برای آنان که با سلاح ها و سیاست های غربی ها کشته می شوند

کسی برای فقیران و بیچاره های کشته شده شهرخوی در آزربایجان، اشک نریخت.

کسی برایشان گریه نکرد. کسی برایشان عکس پروقایل تغییر نداد. پرچم پیچ نکرد. کسی برای کشته شدگان استانبول هم متاثر نشد. شادی هم کردند. کسی برای ترورهای روزانه در تورکیه (توسط کوردها) ناراحت نمی شود و جرات لعنت کردن ترور را ندارد. کسی انسان های عرب و مسلمان بغداد را آدام صاحب ارزش زنده ماندن و لذت بردن از زندگی نمی داند که برایشان ... چون هم ما و هم کشته شدگان هم از دین شرقی، هم از انسان شرقی و هم از تمدن شرقی بیزاریم ... چون شهر خوی و تورکان آزربایجان پرچم رسمی برای پرچم پیچیدن ندارد چون شهر خوی و تورکان آزربایجان برای آدام های شیفته غرب، شهروندی اروپایی، آمریکایی و ... نمی دهد. چون انسان تورک استانبول هم مسلمان مسلمان است چون انسان استانبول هم تورک است چون در خیال آدام ها جز منافع و شهروندی چیزی به نام انسانیت نمی گنجد. چون انسانیت در میان انسان شرقی مرده است چون انسان شرقی، انسان غربی را "انسان رارای ارزش انسانی" برسمیت می شناسد انسان شرقی از خود نمی پرسد که چه کسانی با حمایت و پول کجا، هموطن و همدین و ... خود و انسانیت شرقی را ترور می کند گناه مردم مردم بغداد، مسلمانی و شرقی بودن و فقیر بودن است که آنان را طعمه انفجارها از یک طرف و سکوت مرگبار در طرف دیگر کرده است چرا جامعه شرقی با سلاح، پول و اطلاعات غربی، روی آرامش نمی بیند؟