لا يعيشون الإسلام الأصلي أو دين أي نبي، بل يعيشون أيضًا مزيجًا من العادات والتقاليد والعلاقات الاجتماعية والسياسية ومستويات السلطة والثروة والطبقة والعرق والعرق والهوية. الجماعة، والاهتمامات اللغوية، وآثار الانتصارات والهزائم، والعلاقات الاجتماعية، والعلاقات مع الأديان البعيدة والقريبة، وتاريخها البعيد والقريب، والمجتمعات التي تتفاعل معها. وهم ينسبون كل ذلك إلى الإسلام ويعيشون به.

وإسلامهم لديه أقل ارتباط عضوي وفكري وعملي بإسلام النبي.

وذلك لأن فهمهم للإسلام هو فهم نسجه علماء الدين وعامة الناس عبر التاريخ والعلاقات الاجتماعية، وسط الصعوبات، وسلموه للمجتمع وأهله باسم الإسلام.

وهذه المجتمعات، بدلاً من أن تعيش الدين الأصلي، تعيش عاداتها وتقاليدها وعلاقاتها ورغباتها وتطلعاتها التاريخية تحت اسم دين معين.

ويمكننا أن نضيف إلى هذه الاختلافات في فهم الإسلام عوامل مثل التاريخ والجغرافيا والظروف المناخية والخبرة ومستوى تطور المعرفة ومستوى التقدم التكنولوجي والقوة السياسية العسكرية والرفاهية والثروة وسرعة التغييرات وما إلى ذلك.

وقد ساهم كل من هذه العوامل في فهم وإدراك وتفسير الدين والمذهب من قبل العلماء الدينيين وغير الدينيين وعامة الناس في تلك الظروف.

في الجوهر، لا تعتبر أي من هذه الآراء والمفاهيم والحياة الخاصة بالإسلام أو أي دين آخر نقية ونقية.

في حين أن كل هذه الآراء والسلوكيات متشابكة مع الإسلام وباسم الإسلام بحيث لا يمكن فصلها عن الإسلام التقليدي والحالي في أي مجتمع.

لأن كل واحد منهم، بالنسبة للزمان والمكان ومستوى التطور، هو الإسلام، وفي الوقت نفسه ليس أي منهم هو إسلام محمد رسول الله.

بدلًا من إسلام النبي محمد، يمكننا الحديث عن إسلام إيران، الفارسي، الشيعي، الإمامي الإثنا عشري الذي يؤمن بظهور المهدي، الجمكراني، ولاية الفقيه المطلقة، المبني على الشريعة، المناهض لحقوق الإنسان، الصراع الدولي، ومناهضة حرية الفكر والكتب، والرقابة على آيات القرآن بناءً على الأحاديث الموضوعة، وما إلى ذلك.

إلا أن الإسلام في إيران لا يقتصر على هذه الطائفة. ويمكننا أن نحصي آلاف المفاهيم للإسلام خلال نفس فترة ولاية الفقيه المطلقة، كل منها بفهم مختلف، ويسمي كل فهم فهمه بالإسلام الصحيح.

غير مدركين أن ليس واحداً منها هو الإسلام، بل هي معتقدات وآراء أفراد يصورون أنفسهم على أنهم الإسلام الحقيقي والأصيل وآخرون على أنهم "الإسلام الأمريكي" ونحو ذلك.

انا لقادرون لتکلم عن الاسلام الخمینی، المصباح یزدی، الخامنه ای، المنتظری، السبحانی، الطباطبایی، الشریعتمداری، القلبایقانی (الگلپایگانی)، الصانعی، السیستانی، البروجردی، السروش، الکدیرور، الشبستری، النواب الصفوی، الشیخ فضل الله، الکاشانی، الواعظ الطبسی، الصدر، القمی، الاشراقی، البهبهانی، البهشتی، الجنتی، الجوادی العاملی، الخاتمی، الخزعلی، المحقق الداماد، و کثیر منهم من الاسلامیات فی الایران الیوم. 

وكل منهما، الذي لا قيمة له في نظر الآخر، يفتي باسم الإسلام والشيعة ويرى نفسه في مكانة النبي أو الإمام.

وهكذا، مثل النبي، يصدرون أحكامًا، ويلعبون بحياة ووفيات ورفاهية ودخل ومصير عدة دول في إيران السياسية وملايين الناس.

لأنه لم يكن أحد منهم في ظروف العصر النبوي الزمانية والمكانية والنمائية ونحو ذلك.

علاوة على ذلك، لا يملك أي من القادة الدينيين وغير الدينيين المؤثرين في المجتمعات، في فهمهم وسلوكهم الديني أو المذهبي، إمكانية الوصول المباشر أو غير المباشر إلى مصدر الوحي.

ومن ناحية أخرى، فمن خلال النظر إلى التطور التدريجي للإسلام خلال حياة النبي، ندرك أنه حتى في ذلك الوقت، لم نكن نواجه إسلامًا ثابتًا لا يتغير.

أي أن إسلام النبي كان أيضاً يتطور ويتغير باستمرار. كان الإسلام في زمن النبي يتغير ويتحول باستمرار مع مرور الوقت وعبر الأماكن المختلفة.

بمعنى آخر، لم يكن إسلام النبي محمد ثابتًا ويتغير بتغير الزمان والمكان والظروف الاجتماعية والسياسية والاقتصادية، وتغير علاقات القوة البشرية والأدوات المتاحة (التكنولوجيا)، وما إلى ذلك.

وربما يمكن القول أنه في عهد النبي محمد، لم تبقى ثابتة إلى حد ما سوى ثلاثة مبادئ إسلامية: الإيمان بالله أكبر ولا إله إلا الله، و"الموت والبعث"، و"نبوءة محمد كما ينبغي". إنسان."

وحتى في ذلك الوقت، تم الاعتراف بالحرية والتنوع في فهم هذه المبادئ الثلاثة. لدرجة أنه حتى الصحابة المقربين كان لديهم اختلافات عميقة في فهم هذه المبادئ الثلاثة والسياسات والحياة الإسلامية الفردية والجماعية، ونحن نرى هذه الاختلافات في حياتهم وسياساتهم وحروبهم وما إلى ذلك.

وفي الوقت نفسه، كان لكل فرد وأسرة وقبيلة ومجتمع "حريته العقلية الناتجة عن مجتمعه الخاص" ويُفهم على هذا الأساس.

وبطبيعة الحال، إذا نظرنا إلى فهم هذه المبادئ الثلاثة والاعتقاد بها من منظور فكري وفلسفي، فسوف نواجه أشد وأعمق وأشد الخلافات والصراعات دموية في تاريخ الإسلام والمسلمين.

كما كانت الاختلافات الفلسفية والفكرية في الديانات الأخرى شديدة وعميقة ودموية.

أي أنه حتى في عهد النبي، وباستثناء هذه المبادئ الأساسية الثلاثة، التي لا تزال موجودة بين المسلمين المؤمنين مع التغيير والنقاش، فإن بقية القضايا تغيرت إما جوهريًا أو في بعض الجوانب والسياقات والتفاصيل.

ومن ناحية أخرى، يجب أن نفصل أقوال النبي نفسه عن الإسلام الذي قدمه الله والقرآن الذي نزل على النبي.

لأن كلام الله هو كلام الله، وكلمة محمد هي كلمة عبد محدد، في زمان ومكان محددين مع قدر محدود من الوعي والتطور في مختلف الجوانب، وهكذا. بينما نؤمن بأن الله غير محدود بزمان ومكان، وعلمه يشمل الوجود الحاضر والمستقبل.

ولتفسير هذه الفكرة لا بد من التساؤل: عندما تلقى النبي آية أو آيات من الوحي، هل تلقى أيضًا تفسيرًا وتفسيرًا لمعنى ومفهوم وهدف كل كلمة وآية، أم أنه نقل الفهم المشترك لـ وقته بالنسبة لكل كلمة ومجموعها في الآية للناس؟

فإذا سلمنا أن النبي قد تلقى تفسيراً لمعنى ومدلول كل كلمة وآية من مصدر الوحي، فإننا أمام آيات وكلمات مفصلة ومفصلة كان النبي محمد (صلى الله عليه وسلم) قد أغفلها، مما أدى إلى حدوث ذلك. رقابة الكلمة الإلهية على النبي.

ومع ذلك، وبحسب اعتقاد علماء الدين، كان النبي صادقًا، ونقل جميع أوامر الوحي وأفكاره إلى الناس دون أي إغفال.

فإذا لم يحصل النبي على تفسير وتفسير إضافي لمعنى ومفهوم كل كلمة ومجموعها في الآيات فإننا أمام كلمات وآيات دون تفسير من مصدر الوحي.

ولذلك فإن كل ما قاله النبي في تفسير وتفسير الكلمات ومجموعاتها في تلك الآيات، وفي بيان معناها أو سياق نزولها، كان فهمه الشخصي والمشترك.

فهم مقيد بحدود الزمان والمكان والأحوال والوعي والخبرات وعلاقات القوة والعلاقات الاجتماعية والعلاقات بين القبائل في عصره والتراكمات التاريخية لذلك المجتمع.

وفي هذه الحالة، إذا لم يكن القرآن قد تم تحريفه أو تصغيره أو ضعفه (وهذا على الأغلب قد تعرض لكل ذلك)، فهو يختلف كثيراً عن كلام النبي.

وكلام أحد هذين: مصدر الوحي والنبي، أصلي ومن عند الله، والآخر ثانوي ويمثل الفهم الضيق للنبي.

وفي مثل هذه الحالة هل يمكن أن يسمى كلام النبي دين الإسلام الخالص والإسلام المقصود من مصدر الوحي أو الله؟

والأمر المؤكد هو أن كلام النبي لا يتساوى مع آيات الوحي وكلماته، وفي التعارض بينهما يكون كلام الوحي مقدما.

لهذاوالسبب أن منزلة هذين الأمرين ليست متساوية، والقرآن، باعتباره كلام الوحي، أفضل من كلام النبي.

ولهذا السبب فإن هذين لا يستويان، والقرآن؛ ولأنه كلام الوحي فهو أفضل من كلام رسول الله صلى الله عليه وسلم.

وفي هذه الحالة فإن الأقوال التي نحن متأكدون أنها خرجت من فم رسول الله، ليست إسلاماً أصيلاً، بل هي إدراك وفهم وتفسير بشري محدود ومحدود للإسلام الذي تحدث عنه النبي محمد بالوحي والكلمة. عن الله وعن الإسلام الذي أراده الله. وقد قدمت 

ورغم أن تفسير وفهم رسول الله من كلام الوحي والإسلام، على عكس التصورات والتأويلات الأخرى وتأويلات الإسلام وتفسير كلام الله، فإن تفسير النبي محمد (صلى الله عليه وسلم) هو الأقرب إلى إرادة الله ومعنى وهدفه. .

ولكن يمكن انتقاد ومناقشة دقة كلام النبي حول معنى ومعنى مصدر الوحي لكلامه وكلامه مع تصور وتفسير تلك الآيات القرآنية من قبل غير الرسل أو المتدينين. العلماء.

والسؤال هنا هل اختلف تغير الزمان والمكان ومستوى الخبرة وتطور المعرفة والتطور التكنولوجي وغيرها، وأثر جمعها على وعي الناس وإدراكهم في فهم آيات الوحي؟ مقارنة بعصر النبي . ؟ 

فهل فهم الناس والعلماء لكلمة الوحي أفضل من فهم الرسول (في الحاضر والمستقبل) أم سيكون ثابتا أم سيكون ارتجاليا؟ 

لذلك، في رأيي، الإسلام النقي غير المتغير لم يكن موجودا وغير موجود.

إن أي شخص، في أي مكان وفي أي وقت، يدعي الإسلام النقي والصافي، يتحدث عن الإسلام الذي فهمه في ذلك الزمان والمكان، بناءً على علمه وخبرته ووعيه المحدود. 

وللأسف فإن هؤلاء المقيدين والمحدودين يتصورون تصورهم الشخصي على أنه الإسلام الخالص ويتحدثون عن الإسلام والمسلمين الذين ينتمون إليهم.

ولذلك فمن يدعي أن كلامه وآرائه هي نفس الإسلام الخالص وإرادة الله، فهو ليس إلا منافقًا كذابًا جاهلًا محتالًا، ولا يفهم الفرق بين كلام الله. وتصوره الخاص للإسلام القائم والحالي المختلف عن إسلام النبي. لم يفعل

ولهذا السبب ينتقد القرآن أحيانًا النبي محمد (صلى الله عليه وسلم) ويدينه ويسميه "عبدًا".

العبد المحكوم عليه قسراً بالزمان والمكان والظروف العلمية والتكنولوجية والمعادلات وعلاقات الثروة والسلطة وما إلى ذلك. 

عبد يعني الشخص المدان والمسجون بسبب الظروف المحيطة. ويقصد بالعبد الشخص الذي عاش في فترة قصيرة من التاريخ وتأثر نسبياً بأحوال مجتمعه في ذلك الوقت وحُرم من التغيرات التي طرأت بعد وفاته.

مع الاحترام

إنصاف علي هدايت

1 سبتمبر 2024

Are there pure Islam?

 Are there any pure religions and Islam or are we faced with an infinity of religions and Islam?

There is no pure religion in any religion, especially Islam. Even pure Islam with complete and unchangeable characteristics, not only did not exist in the history after the Messenger of God, but also did not exist during the presence and life of the Messenger of God.

During the lifetime of the Prophet, Islam had the color and flavor of the "evolutionary thinking" of the Prophet, but from the period of the rightly caliphs onwards, Islam not only took on the color and flavor of each of the caliphs, but also the color of the thoughts and wishes of the companions of the Prophet. and it has been contaminated by their attitudes, prejudices, family upbringing, the history of the nation and tribe, etc.

With the passage of time and the participation of tribes and individuals in the Islamic-tribal-historical life and the past customs of different societies, they were piled on each other and gradually added to the early Islam, and gradually the Islam of Muhammad (peace be upon him) became a large part. A little bit of Islam that different societies live in the name of Islam became.

That is, at no time and in no place has there been a pure religion that is not contaminated with customs, traditions, history, desires, imaginations, livelihoods, philosophical views and outlooks of different nations, in the era after the death of the Messenger or Prophet of any religion or religion.

 

Religions, during the lifetime of each messenger and prophet, had the color of thinking, character, perspective, desires, type and level of economic status, prosperity, desire, will, etc., and represented the messenger or prophet and his community. is

Of course, the intellectual, volitional, aspirational, imaginative, experimental, and behavioral identities and consciousnesses of the messenger or prophet, in any field, have been the fruit of the society in which he was born and settled. That is, outside of the thoughts, educations, experiences, awareness, wishes, etc., that society or societies have not been connected.

But after the death of each prophet and prophet, his religion and religion, the colors of societies, nations, tribes, families, individuals, as well as the colors of their relationships with each other, experiences and attitudes, political, administrative, legal, and military will. And they take and will take the wishes of their friends and companions and those in power in different times and places, and their societies and leaders, in the passage of time, build an ocean from the drop of religion brought by the owner of religion and religion.

This is why, not only among Muslims, but also among other religions and religions, we are faced with dozens of devotional, intellectual and worldview (philosophical) sects and groups, each of which not only does not accept others, but also claims purity and the best. To be in it, they carry religion.

 

It can be boldly claimed that the existing and common religion in the societies is not very interested in the original religion of the Prophet.

Based on this thinking and perception of religion, which according to the conditions, religious, political, economic leaders, as well as the society as a whole and the predecessors of those sects or religions and societies have built and dealt with their religious, religious or tariqah rivals and also to prove the truth of the way that The Messenger did not create that religion, but the leaders and local communities themselves created them, they fight and consider wars against each other as sacred.

For example, if we look at Muslim countries, Islam in each Muslim country is very different from Islam in other Muslim countries.

Not only do we see this difference in Islam and Islamic knowledge and life among Islamic countries, but we also see this type of difference among different societies with different tendencies and interests within each Muslim country.

Not only do we see differences in perspective, perception and Islamic worldview among countries, nations, tribes and tribes within each Muslim country, but we also see those differences among religious and non-religious scholars of each society and population within each country.

The perception of each of those scholars who consider themselves a symbol and scholar in this religion or that religion and tariqa is very different from the perception of other scholars close to them and their religion.

We even observe these differences in the perception of Islam and the practice of it among the common people and the social masses who imitate certain scholars in a certain time and place. 

Basically, not only the social masses and religious scholars also do not live Islam or the original religion of any messenger or prophet. Rather, it is a concoction of manners, customs, traditions, social and political relations, the level of power and wealth, class, ethnic, group and linguistic interests, the effects of victories and defeats, social relations, relations of religions far and near, history far and near and societies that They are in contact with them, and they attribute and live the views and political interests of those in power and the relationships of people and communities to Islam. 

While their Islam has the least organic, intellectual and practical connection with the Islam of the Prophet.

Because their knowledge of Islam is the knowledge that the religious scholars and the people of the street and the bazaar have woven throughout history and social relations and in the heart of hardships and delivered to that society and people in the name of Islam.

 Those societies, rather than living the primary religion, live their customs, traditions, relationships, wishes and historical aspirations under the name of a specific religion.

We can add to these differences in the perception of Islam, history, geography, weather conditions, experience, the level of knowledge development, the level of technology development, the amount of political-military power, prosperity, wealth, speed of changes, etc.

Each of these factors have been involved in the understanding and interpretation of religion and religion by religious and non-religious scholars and the general public.

In principle, none of these views, cognitions and lives of Islam or any other religion are pure and pure Islam.

 At the same time, all those views and behaviors are so tied to Islam and in the name of Islam that they cannot be separated from the common and current Islam in any society.

 Because each of them, according to the time, place and level of development, etc., are both Islam, and at the same time, none of them are the Islam of Muhammad, the Messenger of God. 

That is, instead of the Islam of the Prophet Muhammad, for example, we can use the Islam of Iran, Persia, Shia, twelve imams who believe in the emergence of the Mahdi, Jamkarani, absolute jurisprudence, sharia-oriented, anti-human rights, anti-internationalism, anti-freedom of thoughts and books, censoring verses. He spoke about the Quran based on fake hadiths and...

But Islam in Iran is not limited to this sect. Rather, it is possible to enumerate thousands of perceptions of Islam during the same period of absolute rule of the jurist, who have different perceptions and call their own perceptions true Islam.

Unaware of the fact that none of them were and are not Islam, but they are the followers of the opinions of people who call themselves the true and true Islam and others "Anrica Islam" and so on. they depict

One can choose from the Islams of Khomeini, Misbah Yazdi, Khamenei, Montazeri, Sobhani, Tabatabaei, Shariatmadari, Golpayegani, Sanei, Sistani, Boroujerdi, Soroush, Kadivar, Shabestri, Nawab Safavi, Sheikh Fazlullah, Kashani, Waez Tabasi, Sadr, Qomi, Ishraqi. , Behbahani, Beheshti, Jannati, Javadi Ameli, Khatami, Khazali, Mohaghegh Damad, etc. spoke, but none of them are Islam.

Each of them, who do not have much value in the eyes of others, issue fatwas in the name of Islam and Shia and see themselves in the position of Prophet or Imam.

 Therefore, like Hazrat Rasool, they have issued decrees and are playing with life, death, welfare, income and fate of several nations in political Iran and millions of people.

Because none of them were and are not in the conditions of time, place, development, etc.

In addition, none of the imams and religious and non-religious leaders who are influential in religious or religious communities, perception and behavior, have access to the source of revelation, either directly or indirectly.

On the other hand, looking at the gradual evolution of Islam during the lifetime of the Prophet, we find that we were not faced with a fixed and unchanging Islam even then.

 That is, the Islam of the Prophet has always been evolving and changing. During the period of the Prophet, Islam has been constantly changing and transforming and changing its face throughout time and across places.

That is, the Islam of Prophet Muhammad has not been fixed and has changed with the change of time, place, social, political, economic conditions, and the change of human power relationships and available tools (technology) etc.

It may be said that during the presence of Prophet Muhammad, only three Islamic principles remained somewhat constant, namely the belief in "Allah Akbar and La ilaha illallah", "Death and the Day of Judgment" and "The Prophet Muhammad's mission as a human being".

Of course, at the same time, freedom and diversity in the perception of those three principles were recognized. In such a way that even the Ansar close to the Messenger of God had deep differences in the perception of those three principles, policies and individual and collective Islamic life, and we see those differences in their lives and policies, wars, etc.

At the same time as the Prophet, every person, family, tribe and society had and understood the "mental freedom resulting from their community".

Of course, if we look at the knowledge and belief of these three principles from an intellectual and philosophical perspective, we will face the most severe, profound and bloodiest differences and differences in the history of Islam and Muslims.

Philosophical and intellectual differences in other religions have been very deep and bloody.

That is, during the reign of the Messenger of God, apart from these three basic principles, which are still believed among the Muslims of Islam with changes and debates, they have been somewhat constant, the rest of the issues are either general and fundamental or in some ways, the contexts. And the details have changed.

On the other hand, we must separate the Prophet's own sayings from Islam, which is God's, and the Qur'an, which was revealed to the Messenger of God.

Because the word of God is the word of God, and the word of Muhammad is the word of a certain slave, in a time and place condition with a limited amount of awareness and development in various aspects, etc. While we believe that Allah does not fit in time and space, and His knowledge of the present and future existences is continuous and ongoing. 

In explaining this thought, one should ask: When the Prophet received a verse or verses through revelation, did he also receive an explanation about the meaning, meaning and purpose of each word and verse, or did he receive a conventional understanding? He used to convey his time to people from individual words and their combination in verse and verses? 

If we accept that the Prophet, for the meaning and signification of each word and verse, received an interpretation from the source of revelation, in this case, we are faced with detailed and detailed verses and words that Prophet Muhammad (PBUH) deleted. And by rejecting a part of the word of revelation, we face the censorship of the word of revelation from the Prophet.

 However, according to the belief of religious scholars, the Messenger was honest and communicated all the commands and words or thoughts of revelation to the people without any deficiency.

If the Messenger did not receive an additional interpretation and explanation in the explanation of the meaning and concept of each word and their combination in the text of the verses, then we are faced with words and verses without interpretation from the source of revelation.

Therefore, whatever the Prophet said in the explanation and interpretation of the words and their combination in those verses and expressed the meaning or glory of their revelation, were his own personal-customary words and understanding. 

A perception that was bound by the limitations of time, place, conditions, awareness, experiences, power relations, social relations and inter-generational relations in his period and the historical accumulations of that society. 

In this case, if the Qur'an has not been distorted, reduced or weakened (which is very likely, it has been affected by all of them), it is very different from the words of the Prophet.

The words of one of the two: the source of revelation and the Messenger of God, the original and from God, the other is a branch and display of the bound perception of the Messenger of God.

In such a situation, can the words of the Messenger of God be called the pure religion of Islam and Islam in question as the source of revelation or Allah?

What is certain is that His Holiness' words were not and are not in line with the verses and the words of revelation, and in the conflict between the two, the words of revelation are preferable.

 For this reason, these two are not equal to each other, and the Qur'an; As the word of revelation, it has superiority over the words of the Messenger of Allah.

In this case, the statements that we are sure are 100% from the mouth of the Messenger of God are not authentic Islam, but rather a limited and limited human understanding and interpretation of Islam that Prophet Muhammad spoke about the revelation and word of God and about the Islam intended by God. has provided 

Although the interpretation and understanding of the Messenger of God from the Word of Revelation and Islam, in contrast to other understandings, interpretations and interpretations of Islam and the interpretation of the Word of God, the interpretation of the Prophet Muhammad (peace and blessings of God be upon him) is the closest to the will, meaning and purpose of God. .

However, it is possible to criticize and discuss the accuracy of the Prophet's speech about the meaning and meaning of the source of revelation of his words and his words with the perception and interpretation of those verses of the Qur'an by non-Messengers or religious scholars.

The question here is whether the change of time, place, level of experience, development of knowledge, technological development, etc., and the effect that their collection has on the awareness and perception of people in understanding the verses of revelation, has been different compared to the era of the Prophet. ? 

Will people's and scholars' understanding of the words of revelation be better compared to the Messenger (both now and in the future) or will it be fixed or will it be improvisational? 

Therefore, in my opinion, pure and unchanging Islam did not exist and does not exist. 

Anyone, anywhere and at any time, who claims pure and pure Islam, talks about Islam that he understood in that time, place and based on his knowledge, experience and limited awareness. 

Unfortunately, these bound and limited people imagine their personal perception as pure Islam and talk about Islam and Muslims that belong to them.

Therefore, whoever claims that his words and opinions are the same as pure Islam and the will of God, he is nothing more than a liar, a liar, an ignorant and a fraud, and he does not understand the difference between God's words and his own perception of existing and current Islam and different from the Prophet's Islam. has not done

This is why the Qur'an sometimes criticizes and condemns Prophet Muhammad (peace and blessings of Allah be upon him) and calls him "slave".

A slave who is forcibly condemned to time, place, scientific and technological conditions, equations and relationships of wealth and power, etc. 

Abd means a person condemned and imprisoned by surrounding circumstances. Abd means a person who lived in a short period of history and was relatively influenced by the conditions of his society at that time and was deprived of the changes that occurred after his death.

with respect

Insafَali Hedayat

September 1, 2024

مفهوم آزاد را صاحبان ثروت و قدرت ترسیم می‌کنند و ما در آزادی توهمی بسر می‌بریم

 

مفهوم آزاد را صاحبان ثروت و قدرت ترسیم می‌کنند و ما در آزادی توهمی بسر می‌بریم

وقتی صاحبان سرمایه و مراکز قدرت روند طبیعی توسعه را در مسیر دلخواهشان تغییر داده، همه انسان‌ها را تحت سیستم شستشوی مغزی-آموزشی قرار می دهند، ما انسان‌هایی که در زندان احتیاج‌های روزمره اسیر هستیم، برای تداوم زندگی خود، راهی که صاحبان قدرت و ثروت در جلوی ما قرار می‌دهند را انتخاب می کنیم.

آيا در چنین جوامعی می توانیم از آزادی، آزادی فکری، آزادی انتخاب، انتخابان واقعی سخن بگوییم؟

انصافعلی هدایت  

آیا ادیان و اسلام نابی وجود داشته و دارد یا با بی‌نهایت ادیان و اسلام مواجهیم؟

در این مقاله به بررسی ماهیت اسلام، در زمان‌ها و مکان‌های مختلف پرداخته و به این سوال پاسخ داده ام که آیا یک اسلام ناب و خالص وجود داشته یا اسلام‌های تغییر یافته و آلوده شده به فرهنگ‌ها و تمدن‌های مختلف وجود دارند؟ در مرحله بعد، به بررسی فرق میان اسلامی که الله اراده کرده است با تفسیر حضرت محمد و علمای دینی و غیر دینی از کلام وحی پرداخته ام. البته این مباحث، بررسی های درون دینی و دین باورانه است و نمی تواند پاسخگوی اشکال‌های برون دینیان باشد. به نظر من، این نوع نگاه به دین، وحی، تفاسیر دینی و ... می تواند راهگشای گره های حاصل از اعتقادات و فتاوی دینی و مذهبی روی هم انباشته شده بوده و شناخت از دین و مذهب تاریخی را تغییر داده و راه حل های جدیدی را در پیش پای جوامع بنهد و راه کار برون رفت از وضعیت موجود، دینداران و جوامع دینی را بگشاید. امیدوارم مفید فایده بوده باشد. با اخترام انصافعلی هدایت

آیا ادیان و اسلام نابی وجود داشته و دارد یا با بی‌نهایت ادیان و اسلام‌ها مواجهیم؟

هر دنی و بخصوص دین اسلام خالصی وجود ندارد. حتی اسلام  خالصی و با مشخصات کامل و غیر قابل تغییر، نه تنها در تاریخ بعد از رسول الله هم وجود نداشته، بلکه در دوره حضور و زندگی رسول الله هم وجود نداشته است.

اسلام، در دوره حیات رسول، رنگ و بوی "تفکر تکاملی" حضرت رسول را داشته است اما از دوره خلفای راشدین به بعد، اسلام نه تنها رنگ و بوی هر کدام از خلفا و بلکه رنگ تفکر و خواست‌های مختلف اصحاب حضرت رسول را به خود می‌گرفت و به رنگ نگرش، تعصبات، تربیت خانوادگی، تاریخ قوم و قبیله و ‌‌‌… آنان آلوده می‌شده است.

با گذشت زمان و مشارکت قبایل و افراد در زندگی اسلامی-قبیله ای-تاریخی و آداب و رسوم گذشته جوامع مختلف، آن‌ها بر روی هم تلنبار شده و بتدریج بر اسلام اولیه افزوده شدند و به تدریج اسلام محمد (صل الله علیه) به بخش بسیار ناچیزی از اسلامی که جوامع مختلف به نام اسلام زیست می‌کنند، تبدیل شد.

یعنی هیچ وقت و در هیچ مکانی، دین خالصی و غیر آغشته به آداب، سنن، تاریخ، خواست‌ها، تصورات، معیشت، دیدگاه فلسفی و جان‌بینی ملل مختلف، در دوران بعد از فوت رسول یا نبی هر دین و مذهبی وجود نداشته است.

 

دین‌ها، در دوره حیات هر رسول و نبی، رنگ و لعاب تفکر، منش، دیدگاه، خواست‌ها، نوع و میزان وضعیت اقتصادی، رفاه، آرزو، اراده، و ‌… رسول یا نبی و جامعه وی را داشته و آن‌ها را هم‌ نمایندگی  می‌کرده است.

البته که هویت‌های فکری، ارادی، آرزویی، تصوراتی، تجربی، رفتاری و آگاهی های شخص رسول یا نبی، در هر زمینه‌ای، میوه همان جامعه ای بوده است که در آن زاده و سر و سامان گرفته است. یعنی خارج از افکار، آموزش‌ها، تجارب، آگاهی‌ها، آرزوها و … آن جامعه یا جوامع در ارتباط نبوده است.

اما در پی رحلت هر رسول و نبی، دین و مذهب او، رنگ و لعاب جوامع، ملل، قبایل، خانواده‌ها، افراد و همچنین رنگ و بوی روابط آن‌ها با هم، تجربه‌ها و نگرش‌ها، خواست و اراده سیاسی، اداری، حقوقی، نظامی و آرزوهای یاران و اصحاب و صاحبان قدرت در زمان‌ها و مکان‌های مختلف را بخود می گیرند و خواهند گرفت و جوامع و رهبران آن‌ها، در گذر زمانه، از قطره دینی که صاحب دین و مذهب آورده بوده است، اقیانوسی می‌سازند.

از این روست که نه تنها در بین مسلمانان، بلکه دیگر ادیان و مذاهب هم، با ده‌ها فرق و گروه‌های عبادی، فکری و جهان‌بینی (فلسفی) مواجه هستیم که هر کدام از آن‌ها، نه تنها دیگران را قبول ندارند، بلکه ادعای خلوص و بهترین بودن در آن دین یا مذهب را یدک می‌کشند.

 

می توان به جرات ادعا کرد که دین مشخص موجود و رایج در جوامع، علاقه چندانی با دین اولیه رسول ندارند.

بر اساس همین تفکر و ادراک از دینی که بنا بر شرایط، رهبران دینی، سیاسی، اقتصادی، همچنین کلیت جامعه و پیشینیان آن فرقه یا مذهب و جوامع ساخته و پرداخته اند با رقبای دینی، مذهبی یا طریقت خود و همچنین برای اثبات حقانیت راهی که رسول آن مذهب را نساخته، بلکه خود رهبران و جوامع محلی آن‌ها را ساخته‌اند، می جنگند و جنگ‌های بر ضد هم را هم مقدس می‌شمارند.

اگر به عنوان مثال، به کشورهای مسلمان بنگریم، اسلام در هر کدام از کشورهای مسلمان، با اسلام رایج در دیگر کشورهای مسلمان بسیار متفاوت است.

نه تنها این اختلاف در اسلام و شناخت و زندگی اسلامی را در میان کشورهای اسلامی با هم می‌بینیم، بلکه این نوع اختلاف را در میان جوامع متفاوت، با گرایش‌ها و منافع متفاوت در درون هر کشور مسلمان هم ملاحظه می کنیم.

نه تنها اختلافات دیدگاهی، ادارکی و جهان‌بینی اسلامی را در میان کشورها، ملل، اقوام و قبایل درون هر کدام از کشورهای مسلمان می‌بینیم که حتی آن اختلاف‌ها را در میان علمای دینی و غیر دینی هر جامعه و جمعیت درون هر کشوری هم مشاهده می کنیم.

ادراک هر کدام از آن علمایی که خودشان را سمبل و عالم در این دین یا آن مذهب و طریقت می دانند، از اسلام، با ادراک دیگر علمای نزدیک به خود و هم دین و هم مذهبشان هم بسیار متفاوت است.

حتی این اختلافات در ادراک از اسلام و عمل به آن را در میان عوام و توده‌های اجتماعی هم ملاحظه می کنیم که مقلد علمای مشخصی در زمان و مکان مشخصی هستند. 

در اصل، نه تنها توده‌های اجتماعی و علمای دینی هم، اسلام یا دین اولیه هر رسول یا نبی را زیست نمی‌کنند. بلکه معجونی از آداب، رسوم، سنن، روابط اجتماعی، سیاسی، میزان قدرت و ثروت، منافع طبقاتی، قومی، گروهی و زبانی، آثار پیروزی‌ها و شکست‌ها، روابط اجتماعی، روابط ادیان دور و نزدیک، تاریخ دور و نزدیک خود و جوامعی که با آن‌ها در ارتباط هستند، و ... و دیدگاه‌ها و منافع سیاسی و صاحبان قدرت و روابط انسان‌ها و اجتماعات با هم را به اسلام نسبت داده و زندگی می‌کنند. 

در حالی که اسلام آن‌ها، با اسلام حضرت رسول کمترین ارتباط ارگانیک، فکری و عملی را دارد.

چرا که شناخت آن‌ها از اسلام، شناختی است که علمای دینی و مردمان کوچه و بازار در طول تاریخ و روابط اجتماعی و در دل مشقات، آن‌ها را بافته و به نام اسلام  به آن جامعه و مردمان تحویل داده‌اند.

 آن جوامع، بیش از آن که دین اولیه را زندگی بکنند، آداب، رسوم، روابط، خواست‌ها و آرزوهای تاریخی خود را تحت نام دین مشخصی زندگی می کنند.

می‌توانیم به این اختلاف‌ها در ادراک از اسلام، تاریخ، جغرافیا، شرایط آب و هوایی، تجربه، سطح توسعه دانش، سطح توسعه یافتگی تکنولوژی، میزان قدرت سیاسی-نظامی، رفاه، ثروت، سرعت تغيرات و … را هم بیفزاییم.

هر کدام این فاکتورها، در درک و ادراک و تفسیر عالمان دینی و غیر دینی و توده عوام از دین و مذهب در آن شرایط دخیل بوده‌اند.

در اصل، هیچ کدام این دیدگاه ها، شناخت‌‌ها و زیست‌ها از اسلام یا از هر دین دیگری، اسلام ناب و خالص نیستند.

 در عین حالی که همه آن‌ دیدگاه‌ها و رفتارها، چنان با اسلام و به نام اسلام، گره خورده‌اند که نمی توان آن ها را از اسلام عرفی و جاری در هر جامعه‌ای جدا کرد.

 چرا که هر کدام از آن‌ها، به نسبت زمان، مکان و سطح توسعه یافتگی و … هم اسلام هستند و در عین حال، هیچکدام از آن‌ها اسلام محمد رسول الله نیستند. 

یعنی به جای اسلام حضرت محمد، مثلا می توانیم از اسلام ایران، فارس، شیعه، دوازده امامی معتقد به ظهور مهدی، جمکرانی، ولایت مطلق فقیهی، شریعت محور، ضد حقوق انسانی، بین الملل ستیز، ضد آزادی افکار و کتب، سانسورگر آیاتی از قرآن، مبتنی بر احادیث جعلی و … سخن گفت.

اما اسلام در ایران، فقط به این فرقه محدود نمی‌شود. بلکه می توان هزاران ادراک از اسلام در همان دوره حاکمیت ولایت مطلق فقیه را برشمرد که ادراک متفاوتی با هم دارند   ادراک خودشان را هم اسلام حقیقی می نامند.

غافل از آن که هیچ کدام آن‌ها اسلام نبوده و نیستند بلکه عقابد   آرای افرادی هستند که خودشان را اسلام حقیقی و راستین و دیگران را "اسلام آنریکایی" و ‌‌‌‌‌..‌. به تصویر می کشند.

می توان از اسلام‌های خمینی، مصباح یزدی، خامنه‌ای، منتظری، سبحانی، طباطبایی، شریعتمداری، گلپایگانی، صانعی، سیستانی، بروجردی، سروش، کدیور، شبستری، نواب صفوی، شیخ فضل الله، کاشانی، واعظ طبسی، صدر، قمی، اشراقی، بهبهانی، بهشتی، جنتی، جوادی عاملی، خاتمی، خزعلی، محقق داماد و …‌ سخن گفت ولی هیچکدام هم اسلام نیستند.

هر کدام از آن‌ها که در چشم دیگری ارزش چندانی ندارند، به نام اسلام و شیعه فتوا می‌دهند و خودشان را در جایگاه حضرت رسول یا امام می‌بینند.

 لذا مثل حضرت رسول احکام صادر کرده، با زندگی، مرگ، رفاه، درآمد و سرنوشت چند ملت در ایران سیاسی و میلیون‌ها انسان بازی می‌کنند.

چرا که هیچ کدام از آن‌ها در شرایط زمانی، مکانی، توسعه یافتگی، و ‌‌… دانش دوره حضرتش نبوده و نیستند.

علاوه بر آن که هیچ کدام از امامان و رهبران دینی و غیر دینی تاثیرگذار در اجتماعات، ادراک و رفتار دینی یا مذهبی هم، به منبع وحی، چه بطور مستقیم و چه بطور غیر مستقیم دسترسی ندارند.

از طرف دیگر، با نگاهی به تکامل تدریجی اسلام در زمان حیات حضرت رسول در می‌یابیم که در آن زمان هم با یک اسلام ثابت لاتغییر مواجه نبوده‌ایم.

 یعنی، اسلام حضرت رسول هم دایما در حال تکامل و دگرگونی بوده است. اسلام در دوره حضرت رسول، دایما و در طول زمان و در عرض مکان‌ها، در حال تغییر و دگردیسی  و تغییر چهره بوده است.

یعنی اسلام حضرت محمد با تغییر زمان، مکان، شرایط اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، و تغییر روابط قدرت انسانی و ابزار آلات در دسترس (تکنولوژی) و … ثابت نبوده و تغییر می کرده است.

شاید بتوان گفت که در دوره حضور حضرت محمد رسول الله، تنها سه اصل اسلامی تا حدودی ثابت ماندند که اعتقاد به "الله اکبر و لااله الا الله"، "مرگ و قیامت" و "رسالت حضرت محمد به عنوان موجودی انسانی" نام برد.

البته در همان زمان هم، آزادی و تنوع در ادراک آن‌ سه اصل برسمیت شناخته شده بودند. بطوری که حتی انصار نزدیک به رسول الله هم اختلافاتی عمیقی در ادراک آن سه اصل، سیاست‌ها و زیست فردی و جمعی اسلامی داشته‌اند و آن اختلافات را در زندگی و سیاست‌ها، جنگ‌ها و … آنان می‌بینیم.

در همان زمان رسول، هر فرد، خانواده، قبیله و جامعه هم "آزادی ذهنی منتج از اجتماع خود" را داشته‌اند و ادراک می‌کرده‌اند.

البته اگر در شناخت و باور به این سه اصل، از منظر فکری و فلسفی بنگریم، با شدیدترین، عمیق‌ترین و خون‌ ریزترین تفاوت‌ها و اختلافات در تاریخ اسلام و مسلمانی روبرو خواهیم شد.

اختلافات فلسفی و فکری در ادیان دیگر هم بسیار شدید   عمیق و خونین بوده اند.

یعنی در عهد خود رسول الله هم، به غیر از این سه اصل اساسی که هنوز هم در میان مسلمانان اسلام باور با تغییرات و مباحثی وجود دارند، تا حدودی ثابت بوده اند، بقیه مسایل یا بطور کلی و ریشه‌ای و یا در برخی جهات، زمینه‌ها و جزئیات، تغییر یافته اند.

از طرف دیگر، باید فرمایشات خود حضرت رسول را از اسلامی که خداوند و قرآنی که به رسول الله نازل شده بود هم جدا بکنیم.

چون کلام الله، کلام الله است و کلام محمد، کلام یک عبد معین، در یک شرایط زمانی و مکانی با میزان محدودی از آگاهی و توسعه در جوانب مختلف و …  بوده است. در حالی که معتقدیم، الله در زمان و مکان نمی‌گنجد و علم او بر هستی‌های کنونی و آینده ساری و جاری است. 

در توضیح این فکر باید پرسید: آیا وقتی حضرت رسول، آیه یا آیاتی را از طریق وحی دریافت می کرد، تفسیر و توضیحی را هم در باره معنی، مفهوم و مقصود از تک تک کلمات و آیات را هم دریافت می کرده است یا درک عرفی زمانه خود از تک تک کلمات و ترکیب آن‌ها در آیه و آیات را به مردم انتقال می‌داد؟ 

اگر بپذیریم که آن حضرت، برای معنی و مدلول هر کلمه و آیه، تفسری هم از منبه وحی دریافت می کرده است، در این صورت، با آیات و کلمات تفصیلی و مفصل مواجهه هستیم که حضرت محمد (ص) آن‌ها را حذف می کرده است و با رد بخشی از کلام وحی، با سانسور کلام وحی از طرف رسول مواجه می شویم.

 لکن، طبق باور علمای دین، رسول صادق بوده و تمامی دستورات و سخنان یا افکار وحیانی را بدون کم و کاست به مردم ابلاغ می‌کرده است.

اگر رسول، در توضیح معنی و مفهوم تک تک کلمات و ترکیب آن‌ها در متن آیات، تفسیر و توضیح اضافی دریافت نمی‌کرده است، با کلمات و آیات بدون تفسیر از طرف منبع وحی مواجه‌ هستیم.

لذا هر آنچه حضرت رسول در توضیح و تفسیر کلمات و ترکیب آن‌ها در آن آیات می فرموده و معنی یا شآن نزول آن‌ها را بیان می فرمودند، سخن و ادراک شخصی-عرفی خود ایشان بوده است. 

ادراکی که مقید به محدودیت‌های زمانی، مکانی، شرایط، آگاهی‌ها، تجارب، روابط قدرت، روابط اجتماعی و روابط بین الاقوام در دوره ایشان و انباشته‌های تاریخی آن جامعه بوده است. 

در این صورت، اگر قرآن تحریف، تنقیص یا تضعیف نشده باشد (که به احتمال بسیار، به همه آن‌ها هم مبتلا شده است)، بسیار متفاوت از کلام رسول است.

سخنان یکی از آن دو: منبع وحی و رسول الله، اصل و از طرف خدا، دیگری فرع و نمایشگر ادراک مقید رسول الله است.

در چنین وضعیتی، آیا می توان کلام رسول الله را دین ناب اسلام و اسلام مورد نظر منبع وحی یا الله نامید؟

آنچه مسلم است، سخن حضرتش، همردیف آیات و کلام وحی نبوده و نیست و در تصادم این دو، کلام وحی ارجحیت دارد.

 برای همین هم شان این دو، با هم برابر نیستند و قرآن؛ به عنوان کلام وحی، بر سخن رسول الله افضلیت دارد.

در این صورت، فرمایشاتی که مطمئن هستیم که صددرصد از زبان رسول الله خارج شده‌اند، اسلام اصیل نیستند، بلکه نوعی برداشت، ادراک و تفسیری انسانی محدود و مقید از اسلام است که حضرت محمد در باره وحی و کلام الله و از اسلام مورد نظر الله ارائه داده است. 

گر چه تفسیر و ادراک حضرت رسول الله از کلام وحی و اسلام، در مقابله با دیگر ادراک‌ها، تفسیرها و برداشت‌ها از اسلام و تفسیر کلام الله، برداشت حضرت محمد (صل الله علیه و سلم تسلیما) به اراده، مفهوم و مقصود الله نزدیکترین است.

با این حال، می‌توان دقت سخن حضرت رسول درباره معنی و مراد منبع وحی از کلماتش و کلامش را با ادراک و تفسیر غیر رسول یا علمای دینی از آن آیات قرآن را مورد نقد و گفتگو قرار داد.

سوال اینجاست که آیا تغییر زمان، مکان، میزان تجربه، توسعه دانش، توسعه تکنولوژیکی و ...‌ و تاثیری که مجموعه آن‌ها بر آگاهی و بر ادراک انسان ها در ادراک آیات وحی می‌گذارند، نسبت به دوران حضرت رسول فرقی کرده است یا نه؟ 

آیا فهم انسان‌ها و علما از کلام وحی، نسبت به رسول (چه در حال و چه در آینده) بهتر می شود یا ثابت خواهد بود و یا ارتجالی خواهد بود؟ 

پس و به نظر من، اسلام خالص و واحد لایتغیری وجود نداشته و ندارد. 

هر کس، در هر کجا و در هر زمانی هم که مدعی اسلام ناب و خالص است، از اسلامی سخن می گوید که در آن شرایط زمانی، مکانی و بر اساس دانش، تجربه و آگاهی‌های محدود خود آن را ادراک کرده است. 

متاسفانه، این افراد مقید و محدود، ادراک شخص خود را  اسلام ناب تصور کرده و از اسلام و مسلمانی سخن می‌رانند که متعلق به شخص آن‌ها است.

لذا هر کس ادعا بکند که سخن و نظر او، عین اسلام خالص و اراده حضرت الله است، دروع گو، جاعل، جاهل و کلاهبرداری بیش نیست و فرق میان کلام خدا و ادراک خودش از اسلام‌ موجود و جاری و متفاوت از اسلام رسول را درک نکرده است.

برای همین است که گاهی قرآن، خود حضرت محمد (صل الله علیه و سلم) را مورد نقد و نکوهش قرار می دهد و او را "عبد" می خواند.

عبدی که قهرا محکوم به زمان، مکان، شرایط علمی، تکنولوژیکی، معادلات و روابط ثروت و قدرت و .‌.. است. 

عبد، یعنی انسان محکوم و زندانی شرایط پیرامون. عبد یعنی انسانی که در مدت زمان کوتاهی از تاریخ، زیسته و بطور نسبی تحت تاثیر شرایط اجتماع خودش در آن مقطع بوده است و از تغییراتی که بعد از مرگ او حاصل شده است، محروم مانده است.

با احترام

انصافعلی هدایت

اول سپتامبر 2024

آموزش، حق خانواده و فرزندان ماست، حقوق دولت نیست

آموزش، حق خانواده و فرزندان ماست، حقوق دولت نیست

آسیمیلاسیون چهار نعل می‌تازد. پزشکیان، ادامه خامنه‌ای است.

آیا نمی‌توانیم به کودکانمان در خانه خود آموزش داده، از شستشوی مغزی-آموزشی آن‌ها در مدارس جلوگیری بکنیم؟

چرا فکر می‌کنیم که تنها راه باسوادی و آموزش مدرسه است؟

اگر آموزش مدرسه‌ای رایگان باشد، ما به گدایی در خانه دولتی فاشیستی مبتلا شده‌ایم که دولت ایران هم بر ضد حقوق و آزادی‌های ملی ما رفتار می‌کند و فرزندان ما را بر ضد حقوق ملی ما آماده می‌کند.

اگر هزینه تحصیل فرزندانمان در مدرسه را می دهیم، چرا اجازه بدهیم تا دولت و سیستم، فرزندانمان را آسیمیله و شستشوی مغزی-آموزشی بکنند؟

باید ما والدین، با اراده خود، افسار آموزش فرزندانمان را خود، در دست بگیریم و فرزندانمان را در راستای اهداف ملی-وطنی‌مان، خود آموزش داده، برای زندگی و اجتماع فردا آماده بکنیم.

آموزش مدرسه‌ای چه مزیتی برای فرزندان ما دارد؟

جز آن که عمر فرزندانمان را تلف کرده، با معلمان و سیستم آموزشی تحمیق‌گر، دلبندانمان را مطیع پرورش داده، عقب مانده نگه‌ می‌دارند؟

از مدرسه و دانشگاه فارس‌ها، نه برای دنیا و نه برای آخرت ما نفعی نمی‌رسد. شغل و درآمد آبرومندی هم از این آموزش‌ها نصیب فرزندان ما نخواهد شد.

فارس‌ها در مدارس، فرزندان ما را به عنوان سربازان آینده و مدافعان فارسی و فارس‌ها تربیت می کنند.

این درهم ریختگی ذهنی-فکری، جهان‌بینی، فلسفی، اخلاقی، خانوادگی، رفتاری، عقب ماندگی از دنیا و ... محصول آموزش در مدرسه و سیستم آموزش اجباری در صد سال اخیر است. 

چرا که جامعه کنونی، آینه سیاست‌ها و اهداف آموزش‌های هدفمند و سیستیماتیک گذشته است.

باید با شورش بر علیه آنچه به آن عادت کرده‌ایم، با تعلیم و تربیت فرزندانمان به دست خود یا کسانی که می توانیم به آن‌ها اعتماد کرده، آن‌ها را کنترل بکنیم، آیندگانمان را ملی تربیت بکنیم. 

چرا که آموزش و سواد آموزی، حق اولیه خانواده و کودکان ماست 

اما آموزش در مدرسه، انتخاب نوع سیستم آموزشی و هدف از آموزش است. 

آیا با اهداف آموزش مدرسه ای فارس‌ها آشنا بوده، موافق این سیستم هستیم؟

 

آیا فرزندان ما را بر اساس منافع ملی و راهی که ما می خواهیم آموزش داده، برای فردا آماده می‌کنند؟

انصافعلی هدایت