Dalgıçların İslam yorumu
Saf İslam var mıdır yoksa sonsuz sayıda İslam ile mi karşı karşıyayız?
Saf din, özellikle de saf İslam yoktur. Hatta saf ve değişmez İslam bile, sadece Hz. Muhammed'den sonra değil, yaşadığı dönemde de var olmamıştır.
Peygamber'in hayatında İslam, Peygamber'in "evrimci düşüncesinin" rengini ve kokusunu taşıyordu. Ancak İslam, Râşid Halifeler döneminden itibaren sadece her halifenin rengini ve kokusunu değil, aynı zamanda sahabelerin düşünce ve arzularını da benimsemiştir. Onların görüşleri, önyargıları, ailelerinin yetiştirilme tarzı, kabile geçmişi ve çok daha fazlasıyla lekelendi.
Zamanla kavimler ve bireyler, farklı toplumların tarihi İslam-kabile yaşamına ve örf ve adetlerine katıldıkça, bu unsurlar birikmiş ve yavaş yavaş orijinal İslam'a eklenmiştir. Muhammed'in İslam'ı (Allah onu kutsasın ve ona huzur versin), yavaş yavaş farklı toplumların İslam adına yaşadıklarının çok küçük bir parçası haline geldi.
Yani Peygamberin vefatından sonra, hiçbir zaman ve mekânda, çeşitli milletlerin örf, adet, gelenek, tarih, arzu, algı, geçim, felsefî kanaat ve dünya görüşleriyle lekelenmemiş, saf bir din var olmamıştır. din. lider.
Her peygamberin hayatındaki dinler, peygamberin düşüncelerinin, kişiliğinin, kanaatlerinin, arzularının, ekonomik durumunun, refahının, emellerinin, iradesinin ve temsil ettiği toplumun rengini ve lezzetini taşıyordu.
Elbette peygamberin veya dini liderin entelektüel, iradi, hırslı, algısal, deneyimsel, davranışsal ve farkındalık yaratan kimlikleri doğup büyüdüğü toplumun meyvesiydi. Etkileşimde bulundukları toplumun veya toplumların fikirlerinden, öğretilerinden, deneyimlerinden, bilincinden, özlemlerinden vb. ayrı değillerdi.
Ancak her peygamberin veya dini liderin vefatından sonra dinleri ve mezhepleri, toplumların, milletlerin, kabilelerin, ailelerin ve bireylerin yanı sıra siyasi, idari, hukuki ve askeri ilişkiler, tecrübeler ve görüşlerin rengini ve lezzetini almıştır. Sahiplerinin ve iktidardakilerin farklı zaman ve yerlerdeki arzuları ve özlemleri. Zamanla toplumlar ve liderleri, kurucunun getirdiği din damlasını okyanusa dönüştürdü.
Dolayısıyla sadece Müslümanlar arasında değil, diğer dinler ve mezhepler arasında da, farklı dini uygulamalara, fikirlere ve (felsefi) dünya görüşlerine sahip, sadece başkalarını kabul etmekle kalmayıp, kendi din veya mezheplerinde saflık ve üstünlük iddiasında bulunan onlarca mezhep ve grupla karşılaşmaktayız. .
Toplumlarda yaygın olan spesifik dinin, Hz. Peygamber'in orijinal diniyle hiçbir ilgisinin olmadığı rahatlıkla söylenebilir.
Koşullara göre şekillenen bu din anlayışından yola çıkarak dini, siyasi ve ekonomik liderler ile tüm toplum ve onun selefleri, gittikleri yolun meşruiyetini kanıtlamak için dini, mezhepsel veya manevi rakipleriyle mücadele ederler. Bu mezhebi bir peygamber yaratmadı, aksine liderleri ve yerel toplulukları yarattı. Ayrıca birbirlerine karşı yapılan savaşları da kutsal sayıyorlar.
Örneğin İslam ülkelerine baktığımızda, her İslam ülkesindeki İslam'ın, diğer İslam ülkelerindeki hakim İslam'dan çok farklı olduğunu görürüz.
Bu farklılığı sadece İslam ülkeleri arasındaki İslam ve İslami yaşamda değil, aynı zamanda her Müslüman ülkedeki farklı eğilim ve çıkarlara sahip farklı toplumlar arasında da görüyoruz.
Sadece her Müslüman ülkedeki ülkeler, milletler, etnik gruplar ve kabileler arasındaki İslami görüş, algı ve bakış açılarındaki farklılıkları değil, aynı zamanda her toplumdaki dindar ve dindar olmayan alimler ve her ülkedeki nüfus arasında da farklılıklar görüyoruz.
Kendini bu dinin veya o mezhep veya doktrinin sembolü ve âlimi olarak gören her âlimin anlayışı, kendisine yakın olan ve aynı din ve öğretiden olan diğer alimlerin anlayışından çok farklıdır.
değin İslam'ın anlayış ve uygulamasındaki bu farklılıklar, belirli zaman ve mekanlarda, belirli alimleri takip eden genel halk ve toplumsal kitleler arasında görülmektedir.
Esas itibarıyla toplumsal kitleler ve din alimleri, yalnızca orijinal İslam'ı veya herhangi bir peygamberin dinini yaşamamakla kalmıyor, aynı zamanda örf, adet, gelenek, sosyal ve siyasi ilişkiler, güç düzeyleri, zenginlik, sınıf, ırk, etnik köken ve kimlik. Grup, dilsel kaygılar, zafer ve yenilgilerin etkileri, toplumsal ilişkiler, uzak ve yakın dinlerle ilişkiler, uzak ve yakın tarih, etkileşim içinde oldukları toplumlar. Bütün bunları İslam'a bağlıyorlar ve öyle yaşıyorlar.
Onların İslam'ı, Peygamber'in İslam'ı ile en az organik, entelektüel ve pratik bağa sahiptir.
Çünkü onların İslam anlayışları, din alimleri ve halk tarafından tarih boyunca ve sosyal ilişkilerde, zorluklar içerisinde örülmüş, İslam adına topluma ve millete devredilmiş bir anlayıştır.
Bu toplumlar asıl dini yaşamak yerine, örf, adet, gelenek, ilişkilerini, arzularını ve tarihi emellerini belli bir din adı altında yaşarlar.
İslam'ı anlamadaki bu farklılıklara tarih, coğrafya, iklim koşulları, tecrübe, bilginin gelişmişlik düzeyi, teknolojik ilerleme düzeyi, siyasi-askeri güç, lüks, zenginlik, değişimlerin hızı vb. faktörleri ekleyebiliriz.
Bu faktörlerin her biri, din ve doktrinin dindar ve dindar olmayan alimler ve bu koşullardaki genel halk tarafından anlaşılmasına, algılanmasına ve yorumlanmasına katkıda bulunmuştur.
Aslında İslam'ın veya herhangi bir dinin bu görüş, kavram ve yaşantılarının hiçbiri saf ve saf değildir.
Bütün bu görüş ve davranışlar İslam'la o kadar iç içe ve İslam adına iken hiçbir toplumda geleneksel ve güncel İslam'dan ayrılamaz.
Çünkü bunların her biri zaman, mekân ve gelişmişlik düzeyi itibariyle İslam'dır ve aynı zamanda hiçbiri Allah'ın Resulü Muhammed'in İslam'ı değildir.
Hz. Muhammed'in İslam'ı yerine Mehdi'nin gelişine inanan İran, Fars, Şii, Oniki İmami İmami İslam'dan, Jamkarani'den, hukukçuların mutlak vesayeti olan, şeriata dayalı, insan haklarına aykırı, uluslararası, uluslararası bir İslam'dan bahsedebiliriz. çatışma, düşünce ve kitap özgürlüğünün engellenmesi, Kuran ayetlerinin uydurma hadislere dayalı olarak sansürlenmesi vb.
Ancak İran'daki İslam sadece bu mezheple sınırlı değildir. Hukukçuların mutlak hakimiyeti döneminde, her biri farklı bir anlayışa sahip olan ve her anlayış, kendi anlayışını gerçek İslam olarak adlandıran binlerce İslam kavramını aynı dönemde sayabiliriz.
Bunların hiçbirinin İslam olmadığının farkına varmamak, kendilerini gerçek İslam, diğerlerini ise “Amerikan İslamı” olarak gösteren bireylerin inanç ve görüşleridir.
Anna Laqadroon İslam hakkında konuşacak El-Humeyni, El-Masbah Ezidi, El-Khamina, El-Muntzari, El-Subhani, El-Tabataba'i, El-Şeriatimadari, El-Kalbaykani (El-Gülpaygani), El-Saani, Al-Sistani, Al-Jordi, Al-Saroosh, Al-Kadirur, Al-Shabastri, Al-Nawab al-Safavi, Al-Shaykh Fazlullah, Al-Kashani, Al-Wa'iz al-Tabasi, Al-Sadr, al -Kami, el-İşraki, el-Bahbahani, el-Bahişti, el-Jinanti, el-Cevadi el-Amili, el-Hatami, el-Khazali, el-Muhakik el-Damaad ve birçoğu İran'daki İslam alimlerinden Bugün.
Birbirinin gözünde hiçbir değeri olmayan her biri İslam ve Şiiler adına fetvalar veriyor ve kendisini peygamber veya imam konumunda görüyor.
Böylece, Peygamber gibi, siyasi İran'daki birçok ülkenin ve milyonlarca insanın hayatı, ölümü, refahı, geliri ve kaderiyle oynayarak hüküm veriyorlar.
Çünkü hiçbiri Peygamber döneminin zamansal, mekansal, gelişimsel koşullarında vs. değildi.
Üstelik toplumlarda etkili olan dindar veya dindar olmayan liderlerin hiçbirinin, dini veya mezhepsel anlayış ve davranışlarında vahyin kaynağına doğrudan veya dolaylı erişimi yoktur.
Öte yandan İslam'ın Peygamberimiz dönemindeki kademeli gelişimine baktığımızda o dönemde bile sabit, değişmeyen bir İslam ile karşı karşıya olmadığımızı anlıyoruz.
Yani Peygamber Efendimiz'in İslam'ı da sürekli gelişiyor ve değişiyordu. Peygamber dönemindeki İslam, zaman içinde ve farklı yerlerde sürekli olarak değişiyor ve dönüşüyordu.
Başka bir deyişle Hz. Muhammed'in İslam'ı statik değildir ve değişen zaman, mekan, sosyal, politik ve ekonomik koşullar, değişen insan gücü ilişkileri ve mevcut araçlar (teknoloji) vb. ile değişmektedir.
Belki Hz. Muhammed döneminde sadece üç İslami prensibin bir ölçüde sabit kaldığı söylenebilir: Allah'a iman büyüktür ve Allah'tan başka ilah yoktur, "ölüm ve diriliş" ve "Muhammed'in peygamberliği olması gerektiği gibidir. ” Adam."
O zaman bile bu üç ilkeyi anlamada özgürlük ve çeşitlilik tanınıyordu. Öyle ki, yakın sahabelerin bile bu üç esası, politikayı, bireysel ve kolektif İslam hayatını anlama konusunda derin farklılıkları vardı ve bu farklılıkları hayatlarında, politikalarında, savaşlarında vs. görüyoruz.
Aynı zamanda her birey, aile, kabile ve topluluğun “kendi toplumundan kaynaklanan düşünce özgürlüğü” vardı ve öyle anlaşılıyordu.
Elbette bu üç esası fikrî ve felsefi açıdan anlamaya ve inanmaya bakarsak, İslam ve Müslüman tarihinin en şiddetli, en derin, en kanlı ihtilaf ve çatışmalarıyla karşı karşıya kalacağız.
Diğer dinlerdeki felsefi ve entelektüel farklılıklar da yoğun, derin ve kanlıydı.
Yani Peygamber döneminde bile mümin Müslümanlar arasında değişim ve tartışmayla varlığını sürdüren bu üç temel prensip dışında geri kalan konular ya temelden ya da bazı yönlerden, bağlamlardan ve detaylardan değişmiştir.
Öte yandan bizzat Peygamber'in sözlerini Allah'ın sunduğu İslam'dan ve Peygamber'e vahyedilen Kur'an'dan ayırmamız gerekir.
Çünkü Allah'ın sözü, Allah'ın sözüdür ve Muhammed'in sözü, belirli bir zaman ve mekanda, sınırlı miktarda farkındalık ve çeşitli yönlerde gelişme ile belirli bir kulun sözüdür. Tanrı'nın zaman ve mekanla sınırlı olmadığına ve O'nun bilgisinin şimdiki ve gelecekteki varoluşu içerdiğine inanıyoruz.
Bu düşünceyi açıklamak için şunu sormamız gerekir: Peygamber bir ayet veya vahiy ayetleri aldığında, aynı zamanda her kelime ve ayetin anlamı, kavramı ve amacına ilişkin bir açıklama ve açıklama da mı aldı, yoksa ayetlerin ortak anlayışını mı aktardı? Ayetteki her bir kelime ve bütünlüğü ile ilgili olarak insanlara ne kadar süre tanınıyor?
Peygamber'in vahiy kaynağından her kelime ve ayetin anlam ve önemine dair bir açıklama aldığını kabul edersek, o zaman Hz. gözden kaçırmıştı, bu da bu duruma yol açtı. İlahi kelamın Peygamber üzerindeki kontrolü.
Ancak din alimlerinin inancına göre Hz. Peygamber doğru sözlüydü ve vahyin tüm emir ve düşüncelerini eksiksiz olarak insanlara aktarıyordu.
Eğer Peygamber her bir kelimenin manası, kavramı ve ayetlerdeki kombinasyonu hakkında ilave bir açıklama ve yorum elde etmemişse, o zaman vahiy kaynağından açıklama yapılmayan kelime ve ayetlerle karşı karşıya kalırız.
Dolayısıyla Peygamber Efendimiz'in bu ayetlerdeki kelimeleri ve gruplarını açıklarken, yorumlarken, anlamlarını veya vahiy bağlamını açıklarken söylediği her şey onun kişisel ve ortak anlayışıydı.
Zamanın, mekânın, koşulların, farkındalığın, deneyimlerin, güç ilişkilerinin, toplumsal ilişkilerin, kendi döneminin kavimleri arasındaki ilişkilerin, o toplumun tarihsel birikimlerinin sınırlarıyla sınırlı bir anlayış.
Bu durumda eğer Kur'an tahrif edilmemiş, kısaltılmamış veya zayıflatılmamışsa (ki öyle olmuştur), Peygamber'in sözlerinden çok farklıdır.
Bu ikisinden birisi olan vahyin kaynağı ve Hz. Peygamber'in sözleri orijinal ve Allah'tandır, diğeri ise ikincildir ve Peygamber'in dar anlayışını temsil etmektedir.
Böyle bir durumda Peygamber'in sözlerine saf İslam dini ve vahiy kaynağı veya Allah'ın kastettiği İslam denilebilir mi?
Kesin olan, Peygamber'in sözlerinin vahiy ayetleri ve sözleri ile eşit olmadığı, aralarındaki çatışmada vahiy sözlerinin öne çıktığıdır.
Bunun içinSebebi ise bu iki konunun statülerinin eşit olmaması ve vahiy sözü olarak Kur'an'ın Peygamber'in sözlerinden daha üstün olmasıdır.
Onun için bu ikisi eşit değildir ve Kur'an; Çünkü vahiy sözüdür, Allah Resulü'nün (s.a.v.) sözlerinden daha iyidir, Allah ona bereket versin ve ona selamet versin.
Bu durumda Resûlullah'ın ağzından geldiğinden emin olduğumuz sözler sahih İslam değil, Hz. . Tanrı ve Tanrı'nın istediği İslam hakkında. Gönderildi
Her ne kadar Resûlullah'ın tefsiri ve anlayışı vahiy ve İslam sözlerinden olsa da, İslam'ın diğer algı ve tefsir ve yorumlarından ve Allah kelamının yorumlarından farklı olarak, Hz. Muhammed (sav)'in tefsiri ve ona selamet ver) Allah'ın iradesine, manasına ve amacına en yakın olanıdır. .
Ancak Hz. Peygamber'in, söz ve sözlerinin ilham kaynağının manası ve anlamı hakkındaki sözlerinin doğruluğu, o Kur'an ayetlerinin elçi olmayanlar veya dindarlar tarafından algılanması ve yorumlanmasıyla birlikte eleştirilebilir ve tartışılabilir. Bilim adamları.
Burada sorulması gereken soru, zaman, mekân, tecrübe düzeyi, bilginin gelişmesi, teknolojik gelişme vb. gibi etkenlerin değişmesi ve bunların kombinasyonunun insanların vahiy ayetlerini anlama farkındalığı ve farkındalığı üzerindeki etkisi değişti mi? Peygamber dönemiyle kıyaslanmıştır. ?
İnsanların ve alimlerin vahiy anlayışı, Resul'ün (şimdiki ve gelecekteki) anlayışından daha mı iyidir, yoksa sabit mi olacak, yoksa doğaçlama mı olacak?
Dolayısıyla bana göre saf, değişmeyen İslam yoktu ve yoktur.
Saf ve saf İslam'ı iddia eden her insan, her yerde ve her zaman, sınırlı bilgi, tecrübe ve farkındalığına dayanarak, o zaman ve mekanda anladığı İslam'ı anlatır.
Ne yazık ki bu kısıtlı ve sınırlı insanlar kendi kişisel algılarını saf İslam olarak zannederek İslam'dan ve kendilerine ait olan Müslümanlardan bahsediyorlar.
Dolayısıyla her kim söz ve görüşlerinin saf İslam ve Allah'ın iradesiyle aynı olduğunu iddia ederse, o kişi münafık, yalancı, cahil ve düzenbazdan başka bir şey değildir ve Allah'ın sözleri arasındaki farkı anlamaz. Ve onun mevcut ve mevcut İslam'a ilişkin kendi algısı, Peygamber'in İslam'ından farklıdır. O yapmadı
Bu nedenle Kur'an, Hz. Muhammed (sav)'i zaman zaman eleştirip kınamakta ve ona "köle" adını vermektedir.
Köle, zamana, mekana, bilimsel ve teknolojik koşullara, denklemlere, zenginlik ve güç ilişkilerine vb. bağlı olarak zorla bağlanır.
Köle, içinde bulunduğu koşullar nedeniyle mahkum edilen ve hapsedilen kişi anlamına gelir. Köle, tarihin kısa bir döneminde yaşayan, içinde bulunduğu toplumun o dönemdeki koşullarından nispeten etkilenen, ölümünden sonra meydana gelen değişikliklerden mahrum kalan kişi anlamına gelir.
Saygılarımla
Ensaf Ali Hidayet
1 Eylül 2024
