Saturday, October 27, 2018

اگر توتوقلانان میللی فعاللارئ قوروماق ایستیرسیز ...


اگر بیر تانیدئغئز فعال (خانیم یا آغا)، ایران رئژیمی و مامورلاری طرفیندن توتوقلانئرسا، توتوقلو خانیم و آغایا و اونون عاییله‌سینه، نئجه یاردیم اتمه‌لیییک؟
1. گیزلی اولاراق، مامورلاردان سس، عکس و فیلم گوتورمه‌یه چالیشاق.
2. تئئلفونوموزو، فیلیم چکمک حالئنا قویوب، گیزلی شکیلده فیلیم چکک.
3. موبایلئمئزدا اولان سوسیال (ایجتیماعی) شبه‌که‌لرده اولان، تانئدیغئمئز و گووندیگیمیز بیر دوستا زنگ آچئب و گیزلی حالدا، جانلی یایئن یایاق.
4. قوهوم قارداشا و قونشولارا خبر وئرک تا اونلاردا، ائوز یئرله‌ریندن باخاراق، فیلیم چکسین لر.
5. مامورلاردان محکه‌مه حوکمون ایسته‌مه‌لیییک. حوکم اولماز ایسه، اونلارئن ائوه یا ایش یئرینه گیرمکله‌رینه موساعیده اتمه‌مه‌لیییک.
6. حوکمودن عکس سالمالییق و عکس سالماغا، مامورلارلا بئله موجادیله اتمه لیییک!
7. حتمن حوکمو اوخومالیییق! ایمضا و تاریخینه و ایتتیهاما دیققت اتمه‌لیییک.
8. مامورلارلا دانئشارکن بئله، ائوزوموز یا هر کیم یاخئنئمئزدا وارسا، بیر بهانه ایله، موبایلیمیزی، گیزلی بیر شکیلده، فیلیم چکمه‌یه و سس قئید اتمه‌یه قویاق. اونجه‌دن عاییله عوضولرینه و دوستلارا، بو حاقدا تعلیمات وئرمه‌لیییک.
9. مامورلارئن آدلارئن، قیافه لرین، بویلارئن، لهجه لرین، بدنلرینین رنگین، باشلارئنئن توکونون رنگی، ائوزوکله‌ری و ساحاتلاری وارسا، و ... هر شئیله‌رینه دیققت اتمه‌ و یادداشئمئزدا ساخلامالئییق.
10. ماشئنلارئنئن رنگین، نومره سین، مودئلین یادئمئزدا ساخلامالیییق و مامورلار گئدندن سونرا اونلارئ کاغاذدا یادا سسلی و فیلیمده قئید اتمه‌لیییق.
11. مامولار هاردان گلمیشدیرلر؟
توتوقلانانئ هارایا آپاردئلار؟
نه زامان آزادلئغا بوراخاجاقلارئنا گورا سئوز دئمیشدیرلر؟
و ... هر شئیی موبایلئمئزلا فیلیم چکیب و فیلیمده دئمه لیییک.
12. مامورلارا هئش واخت اینانمامالیییق.
مامورلارئن ایشی بودور کی توتوقلانان فردین عاییله سین قورخو و اومود آراسئندا ساخلاسئنلار تا عاییله‌لر، توتوقلو و مامورلار حاقدا معلومات یایماسئن تا مامورلار، فیشارا آلتئندا قالمادان، ایشله‌رین ایره‌لی آپارسئنلار.
13. مامورلار، هئش واخت سیزین منفعتیزه بیر ایش گورمییه‌جکلر.
مامورلارئن ایشی سیزی حبسه سالماق دیر.
14. توتوقلانانلارئن عاییله عوضوله‌ری، تک به تک، ویدئو چکمه‌لی دیرلر.
15. هر کیم ائوزونون آدئن، فامیلین، توتوقلانانلا اولان ایلگیسین (اوغلو، قئزئ، اری، آروادی، آتاسی، آناسی، قونشوسو، دوستو، فامیلی و ...) آیدین شکیلده دئمه‌لی دیر.
16. هر کس، توتوقلانما حاقدا نه بیلیر یا نه‌لر اشیدیب یا گوروب ایسه، اونلاری دئمه‌لی و قئید اتمه‌لی دیر. سونرادا، همن ویدئونو، ائوز کانالئندا یا دوستلارئنئن کانالئندا یایمالئ دئر.
17. اگر مامورلاردان عکس یا فیلیم و یا سس قیده آلئنئب ایسه، ائوز کانالئزا قویمایئن بلکه خاریجه ده اولان بیر دوستا گونده رین.
بو سس، عکس و فیلیم حاقدا ان یاخئن آدامئزا هئش بیر سوز دئمئیین.
گیزلی توتون. بیرینین آغزئندان چئخار و سیزی زحمه‌ته سالار.
18. بئله‌لیکله، توتوقلانانئن یاخئنلارئ، دوستلارئ، قوهوملارئ طرفیئدن اونلار ویدئو یایئلار.
19. هر ویدئو، بین المیلل تشکیلاتلارئن الینده بیر شاهید و بیر سند دیر. بو شاهید و سندله‌ره دایاناراق، توتوقلانان آغا یا خانئمئن آزادلئقی و جانئنئن سالاماتلئغئی طلب ادیله‌جک دیر.
خبرین یالان و ساختا اولما احتیمالی دا، اورتادان گوتوروله‌جک دیر.
20. توتوقلانانئن، اوشاقلارئنئن (یاشلارئنئن آز یا چوخ اولماسی اونملی دئییل) هره‌سی بیر ویدئو دوزلتمه لی دیر.
اوشاقلار، آتا، آنا، باجی، قارداش و ... داها اونملی شاهیدلر دیرلر.
21. اگر بیری ویدئو چه‌کنده آغلئرسا، آغلاسئن. هئش بیر اییرادی یوخ دور.
22. توتوقلونون قانونی ایشله‌ری حاقدا توضیح وئره‌بیلرسیز آمما چوخ آچئقلئق گتیرمئیین.
لاکئن، توتوقلانان آدامئن یاخجی ایشله‌رین، داها چوخ خاطئرلایئن. اونا دارئخئرسانئز، دئیین.
اوندان بیر شئیه دارئخئرسیز، دیله گتیرین.
بیر خسته‌لیگی وار ایسه دئیین.
23. بللی دیر کی هر میللی فعال، ائوزونون توتوقلانماسئن گئوزونون اونونده توتمالی و گونله‌رین بیرینده توتوقلانماغا حاضیر اولمالئ دیر.
24. بئیله بیر گله‌جک اوچون دور کی هر بیر میللی فعال، بیر گیزلی کامئرا آلئب، ائوینه، حه‌یطنه، یا هر بیر یئرده یئرله‌شدیرمه‌لی دیر تا هر کیم اونون ائوینه یا ایش یئرینه گیریر ایسه، اونلاردان فیلیم چکسین و سسلرین قئید اتسین.
25. عاییله دن بیریسی او کامئرانئن یئرین بیلمه لی دیر کی اگر میللی فعال توتولدو ایسه، او ویدئونو سوسیال شه‌به‌که‌لرده یایماقلا، توتوقلانئن جانئن قوروسون.
26. هر کیم، توتوقلو حاقدا چکدیگی ویدئودا، هر شئیی آچئقلامالی دیر.
27. هر کیمین بو حاققئ وار کی هر گون، یئنی ویدئولار چکسین، سون دورومو آچئقلاسین.
28. هر ویدئودا، تاریخ، گون و حتتا ساحات قئید اولمالی دیر تا ویدئولار بیر بیرله‌ریله قارئشیق دوشمه‌سین‌لر.
29. بو ایشین هانکی فایدالارئ وار؟
الف- توتولان شیکنجه یه معروض قالماز.
ب- مامورلار ائوزباشئنالئق اده‌بیلمزلر.
ج- ایرانئن ان اوست مقاملار، توتوقلانان آدامدان خبردار اولارلار و مامورلار توتوقلونو گیزلی ساخلایا‌بیلمزلر.
د- دادیگاهلار ماجرایا گیرمه‌لی اولارلار.
ه- توتوقلودان، ایتتیهامدان باشقا، سورقو سووال سوروشانمازلار.
ی- توتوقلانان حاقدا، عومومی نیگرانچئلیق یارانئب، یایئلار و مسئوللارا روحی باسقئ یارادار.
و- توتوقلانانا داها یونگول توتارلار یادا داها تئز آزاد ادرلر.
ن- دونیا و بین المیلل تشکیلاتلار، توتوقلونون حالئن، گونده‌لیک تعقیب ادرلر.
ر- توتوقلییه، ایچه‌ریدن و خاریجه‌دن حیمایتلر گلر.
ز- توتوقلو حاقدا معلومات یایماقلا، هر کس، ائوز میللی وظیفه‌سین و میللی بورجون ائوده‌مه‌یه چالئشار.
ژ- هر کیم آللاهی و ویجدانی قارشئسئندا باشی اوجا اولار.
ط- هر کس، بئله ایش ایله، میللی حرکتین گوجونه، گوج قاتار و هامئ اینانار کی اگر میللت یولوندا توتوقلانار ایسه، بوتون میللت اونون آرخاسئندا دوراجاق دیر.
ض- میلله‌ته و میللی یولا اینانج، گوون و اعتیماد درینله‌شر.
ع- بین المیلل تشکیلاتلار، فورصتی الدن وئرمه دن، بیانات یایارلار و توتوقلانانئن آزادلئغئن طلب ادرلر!
ف- هئش بیر کیمسه، خاریجده و ایچه‌ریده‌کی میللی خبر یازان، خبر یایان و اینسان حاقلارئ مودافیعه‌چیسین یالانلا ایتتیهاملایانماز.
انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
28 اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com

Friday, October 26, 2018

بررسی چرایی انکار قوم یا ملتی به نام فارس


مقدمه ای برای ورود به بجث دیالوگ روز شنبه (27 اکتبر 2018) که بطور زنده از گوناز تی وی پخش خواهد شد
خیلی ها ایران را کشوری کثیر المله، موزائیکی و رنگارنگ تعریف می کنند. آنان معتقدند که در این مجموعه از سرزمین ها، ملل، اقوام، قبایل و ادیان یا اعتقادات زیادی زیست می کنند و باید همه آن ها از حقوق مساوی برخوردار باشند. 

در مقابل، اما، عده ای به برتری یک ملت، یک قوم، یک زبان، یک دین و یک اعتقادی بر دیگران پای فشاری می کنند و آن را به "گروه غالب" یا گروه حاکم ودیگران را به "اقلیت" یا گروه های "مغلوب" کاهش می دهند تا بتوانند اقلیت ها را از حقوق برابر و مساوی با گروه غالب و حاکم محروم کنند.

در کتاب "مدیریت منازعات قومی در ایران" که با حمایت سه رئیس جمهور اخیر در ایران منتشر شده و سیاست های ایران را نشان می دهد، می نویسد: "تضادهاي قومي و نژادي ناشـي از رقابـت ميـان گـروه هـاي مختلف بر سر منابع كمياب مانند ثروت، قدرت و مقام است. گروهی که در این رقابت و تضاد پیروز می شود، گروه غالب و سایر مدعیان، گروه های اقلیت نامیده می شوند."

این دو دیدگاه، دو نوع نگرش به انسان و حقوق انسانی را به دنبال دارد که تاثیرات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، آموزشی، حقوقی، و ... خواهد داشت.

قانون اساسی، به عنوان یک میثاق عمومی، از "ملت"، "قوم"، "قبیله"، "مردم" و "اقلیت" سخن می گوید. با این حال، از گروه یا از ملت غالب و حاکم، سخنی به میان نمی آورد. چرا؟

چرا قانون اساسی هم یکی از موزائیک های و رنگ های ایران یعنی فارس ها را نادیده گرفته است؟ 

قانون اساسی، ملل غیر فارس ها را نادیده گرفته است. چرا که همه حقوق و امتیازات اقتصادی، اجتماعی، زبانی، فرهنگی، دینی، و ... را به طرف پیروز در میدان جنگ، یعنی فارس داده و بقیه را به منزله شکست خوردگان و اسیر، در نظرگرفته است.

وقتی در متون آموزشی-مدرسه ای-دانشگاهی، تحقیقی، خبری، تحلیلی، نویسندگان و مولفان، گروه های قومی ساکن در ایران را می شمارند، به چنین نام هایی بر می خوریم: تورک ها (آذری ها)، تورکمن ها، قشقایی ها، عرب ها، بلوچ ها، کردها، لر، گیلکی ها و ... 1.

اگر دقت کرده باشیم، هیچ وقت، قوم، جمعیت یا ملتی به نام "فارس" در بین ملل یا اقوام ساکن در ایران دیده و شمرده نمی شود. 
چرا؟ 
آیا فارس، همان روح پیروز، و دیگران، شکست خوردگان در ایران هستند؟

وقتی از ایران، از ایرانی، از زبان، از موسیقی، از رقص، از هنر، از فرهنگ، از تمدن، از تاریخ، از دین، از فلسفه و .. سخن می گویند، فارس، به عنوان روح ایران و ایرانی جلوه گر می شود. 

نمی توان انکار کرد که دراین گونه از مباحث، از موسیقی تورکی، رقص عربی، کشتی لری، لباس شمالی، تاریخ تورکمنی، و ... سخن می گویند و با افزودن صفاتی بر موضوعات، آن ملل را را از ایرانی بودن خالی می کنند. 

بنا بر این، می بینیم که در "ایرانی" و "ایرانیت" و هر چه با این دو اسم همراه باشد، فقط فارس و فارسی می آید و همه دیگر ملل و اقوام، ادیان، زبان ها و فرهنگ ها در ایرانی و ایرانیت غایب هستند.

چرا قبیله، قوم، ملت یا جمعیتی به نام فارس، از مباحث اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، حقوقی، آموزشی، هنری، تاریخی، ادبی، و غیره غایب است و نام او در هیچ کجا به میان نمی آید؟

آیا ملتی به نام "پرس"، "فرس"، "پارس" و "فارس" وجود نداشته و در این سرزمین ها نزیسته است؟ و نمی زیید؟

پس زبان فارسی متعلق به کدام جمعیت، قبیله، قوم، یا ملت است که بخش اصلی سرمایه های مادی و معنوی بیش از هشتاد میلیون ساکنان ایرانی از ملل مختلف غیر فارس، صرف تقویت زبان آن کس، قوم یا ملت می شود؟

اگر ایل، تبار، قبیله، قوم  یا ملتی به نام فارس نیست، چرا بر سر خلیجی در جنوب کشور و در کنار دریای عمان و در محاصره کشورهای عربی، رگ غیرت خیلی ها سرخ و متورم می شود تا جنگ با همسایه های می روند؟

این روح و ملت سرگردان کیست که بقول شهریار بزرگ شعر و سخن؛ جوانمردان آذربایجان را ترک خر، به رشتی کله ماهی خور، به طوسی کله خر، و ... می گوید؟

این فارس، تنها کس، ایل، طایفه، قبیله، قوم یا ملتی است که بطور سیستیماتیک بر علیه او تبلیغات نمی شود و مورد هجوم توهین ها و جوک های تحقیر آمیز نیست؟

اگر قوم یا ملتی به نام فارس وجود ندارد، چرا با رسمی شدن زبان هایی که صاحبان و مدعیانی دارند، مخالفت می کنند؟

اگر قوم و ملتی به نام فارس وجود ندارد، چرا و چگونه کارخانه های مهمی چون فولاد سازی ها، مس ، آلومینیوم، طلا، و ده ها نوع کارخانه های مهم و اساسی، در مناطقی متمرکز شده اند که ساکنان آن سرزمین ها به زبان فارسی سخن می گویند و سرزمین هایشان کویری است و آب لازم برای استفاده در آن صنایع را ندارند؟

اگر ملتی به نام فارس وجود خارجی ندارد، سرزمین هایی که فارس زبان ها در آن ها اسکان دارند، به کدام ملت یا قوم تعلق دارند؟ 
مرزهای آن ها را کدام ملل مشخص می کنند؟

اگر فارس وجود ندارد، آیا می تواند در آینده ایران، نقش و سهمی داشته باشد؟

ما به این گونه سوال ها، در برنامه دیالوگ و با حضور آقایان:
 دکتر محمد امینی، از محققان، تاریخ شناسان، نویسندگان فارس
دکتر ضیاء صدرالاشرافی، از محققان، تاریخشناسان و نویسندگان تورک
جناب یوسف عزیزی بنی طرف، از نویسندگان و محققان عرب
جناب ناصر کرمی از محققان و نویسندگان فارس 
پاسخ خواهیم داد.

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
بیست و ششم اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com


Saturday, October 20, 2018

دیالوگ؛ چشم انداز اقتصاد ایران: رهبر یا نهادهای اقتصادی؟


برنامه هفته هفتاد ونهم دیالوگ
موضوع : چشم انداز اقتصاد ایران: رهبر یا نهادهای اقتصادی؟
میهمانان برنامه:
دکتر محمدحسین یحیایی
دکتر شهسوار کریم زاده
جهانگیر لقایی
مجری و مدیر برنامه: انصافعلی هدایت
تهیه کننده: جواد اسماعیل بیلی
برنامه دیالوگ، هرهفته، روز شنبه، از ساعت ۲۱:۳۰ به وقت تبریز، از گوناز تی وی بطور زنده پخش می شود
شنبه ۲۸ مهر ۱۳۹۷
ایران از هر نظر، در حالت سقوط و نابودی قرار دارد. این همه، به برکت مدیریت کیلویی و غیر علمی رهبران سیاسی و اقتصادی این کشور رخ می دهد.
بانک های نیمه دولتی و وابسته به نهادهای نظامی و غیر نظامی ورشکسته شده اند.
بانک های دولتی هم در حال ورشکستگی قرار دارند.
کارخانه ها یکی بعد از دیگری در حال بسته شدن هستند و کارگران، دسته دسته، بیکار می شوند.
تولید داخلی نابود شده و کشوری که مدعی خودکفایی با تولیدات داخلی بود، تنها بر اساس واردات اداره می شود.
ارزش هر دلار به حدود 14000 تومان رسیده است و بنا به احتمالی، در 15 روز آینده،  به بیش از 25000 تومان خواهد رسید.
حدود 150 تن از صرافان، بدون هیچ گناهی، دستگیر و زندانی شده اند تا دولت بتواند  نتیجه سیاست خود در باره قیمت دلار را بر شانه های صرافان بگذارد. در حالی که فروشنده 90 درصد دلار در بازار، دولت و نهادهای دولتی هستند و باید مسئولان آن نهادها و دولت دستگیر و محاکمه می شدند.
دزدی های هزاران میلیارد تومانی تاریخ، توسط مدیران گزینشی، مورد اعتماد تسبیح بدست رخ می دهد.
معلمان و کامیون داران اعتصاب کرده اند.
ده ها هزار دانش آموز ترک تحصیل کرده اند.
ده ها میلیون ها زن، کودک، پیر و جوان، نمی توانند با شکم سیر، شب را صبح بکنند.
داروهای حیاتی برای بسیاری ازبیماران، جزو اولویت های مدیریت اقتصادی این نظام نیست.
دریاچه ها و منابع آب های زیر زمینی، بخاطر سیاست های غلط سدسازی، در حال خشکیدن هستند.
کویرزایی در سرزمین های آزربایجان جنوبی با خشکاندن عمدی دریاچه اورمیه به مرحله نهایی رسیده است.
این همه، در حالی رخ می دهند که در ایران، ده ها نهاد سیاست گذاری اقتصادی، وابسته به رهبر، دولت، مجلس، شورای مصلحت نظام، مراکز مطالعات استراتژیک و دانشگاه ها فعال هستند و برای سر و سامان دادن به اقتصاد، در حال فعالیت هستند.
در این میان اما آیت الله علی خامنه ای، هر از گاهی، به عنوان رهبر، به میدان می آید و کلید یک برنامه اقتصادی جدیدی را می زند.
یک زمانی اولویت اقتصادی علی خامنه ای سد سازی و خصوصی سازی اقتصادی بود که نه تنها به "رها سازی اقتصادی" بلکه به "خصولتی سازی" کارخانه ها و معادن انجامید. 
زمان دیگر، "انرژی هسته حق مسلم ماست" سیاست اقتصادی، علمی و تکنولوژیکی را تشکیل داد و ده ها میلیارد دلار از اموال این مردمان فقیر را بر سر ساخت مراکز هسته‌‏اى اصفهان، نطنز، اراک، بندرعباس، فردو و تولید نسل‏هاى دوم، سوم  سانتریفیوژهای غنى‏‌سازى‏ اورانیوم، ساخت مرکز آب سنگین اراک و... برباد داد و در نهایت، نابودی آن ها را "نرمش قهرمانانه" نامید.
برنامه ریزی های گسترده، بخصوص برای اقتصاد که برنامه چشم انداز 20 ساله اقتصادی نام گرفت. علاوه بر آن، چندین برنامه 5 ساله اقتصادی هم تدوین گشت.
سوال این است که
علی خامنه ای دارای کدام تخصص اقتصادی است که چنین برنامه هایی را عنوان می کند و به هدف اعلامی هم نمی رساند؟
آیا او و تیم های اقتصادی او، همه امکانات را بطور علمی سنجش کرده و برای برنامه مورد نظر بسیج می کنند؟
چرا برنامه های اعلامی او مثمر نمی شود و نتیجه معکوس می دهند؟
آیا علی خامنه ای بدون مشورت با نهادهای برنامه ریزی اقتصادی و مطالعاتی، برنامه های اقتصادی خودش را اعلام می کند؟
این برنامه ها، چقدر با امکانات ایران تطابق دارند؟
جایگاه مراکز و نهادهای برنامه و بودجه ریزی در کشور، با وجود چنین رهبری، در کجاست؟
آیا بین سیاست های اعلامی توسط رهبر و نهادها و مراکز استراتژیک برنامه ریزی های اقتصادی هماهنگی وجود دارد؟
کدام یک از این همه نهادهای اقتصادی، در یک طرف و رهبر، در طرف دیگر، مسئول مستقیم بحران سقوط اقتصادی ایرانیان هستند؟
آیا برنامه ریزی ها، شعارها و هدف گذاری های ایران، در سخنان اخیر رهبر، قابل دستیابی هستند؟ هدف رهبر از برنامه جدیدش چیست؟
با فرا رسیدن دور جدید تحریم های گسترده علیه ایران، برنامه اعلامی خامنه ای چگونه عمل خواهد کرد؟
 آیا این برنامه ها و سیاست های اقتصادی، می تواند امنیت دارایی های مردم را تامین بکنند؟ بر سر دارایی ها و نان سر سفره مردم چه خواهد آمد؟
وقتی رهبر اهداف و شعارهای اقتصادی را بدون توجه به وضعیت داخلی و بین المللی ایران اعلام می کند، چه نیازی به ده ها هزار کارشناس و طراح برنامه های اقتصادی وجود دارد؟
آیا مسئولیت ورشکستگی اقتصادی ایرانیان، تنها بر عهده رهبر است یا نهادهای اقتصادی هم در این ورشکستگی های اقتصادی ایرانیان سهیم هستند؟
هزینه هایی که مردمان ایران در دوران رهبری آیت الله علی خامنه ای بابت اشتباهات سیاسی و اقتصادی رهبر پرداخته و متحمل شده اند، چقدر است؟
راه حل های خروج ایرانیان از این ورشکستگی اقتصادی چیست؟
انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
نوشته شده در 19 اکتبر  2018
پخش شده در 20 اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com

Friday, October 19, 2018

چشم انداز اقتصاد ایران: رهبر یا نهادهای اقتصادی؟

مقدمه ای برای ورود به "دیالوگ" شنبه؛ بیستم اکتبر 2018 که در باره "چشم انداز
اقتصاد ایران: رهبر یا نهادهای اقتصادی؟" خواهد بود

ایران از هر نظر، در حالت سقوط و نابودی قرار دارد. این همه، به برکت مدیریت کیلویی و غیر علمی رهبران سیاسی و اقتصادی این کشور رخ می دهد.
بانک های نیمه دولتی و وابسته به نهادهای نظامی و غیر نظامی ورشکسته شده اند.
بانک های دولتی هم در حال ورشکستگی قرار دارند.
کارخانه ها یکی بعد از دیگری در حال بسته شدن هستند و کارگران، دسته دسته، بیکار می شوند.
تولید داخلی نابود شده و کشوری که مدعی خودکفایی با تولیدات داخلی بود، تنها بر اساس واردات اداره می شود.
ارزش هر دلار به حدود 14000 تومان رسیده است و بنا به احتمالی، در 15 روز آینده،  به بیش از 25000 تومان خواهد رسید.
حدود 150 تن از صرافان، بدون هیچ گناهی، دستگیر و زندانی شده اند تا دولت بتواند  نتیجه سیاست خود در باره قیمت دلار را بر شانه های صرافان بگذارد. در حالی که فروشنده 90 درصد دلار در بازار، دولت و نهادهای دولتی هستند و باید مسئولان آن نهادها و دولت دستگیر و محاکمه می شدند.
دزدی های هزاران میلیارد تومانی تاریخ، توسط مدیران گزینشی، مورد اعتماد تسبیح بدست رخ می دهد.
معلمان و کامیون داران اعتصاب کرده اند.
ده ها هزار دانش آموز ترک تحصیل کرده اند.
ده ها میلیون ها زن، کودک، پیر و جوان، نمی توانند با شکم سیر، شب را صبح بکنند.
داروهای حیاتی برای بسیاری ازبیماران، جزو اولویت های مدیریت اقتصادی این نظام نیست.
دریاچه ها و منابع آب های زیر زمینی، بخاطر سیاست های غلط سدسازی، در حال خشکیدن هستند.
کویرزایی در سرزمین های آزربایجان جنوبی با خشکاندن عمدی دریاچه اورمیه به مرحله نهایی رسیده است.
این همه، در حالی رخ می دهند که در ایران، ده ها نهاد سیاست گذاری اقتصادی، وابسته به رهبر، دولت، مجلس، شورای مصلحت نظام، مراکز مطالعات استراتژیک و دانشگاه ها فعال هستند و برای سر و سامان دادن به اقتصاد، در حال فعالیت هستند.
در این میان اما آیت الله علی خامنه ای، هر از گاهی، به عنوان رهبر، به میدان می آید و کلید یک برنامه اقتصادی جدیدی را می زند.
یک زمانی اولویت اقتصادی علی خامنه ای سد سازی و خصوصی سازی اقتصادی بود که نه تنها به "رها سازی اقتصادی" بلکه به "خصولتی سازی" کارخانه ها و معادن انجامید. 
زمان دیگر، "انرژی هسته حق مسلم ماست" سیاست اقتصادی، علمی و تکنولوژیکی را تشکیل داد و ده ها میلیارد دلار از اموال این مردمان فقیر را بر سر ساخت مراکز هسته‌‏اى اصفهان، نطنز، اراک، بندرعباس، فردو و تولید نسل‏هاى دوم، سوم  سانتریفیوژهای غنى‏‌سازى‏ اورانیوم، ساخت مرکز آب سنگین اراک و... برباد داد و در نهایت، نابودی آن ها را "نرمش قهرمانانه" نامید.
برنامه ریزی های گسترده، بخصوص برای اقتصاد که برنامه چشم انداز 20 ساله اقتصادی نام گرفت. علاوه بر آن، چندین برنامه 5 ساله اقتصادی هم تدوین گشت.
سوال این است که
علی خامنه ای دارای کدام تخصص اقتصادی است که چنین برنامه هایی را عنوان می کند و به هدف اعلامی هم نمی رساند؟
آیا او و تیم های اقتصادی او، همه امکانات را بطور علمی سنجش کرده و برای برنامه مورد نظر بسیج می کنند؟
چرا برنامه های اعلامی او مثمر نمی شود و نتیجه معکوس می دهند؟
آیا علی خامنه ای بدون مشورت با نهادهای برنامه ریزی اقتصادی و مطالعاتی، برنامه های اقتصادی خودش را اعلام می کند؟
این برنامه ها، چقدر با امکانات ایران تطابق دارند؟
جایگاه مراکز و نهادهای برنامه و بودجه ریزی در کشور، با وجود چنین رهبری، در کجاست؟
آیا بین سیاست های اعلامی توسط رهبر و نهادها و مراکز استراتژیک برنامه ریزی های اقتصادی هماهنگی وجود دارد؟
کدام یک از این همه نهادهای اقتصادی، در یک طرف و رهبر، در طرف دیگر، مسئول مستقیم بحران سقوط اقتصادی ایرانیان هستند؟
آیا برنامه ریزی ها، شعارها و هدف گذاری های ایران، در سخنان اخیر رهبر، قابل دستیابی هستند؟ هدف رهبر از برنامه جدیدش چیست؟
با فرا رسیدن دور جدید تحریم های گسترده علیه ایران، برنامه اعلامی خامنه ای چگونه عمل خواهد کرد؟
 آیا این برنامه ها و سیاست های اقتصادی، می تواند امنیت دارایی های مردم را تامین بکنند؟ بر سر دارایی ها و نان سر سفره مردم چه خواهد آمد؟
وقتی رهبر اهداف و شعارهای اقتصادی را بدون توجه به وضعیت داخلی و بین المللی ایران اعلام می کند، چه نیازی به ده ها هزار کارشناس و طراح برنامه های اقتصادی وجود دارد؟
آیا مسئولیت ورشکستگی اقتصادی ایرانیان، تنها بر عهده رهبر است یا نهادهای اقتصادی هم در این ورشکستگی های اقتصادی ایرانیان سهیم هستند؟
هزینه هایی که مردمان ایران در دوران رهبری آیت الله علی خامنه ای بابت اشتباهات سیاسی و اقتصادی رهبر پرداخته و متحمل شده اند، چقدر است؟
راه حل های خروج ایرانیان از این ورشکستگی اقتصادی چیست؟
انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
نوزدهم اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com


Saturday, October 13, 2018

دیالوگ: مجلس؛ مدافع ملت یا مخالف ملت؟


برنامه هفته هفتاد وهشتم دیالوگ
موضوع : مجلس؛ مدافع ملت یا مخالف ملت؟
مجری و مدیر برنامه: انصافعلی هدایت
میهمانان برنامه:
دکتر محمدحسین یحیایی
صلاح ابوشریف الاحوازی
رحیم بندوئی
تهیه کننده: جواد اسماعیل بیلی
برنامه دیالوگ، هرشنبه، از ساعت ۲۱:۳۰ به وقت آزربایجان جنوبی، از تلویزیون "گوناز تی وی" بطور زنده پخش می شود

گوناز تی وی
شنبه ۲۱ مهر ۱۳۹۷
ظاهرا و قانونا، مجلس جایی است که باید برگزیدگان ملل ساکن ایران، در آنجا و برای دفاع از منافع مردمان، اجتماع بکنند. 
ما، بر اساس نوع نگرشمان به حاکمیت و نمایندگان، چه آن ها را نمایندگان "واقعی" ملل بدانیم و یا نمایندگان و منتصبان حاکمیت بخوانیم، فرقی در مسئله نخواهد کرد. 

چرا که خود آنان، خودشان را نمایندگان حاکمیت نمی دانند و در هر مراسمی، اعلام می کنند که نمایندگان و برگزیده شدگان مردم شهر یا منطقه خودشان هستند. یعنی آنان بارها اعتراف کرده اند که خودشان را مامور حاکمیت و دولت نمی دانند. 

در این صورت، شاید نتوان آن ها را نمایندگان و منصوبان حاکمیت، برای دفاع از منافع طایفه ای، قبیله ای، قومی خاص و یا مدافعان رانتخواران و حاکمیت دانست.

با این همه، ما، به عنوان مردم و رسانه ها، باید، نگرش به نمایندگان، کار آنان در مجلس و کارنامه مجلسیان را به زیر تیغ سوال ببریم تا جایگاه مجلس را در یابیم.

از این روست که باید پرسید:

آیا نمایندگان مجلس،  همراه ملل و مدافع حقوق و اراده ملل در مقابل حاکمیت و دولت در ایران هستند؟ یا در مقابل حقوق و اراده ملل مقاومت می کنند و اجازه نمی دهند تا حقوق، خواست و اراده ملل تحقق بیابد؟

وظیفه نمایندگان مجلس چیست؟

آیا نمایندگان باید از منافع مردمان، در مقابل قدرت های داخلی یا خارجی دفاع بکنند؟ چرا؟

وظیفه نمایندگان مجلس، دفاع از خواست ها، حقوق، آرزوها و منافع ملی ملل خودشان است؟ یا دفاع و تامین حداکثر منافع، خواست، حقوق و آرزوهای حاکمیت و دولت  و قوم یا ملت مسلط است؟

اگر از تئوری عبور بکنیم، آیا منتخبان، واقعا و در عمل، از منافع مردمانی که آنان را به مجلس فرستاده اند، دفاع می کنند؟

ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر، بختیاری، گیلک، مازنی و کرد و ... سال ها است که در خیابان ها فریاد می زنند و خواستار رسمی، آموزشی و اداری شدن زبان های خودشان به موازات زبان فارسی شده اند. اگر نمایندگان، واقعا نماینده مردم هستند و باید از خواست ها، حقوق و آرزوهای مردمان در مقابل حاکمیت و قوم مسلط دفاع بکنند، چرا هنوز و بعد از چهل سال، تنها یک زبان، زبان رسمی، آموزشی، اداری و حقوقی است و دیگر زبان ها، محروم از حقوق مساوی با زبان فارسی هستند؟

آیا زبان ها شخصیت های حقوقی و حقیقی نیستند؟ آیا تبعیض زبانی، نباید توسط نمایندگان و در مجلس رفع بشود؟

منابع مالی برای تامین زندگی نمایندگان از کجا و با چه عنوانی تامین می شود؟ یعنی، آیا نمایندگان، کارمندان ملت هستند یا کارمندان دولت؟

آیا نمایندگان حق دارند، در دوران نمایندگیشان، کارمند و حقوق بگیر یا مشاور، یا عضو هیات رئیسه سازمان، نهاد، شرکت و ...  باشند یا به هر عنوانی منبع مالی دیگری به غیر از حقوق مجلس داشته باشند؟

چرا نباید نمایندگان چند شغله باشند؟ در حالی که اکثر مدیران در ایران، چند شغله و دارای درآمدهای بسیار گزاف هستند؟ 
چرا نمایندگان از چند شغلگی مدیران و کارمندان دولت جلوگیری نمی کند؟

چرا نمایندگان مجلس برای تقسیم "قدرت تصمیم گیری و اعمال قدرت" سیاسی، اداری، آموزشی، اقتصادی و ... در مرکز، و توزیع آن در میان همه ملل در ایران کاری نمی کنند؟ 

چرا نمایندگان به شعارها، خواست ها و طومارهای مردمی، بخصوص مردمان تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر و ... توجه نمی کنند؟ 
چرا مجلس فقط صدا و شعارهای طرفداران حاکمیت را می شنود؟ 
آیا منظور از ملت در ایران، فقط طرفداران حاکمیت هست؟

چرا نمایندگان، با تمرکز ثروت و صنایع در استان هایی با اکثریت فارس نشین و خالی شدن هر چه بیشتر استان های با اکثریت غیر فارس نشین ها جلوگیری نمی کنند؟

چرا نمایندگان مجلس لایحه الزام دولت به نجات دریاچه اورومیه را به مجلس نبرده اند؟ آیا نمایندگان این خواست طبیعی ملت تورک در ایران را نمی شنوند؟
چرا نمایندگان، لایحه ای به مجلس برده و از روند رو به رشد توهین به ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر و ... جلوگیری نمی کنند؟
چرا به دولت و نهادهای آموزشی و حقوقی در ایران اجازه می دهند تا ملل تورک، عرب، و ... را تورک زبان یا عرب زبان و مهاجر بنامند؟

چرا نمایندگان مجلس با لایحه دو فوریتی "عفو عمومی" در ایران مخالفت کرده اند؟ آیا عفوف عمومی در ایران، ضد منافع ملی ملل در ایران است؟

روش کار در دنیای پیشرفته به این شکل است که هر کس در هر مقامی و منصب دولتی باشد، نمی توانند از اطلاعاتی که برای مردمان فاش نشده و یا فاش نمی شود، بطور مستقیم یا غیر مستقیم، خود یا دوستان و نزدیکانتش از آن ها بهره مند بشوند. این  نوع بهره برداری "رانتخواری" نامیده می شود.
در ایران این قاعده مراعات نمی شود و همه شرکت های دولتی یا نیمه دولتی، به کارمندان سطح بالای دولتی (مدیران ارشد) فروخته شده اند. در حالی که مردمان، در باره آن شرکت ها، کارخانه ها و معادن و ... بی خبر بوده اند.

چرا مجلس، برای جلوگیری از رانتخواری و تملک اموال ملل، توسط خود یا نزدیکان نمایندگان یا کارمندان سطح بالایی دولتی، قانون ضد رانتخواری تهیه و تصویب نمی کند؟

آیا نباید مجلس همه دارایی هایی که در این چهل سال به افراد نزدیک به حاکمیت و دولت یا نمایندگان فروخته شده است را با تصویب قانونی باز پس بگیرد؟

چرا نمایندگان از واگذاری کشت و صنعت مغان به رانتخواران جلوگیری نکرده اند؟

چرا نمایندگان قانون "از کجا آورده ای؟" را تهیه و تصویب نمی کنند؟

آیا نمایندگان کنونی، در فردایی که روزی خواهد آمد، می توانند ادعا بکنند که چاره ای جز اطاعت از دستور رهبر یا دولت نداشتند و بری از مجازات بمانند؟

فساد، تجاوز به زنان، رشوه خواری، رانتخواری، اختلاس، قاچاق دولتی، تاسیس بانک ها و موسسات مالی-اعتباری توسط افراد و نهادهای حکومتی و سپس ورشکستگی آن ها و تامین مجدد همه زیان های واردهشده، از جیب ملل در ایران، به امر عادی و روزانه بدل شده  که در همه سلول های حکومتی و حقوقی رسوخ کرده است.
آیا نمایندگان مجلس از فسادها، تجاوز به زنان در ادارات و شرکت های دولتی و شبهه دولتی، سوء استفاده از کار زنان، رشوه خواری، اختلاس، قاچاق دولتی، تاسیس و روشکستگی بانک ها و شبهه بانک ها را نمی بینند؟
آیا نمایندگان خبر ندارند که بعضی از نمایندگان با زنان دیگری، رابطه جنسی برقرار کرده اند یا اعضای شوراهای شهری به فساد و فحشاء مبتلا شده اند؟ چرا کاری نمی کنند؟

چرا هر هر نوع فساد و دزدی در دنیا وجود دارد، در میان مدیران دولتی، شبهه دولتی، نمایندگان مجلس و اعضای شورای شهر رواج یافته است؟

بیش از 90 درصد درآمد ارزی ایرانیان از طریق فروش نفت و مشتقات نفتی توسط دولت تامین می شود. چرا مجلس اجازه می دهد تا دولت نرخ فروش دلار به مردمان را دستکاری بکند؟ 
آیا بازار دلار تنها و بطور انحصاری، در دست دولت نیست؟ 
چرا دولت دلار را گران می فروشد؟

گفته می شود که مجلسیان و دولت در افزایش قیمت دلار نقش اساسی داشته اند. نمایندگان مجلس از گران کردن دلار چه منافع مادی یا اداری می برند؟

چرا مجلس با تصویب لوایحی از گران شدن  هزینه های زنده ماندن مردم جلوگیری نمی کند؟

مجلس در ایران چه کاره است؟

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
دوازدهم اکتبر 2018
اجرای برنامه 13 -10-2018
hedayat222@yahoo.com

Friday, October 12, 2018

مجلس؛ مدافع ملت یا مخالف ملت


مقدمه ای برای ورود به "دیالوگ" فردا (شنبه 13 اکتبر 2018) در "گوناز تی وی" که به طور زنده و از ساعت 21:30 بوقت آزربایجان، به روی آنتن خواهد رفت
ظاهرا و قانونا، مجلس جایی است که باید برگزیدگان ملل ساکن ایران، در آنجا و برای دفاع از منافع مردمان، اجتماع بکنند. 
ما، بر اساس نوع نگرشمان به حاکمیت و نمایندگان، چه آن ها را نمایندگان "واقعی" ملل بدانیم و یا نمایندگان و منتصبان حاکمیت بخوانیم، فرقی در مسئله نخواهد کرد. 

چرا که خود آنان، خودشان را نمایندگان حاکمیت نمی دانند و در هر مراسمی، اعلام می کنند که نمایندگان و برگزیده شدگان مردم شهر یا منطقه خودشان هستند. یعنی آنان بارها اعتراف کرده اند که خودشان را مامور حاکمیت و دولت نمی دانند. 

در این صورت، شاید نتوان آن ها را نمایندگان و منصوبان حاکمیت، برای دفاع از منافع طایفه ای، قبیله ای، قومی خاص و یا مدافعان رانتخواران و حاکمیت دانست.

با این همه، ما، به عنوان مردم و رسانه ها، باید، نگرش به نمایندگان، کار آنان در مجلس و کارنامه مجلسیان را به زیر تیغ سوال ببریم تا جایگاه مجلس را در یابیم.

از این روست که باید پرسید:

آیا نمایندگان مجلس،  همراه ملل و مدافع حقوق و اراده ملل در مقابل حاکمیت و دولت در ایران هستند؟ یا در مقابل حقوق و اراده ملل مقاومت می کنند و اجازه نمی دهند تا حقوق، خواست و اراده ملل تحقق بیابد؟

وظیفه نمایندگان مجلس چیست؟

آیا نمایندگان باید از منافع مردمان، در مقابل قدرت های داخلی یا خارجی دفاع بکنند؟ چرا؟

وظیفه نمایندگان مجلس، دفاع از خواست ها، حقوق، آرزوها و منافع ملی ملل خودشان است؟ یا دفاع و تامین حداکثر منافع، خواست، حقوق و آرزوهای حاکمیت و دولت  و قوم یا ملت مسلط است؟

اگر از تئوری عبور بکنیم، آیا منتخبان، واقعا و در عمل، از منافع مردمانی که آنان را به مجلس فرستاده اند، دفاع می کنند؟

ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر، بختیاری، گیلک، مازنی و کرد و ... سال ها است که در خیابان ها فریاد می زنند و خواستار رسمی، آموزشی و اداری شدن زبان های خودشان به موازات زبان فارسی شده اند. اگر نمایندگان، واقعا نماینده مردم هستند و باید از خواست ها، حقوق و آرزوهای مردمان در مقابل حاکمیت و قوم مسلط دفاع بکنند، چرا هنوز و بعد از چهل سال، تنها یک زبان، زبان رسمی، آموزشی، اداری و حقوقی است و دیگر زبان ها، محروم از حقوق مساوی با زبان فارسی هستند؟

آیا زبان ها شخصیت های حقوقی و حقیقی نیستند؟ آیا تبعیض زبانی، نباید توسط نمایندگان و در مجلس رفع بشود؟

منابع مالی برای تامین زندگی نمایندگان از کجا و با چه عنوانی تامین می شود؟ یعنی، آیا نمایندگان، کارمندان ملت هستند یا کارمندان دولت؟

آیا نمایندگان حق دارند، در دوران نمایندگیشان، کارمند و حقوق بگیر یا مشاور، یا عضو هیات رئیسه سازمان، نهاد، شرکت و ...  باشند یا به هر عنوانی منبع مالی دیگری به غیر از حقوق مجلس داشته باشند؟

چرا نباید نمایندگان چند شغله باشند؟ در حالی که اکثر مدیران در ایران، چند شغله و دارای درآمدهای بسیار گزاف هستند؟ 
چرا نمایندگان از چند شغلگی مدیران و کارمندان دولت جلوگیری نمی کند؟

چرا نمایندگان مجلس برای تقسیم "قدرت تصمیم گیری و اعمال قدرت" سیاسی، اداری، آموزشی، اقتصادی و ... در مرکز، و توزیع آن در میان همه ملل در ایران کاری نمی کنند؟ 

چرا نمایندگان به شعارها، خواست ها و طومارهای مردمی، بخصوص مردمان تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر و ... توجه نمی کنند؟ 
چرا مجلس فقط صدا و شعارهای طرفداران حاکمیت را می شنود؟ 
آیا منظور از ملت در ایران، فقط طرفداران حاکمیت هست؟

چرا نمایندگان، با تمرکز ثروت و صنایع در استان هایی با اکثریت فارس نشین و خالی شدن هر چه بیشتر استان های با اکثریت غیر فارس نشین ها جلوگیری نمی کنند؟

چرا نمایندگان مجلس لایحه الزام دولت به نجات دریاچه اورومیه را به مجلس نبرده اند؟ آیا نمایندگان این خواست طبیعی ملت تورک در ایران را نمی شنوند؟
چرا نمایندگان، لایحه ای به مجلس برده و از روند رو به رشد توهین به ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر و ... جلوگیری نمی کنند؟
چرا به دولت و نهادهای آموزشی و حقوقی در ایران اجازه می دهند تا ملل تورک، عرب، و ... را تورک زبان یا عرب زبان و مهاجر بنامند؟

چرا نمایندگان مجلس با لایحه دو فوریتی "عفو عمومی" در ایران مخالفت کرده اند؟ آیا عفوف عمومی در ایران، ضد منافع ملی ملل در ایران است؟

روش کار در دنیای پیشرفته به این شکل است که هر کس در هر مقامی و منصب دولتی باشد، نمی توانند از اطلاعاتی که برای مردمان فاش نشده و یا فاش نمی شود، بطور مستقیم یا غیر مستقیم، خود یا دوستان و نزدیکانتش از آن ها بهره مند بشوند. این  نوع بهره برداری "رانتخواری" نامیده می شود.
در ایران این قاعده مراعات نمی شود و همه شرکت های دولتی یا نیمه دولتی، به کارمندان سطح بالای دولتی (مدیران ارشد) فروخته شده اند. در حالی که مردمان، در باره آن شرکت ها، کارخانه ها و معادن و ... بی خبر بوده اند.

چرا مجلس، برای جلوگیری از رانتخواری و تملک اموال ملل، توسط خود یا نزدیکان نمایندگان یا کارمندان سطح بالایی دولتی، قانون ضد رانتخواری تهیه و تصویب نمی کند؟

آیا نباید مجلس همه دارایی هایی که در این چهل سال به افراد نزدیک به حاکمیت و دولت یا نمایندگان فروخته شده است را با تصویب قانونی باز پس بگیرد؟

چرا نمایندگان از واگذاری کشت و صنعت مغان به رانتخواران جلوگیری نکرده اند؟

چرا نمایندگان قانون "از کجا آورده ای؟" را تهیه و تصویب نمی کنند؟

آیا نمایندگان کنونی، در فردایی که روزی خواهد آمد، می توانند ادعا بکنند که چاره ای جز اطاعت از دستور رهبر یا دولت نداشتند و بری از مجازات بمانند؟

فساد، تجاوز به زنان، رشوه خواری، رانتخواری، اختلاس، قاچاق دولتی، تاسیس بانک ها و موسسات مالی-اعتباری توسط افراد و نهادهای حکومتی و سپس ورشکستگی آن ها و تامین مجدد همه زیان های واردهشده، از جیب ملل در ایران، به امر عادی و روزانه بدل شده  که در همه سلول های حکومتی و حقوقی رسوخ کرده است.
آیا نمایندگان مجلس از فسادها، تجاوز به زنان در ادارات و شرکت های دولتی و شبهه دولتی، سوء استفاده از کار زنان، رشوه خواری، اختلاس، قاچاق دولتی، تاسیس و روشکستگی بانک ها و شبهه بانک ها را نمی بینند؟
آیا نمایندگان خبر ندارند که بعضی از نمایندگان با زنان دیگری، رابطه جنسی برقرار کرده اند یا اعضای شوراهای شهری به فساد و فحشاء مبتلا شده اند؟ چرا کاری نمی کنند؟

چرا هر هر نوع فساد و دزدی در دنیا وجود دارد، در میان مدیران دولتی، شبهه دولتی، نمایندگان مجلس و اعضای شورای شهر رواج یافته است؟

بیش از 90 درصد درآمد ارزی ایرانیان از طریق فروش نفت و مشتقات نفتی توسط دولت تامین می شود. چرا مجلس اجازه می دهد تا دولت نرخ فروش دلار به مردمان را دستکاری بکند؟ 
آیا بازار دلار تنها و بطور انحصاری، در دست دولت نیست؟ 
چرا دولت دلار را گران می فروشد؟

گفته می شود که مجلسیان و دولت در افزایش قیمت دلار نقش اساسی داشته اند. نمایندگان مجلس از گران کردن دلار چه منافع مادی یا اداری می برند؟

چرا مجلس با تصویب لوایحی از گران شدن  هزینه های زنده ماندن مردم جلوگیری نمی کند؟

مجلس در ایران چه کاره است؟

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
دوازدهم اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com


Sunday, October 7, 2018

دیالوگ: آیا دولت روحانی، خواستار کشتار بیماران است؟


برنامه هفته هفتاد وهفتم دیالوگ
موضوع : آیا دولت روحانی، خواستار کشتار بیماران است؟
مجری و مدیر برنامه: انصافعلی هدایت
تهیه کننده: جواد اسماعیل بیلی
میهمانان برنامه:
دکتر عبدالستار دوشوکی
دکتر حسن نایب هاشم
جناب سرور کاردار
برنامه "دیالوگ"، هر شنبه، از ساعت ۲۱:۳۰ به وقت تبریز، بطور زنده از تلویزیون "گوناز تی وی" پخش می شود
شنبه ۱۴ مهر ۱۳۹۷
دولت ایران به بهانه تحریم و کمی بودجه، نمی‌خواهد داروهای مورد نیاز بعضی از بیماری‌ها را تأمین بکند.

با توجه به این سخنان، بعد از وزیر آموزش و پرورش که سیاست‌های راهبردی «عدم استخدام افراد دارای لهجه» و همچنین «عدم آموزش زبان‌های مادری» در ایران را اعلام و خط بطلانی بر حقوق بسیاری از ملل در ایران کشید، حالا نوبت وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی است که سیاست‌های خود را اعلام بکند.

وزیر بهداشت در این برنامه، به بهانه کمی بودجه و تحریم ها، از عدم تأمین داروهای بیماران خاص سخن گفت.

بیماری های خاص، کدام گروه از بیماری‌ها هستند که نباید داروهایشان تأمین بشود؟

آیا تحریم های آمریکا شامل دارو و درمان هم می شود؟

معنی عدم تأمین داروهای بیماران خاص چیست؟ برای این بیماران چه اتفاقی خواهد افتاد؟

چقدر احتمال دارد که این سیاست به دیگر بیماری‌ها و بیماران و همچنین به مسأله نگهداری از سالمندان هم تسری بیابد؟

بیمارن دارای چه حقوقی هستند و کدام نهاد داخلی و بین‌المللی باید بر اجرای آن‌ها نظارت بکند؟

وزیر بهداشت، دلیل عدم تأمین داروهای بیماران خاص را کمبود بودجه اعلام کرد. آیا این دلیل می‌تواند مورد قبول واقع بشود؟

چرا در مواقع بحرانی، بودجه مرتبط با بیماران و طبقات فقیر جامعه حذف می شود؟

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
ششم (6) اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com

رقابت مجدد روسیه با انگلستان برای آموزش اجباری زبان روسی و نقش وزیر آموزش و پرورش


انصافعلی هدایت
می توان وزیر آموزش و پرورش  ایران را عالی ترین و قدرتمندترین مامور روسیه در ایران نامید. 
چرا که می دانیم، بخاطر وجود ده ها مامور انگلیسی در همه رده های وزارتخانه ها و دول ایران در یک قرن اخیر، زبان انگلیسی به یکی از دروس رسمی و اجباری یازده سال تحصیلی از دوره راهنمایی تا پایان دوره لیسانس (و البته بالاتر) تبدیل شده است.

با صرف این همه ثروت، عمر و انرژی ایرانیان جوان به نفع منافع درازمدت انگلستان و سکوت روسیه به عدم آموزش زبان روسی در مدارس ایران، باعث تعجب فراوان است.

چرا که دولت روسیه در مقابل هر امتیازی که دولت انگلستان از ایران و رهبران آن بگیرد، حتما امتیاز مشابهی را می گرفته است.

همان طور که انگلستان هم در مقابل هر امتیازگیری احتمالی روس ها از ایران، امتیاز مشابهی را طلب می کرده اند. این یک جنگ استراتژیک آن دو کشور در ایران در 200 سال اخیر بوده است.

چرا روسیه در بیش از نیم قرن گذشته که زبان انگلیسی در ایران به زبان آموزشی و اجباری بدل شده است، سکوت کرده و امتیازی مشابه نگرفته است، چای سوال دارد؟

باید بدانیم که عوامل انگلستان موفق شده اند تا حجم بسیار عظیمی از امکانات فکری و مالی ایرانیان را صرف آموزش رایگان اما اجباری زبان انگلیسی در ایران بکنند و هیچ هزینه ای هم به ایران نپردازند.
چرا روسیه از این امتیار بی بهره بوده است؟

مطمئن هستیم که حدود 14 میلیون دانش آموزش در سال 1397 در مدارس ایران مشغول تحصیل هستند. اگر هر دانش آموز، حداقل دو ساعت در هر هفته صرف آموزش انگلیسی بکند، در هر هفته 28 میلیون ساعت از عمر و ثروت این ملل صرف آموزش زبان انگلیسی می شود.

بنا بر این، حدود 1.008.000.000 ساعت از عمر جوانان و محصلان ایران در هر سال، صرف یادگیری زبان انگلیسی می شود. افراد ساکن در ایران، در عمر تحصیلی خودشان، بیش از 11.099.000.000 ساعت صرف آموزش زبان انگلیسی می کنند.

گرچه ایرانیان عمری به این درازی را صرف یادگیری غیر علمی و اجباری این زبان می کنند ولی فایده چندانی از آن نمی برند.

شاید به همین علت است که نگاه و نگرش ایرانی ها به روسیه، بسیار منفی تر از نگرششان به انگلستان و آمریکا است. شاید یکی از علل این دو قفطبی بودن نگر ایرانیان به خارجی ها، به دلیل سر و کله زدن آنان با زبان انگلیسی و ایجاد ذهنیت مثبت در دوران تحصیل اجباری با انگلیسی و عدم آشنایی (حتی اولیه) با زبان روسی بوده است.

همین رابطه با زبان های مادری ملل ساکن در ایران هم صادق است. ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر، و ... تمامی عمر خودشان را صرف آموزش زبان های بیگانه ای همچون فارسی، عربی، انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و ... می کنند.  با آن زبان ها، فرهنگ ها، تمدن ها، جهان بینی ها، تاریخ، ایدئولوژی، ادبیات، موسیقی، و ... آن ها (در حد بسیار اندک هم باشد) آشنا هستند.

می توانند، الفبای زبان آن ها را بنویسند. لااقل، می توانند یک جمله غلط از زبان آن ها را نوشته و بدون ترس از مجازات شدن در مدرسه و در میان جمع دوستان و همکلاسی ها، بیان بکنند و حتی می توانند به این که چند کلمه از آن زبان ها را بلد هستند، افتخار بکنند. می توانند آرزو بکنند که به آن سرزمین ها، تمدن ها و فرهنگ ها صفر بکنند.

در مقابل، به همان مقدار که با آن زبان های بیگانه و دشمن، آشنا هستند، از زبان مادری و تاریخی خودشان دورند و غریبه هستند.

نمی توانند در زبان مادری خود یک انشای ساده بنویسند. یک داستان، رمان، روزنامه، یا کتاب تاریخی بخوانند و تصور می کنند که در زبان های مادری آنان، چیزی خلق و آفریده نشده است. تصور می کنند که فرهنگ، زبان، تمدن آنان نازا است. تصور می کنند که در فرهنگ و زبانشان هیچ آثار قلمی و فکری تولید نشده و وجود ندارد که بخوانند.

نمی دانند که در زبان های مادری آنان هم کتاب های بسیار زیادی نوشته و حلق شده است اما چون نخوانده اند و در باره آن ها هیچ آموزشی ندیده اند، تصور می کنند که وجود ندارند. هیچ فرصتی نداشته اند تا با نویسندگان و شاعران خودشان آشنا بشوند و ...

شاید به همین خاطر است که نه تنها از خودشان، از زبانشان، از تمدن، فرهنگ، تاریخ، ادبیات، موسیقی، اسطوره ها، جهان بینی، سنت ها و ... خودشان بیگانه شده اند و حتی با تلاش شبانه روزی دشمنان خودشان، با زبان، تاریخ، فرهنگ، ادبیات، هویت و ... خودشان دشمنی می ورزند. با خودشان آشتی نیستند. در خدمت منافع خودشان نیستند. در خدمات منافع دشمنان خودشان و غریبه ها هستند.

شاید به همین خاطر است که مهاجرت و فرار از وطن و اقامت در غربت، برای همه آنان، به یک آرمان و آرزویی بهشتی بدل شده است.

زبان فارسی، نمی تواند مانع از مهاجرت یا فرار آنان از وطن، فرهنگ، تمدن، جهان بینی و ... شان بشود.
چرا که این زبان فارسی است که تصویری آرمانی برای فرار و مهاجرت از وطن را در ذهن همه فرزندان آن ملل کاشته و در طول سالیان سال، به عنوان یک ایده و معشوق، آبیاری کرده است.

با آموزش زبان فارسی و در این زبان، تلاش کرده اند تا آنان را از صف وطن و زبان مادری شان جدا کرده و به صف فارس ها ملحق بکنند.

غافل از آن که همان حس نفرت و فرار را در مورد زبان فارسی هم در همه آن فرزندان ملل غیر فارس ایجاد کرده اند.

همان طور که زبان های مادری آنان را تحقیر کرده اند و آنان را از زبان مادری شان جدا ساخته و عشق و وفاداری به زبان و هویت اندیشه ای خودشان را در آنان کشته اند (الیناسیون در روی آنان اعمال شده است)، بطور غیر مستقیم، زبان فارسی را هم تحقیر کرده و کشته اند.

اگر احساس این که "زبان و وطن من، جایی خوب و شایسته ای برای زندگی نیست"، توسط زبان، سیاست و آموزش فارسی ایجاد شده است، این احساس را به وسیله زبان فارسی درآنان کاشته اند.

چرا این احساس به خود زبان فارسی سرایت نکند؟
چرا ناخودآگاهانه به آنان تلقین نکنند که باید از آن جا (ایران و زبان فارسی) هم هجرت بکنند؟

چرا احساس نکنند که زبان و وطن فارس ها هم در مقابل زبان، فرهنگ، تمدن، تکنولوژی و سرزمین های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی زبان و ... بسیارحقیر هستند و باید از هر چه بوی ایران و فارس می دهد، فرار کرده، به آن سرزمین های آرمانی، ملل و زبان های قویتر پناه برد.

چرا که آنان آگاه هستند که زبان فارسی، زبان آنان نیست و طبان و ملت فارس (ایرانی) در مقابل زبان های انگلیسی، آلمانی، فرانسه، روسی و .. احساس حقارت می کنند و نمی توانند در مقابل آن ها قد علم بکند. چون در مبارزه با زبان های مادریشان، اعتماد به خودی و بومیت را به نفع بیگانگانی قدرتمند و آرمانشهر، از دست داده اند.

در نتیجه، آنان که ذاتا در پی آن همه آموزش رسمی و اجباری، در جستجوی "بهترین ها" و "کمالات" هستند، بیگانه ای به نام "فارسی" را بهترین ها و کمالات نمی دانند.

در ذهنشان، زبان های بیگانه دیگر، بهترین ها و کمالات را تشکیل می دهند. اگر وطن و زبان بیگانه، خوب و بهتر است، چرا آن بهتر، زبان و ملت فارس باشد که ضعفش عیان است؟

برای همین از ایران، از فارسی و از سرزمینی که در آن، هم خودشان به عنوان انسان و هم زبانشان به عنوان فکر و شخصیت حقیقی خودشان، در زندان هستند، فرار می کنند تا آزادی هویتی، شخصیتی، زبانی، فکری و انسانی خودشان را بیابند و در آرمان شهری که در اثر تبلیغات پانفارسیسم در مدارس و رسانه ها ساخته اند، زندگی بکنند.
 
به مسئله آموزش زبان روسی در ایران و نقش وزیر آموزش و پرورش در این ماموریت برگردیم.

عدم تدریس زبان روسی به موازات زبان انگلیسی در مدارس و دانشگاه های ایران نشان می دهد که از میزان سرمایه گذاری روسیه بر روی اشخاص و مقام های دولتی کاسته شده بوده است و روسیه همه زمین بازی آموزش زبان های خارجی در ایران را به انگلیس و عوامل آن در حاکمیت، باخته بوده است.

در چنین مقطعی که روس ها باخته اند و ایران در اشغال زبانی انگلیسی قرار دارد،  وزیر آموزش و پرورش در لباس منجی زبان روسی ظهور می کند. او، مهمترین مهره و مامور مدافع منافع روسیه در یک قرن اخیر در ایران است که توانسته، دولتمردان دیگر را به آموزش اجباری زبان روسی در ایران قانع بکند.

برای همین هم باید تلاش بکند تا آموزش زبان روسی در مدارس ایران را هموزن زبان انگلیسی قرار بدهد.

در مسابقه میان عوامل، جاسوسان و زر خریدشده های انگلستان و روسیه در ایران، تنها مللی که سرشان بی کلاه می ماند، ملل ساکن در ایران هستند که حق تحصیل همه زبان ها به جز زبان مادری خودشان را دارند.

وقتی ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر، و ... در مملکتی زندگی بکنند و مجبور باشند به جز زبان مادری خودشان، زبان های بیگانه فارسی، انگلیسی، روسی، آلمانی و فرانسه را بخوانند، عملا و ذهنا، از ایران جدا شده اند.

تجزیه و جدایی هم در مغز مللی که زبانشان در ایران ممنوع و قدعن است، اتفاق افتاده است و هم در ذهن قوم حاکمی اقتاده است که همه توانش را برای مقابله با عدم آموزش و رسمی شدن زبان های مادری مللی صرفکرده است که آنان را هموطن خطاب می کند.

چنین مللی، جز جدایی اجباری از ایران و فارس ها (که در راس هرم قدرت هستند)، چه راه هایی در مقابل شان موجود هستند که از میان آن ها بهترین گزینه را انتخاب بکنند؟

آیا مجلس ایران می تواند، از عمیق تر شدن شکاف در میان تورک، تورکمن، قشقایی، فارس، عرب، بلوچ، لر، کرد و ... با اجباری، آموزشی و رسمی کردن زبان های مادری همه ملل، جلوگیری بکند؟

یا بی توجهی به خواست ملل غیر فارس زبان در ایران را ترجیح خواهند داد و ایران را به تجزیه سوق خواهند داد؟

آیا تجزیه ایران، تنها راه حل عقلانی ایران برای ملل غیر فارس زبان است؟

انصافعلی هدایت
تورونتو - کانادا
هفتم (7) اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com

آیا نمایندگان مجلس با حقوق و زبان مادری ملل غیر فارس مخالف هستند؟

آیا افکار عمومی بقیه نمایندگان مجلس با حقوق و زبان مادری ملل غیر فارس مخالف هستند؟

انصافعلی هدایت

وزیر نژادپرست و پانفارس آموزش و پرورش از طرف 26 نماینده مجلس به مجلس احضار شد تا "علل مخالفت خود با آموزش زبان مادری در مدارس را توضیح بدهد.

لازم به یاد آوری است؛ می توان وزیر آموزش و پرورش را مامور روسیه در ایران نامید. 
می دانیم که بخاطر وجود ده ها مامور انگلیسی در همه وزارتخانه ها و دول ایران در یک قرن اخیر، زبان انگلیسی به یکی از دروس رسمی و اجباری یازده سال تحصیلی از راهنمایی تا پایان دوره لیسانس تبدیل شده است.
عدم تدریس زبان روسی در مدارس و دانشگاه های ایران نشان می دهد که از میزان سرمایه گذاری روسیه بر روی اشخاص و مقام های دولتی کاسته شده بوده است و روسیه همه زمین بازی آموزش زبان های خارجی در ایران را به انگلیس و عوامل آن در حاکمیت، باخته بوده است.

بنظر می رسد که وزیر آموزش و پرورش دولت حسن روحانی، مهمترین مهره و مامور روسیه در یک قرن اخیر در ایران باشد که توانسته است، دولتمردان دیگر را به آموزش اجباری زبان روسی در مدارس ایران قانع بکند. او تلاش می کند تا آموزش زبان روسی در مدارس ایران را هموزن زبان انگلیسی قرار بدهد.

در مسابقه میان عوامل، جاسوسان و زر خریدشده های انگلستان و روسیه در ایران، تنها مللی که سرشان بی کلاه مانده است و می ماند، ملل ساکن در ایران هستند که حق تحصیل همه زبان ها، به جز زبان مادری خودشان را دارند.

وقتی ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر، و ... در مملکتی زندگی بکنند و مجبور باشند به جز زبان مادری خودشان، زبان های بیگانه فارسی، انگلیسی، روسی، آلمانی و فرانسه را بخوانند، خودشان را ملل و جوامعی منزوی و جدا شده از ایران تصور خواهند کرد. 

برای چنین احساسی و چنین مللی، جز جدایی اجباری از ایران و فارس ها که در راس هرم قدرت هستند، چه راه هایی موجود هستند که از میان آن ها بهترین گزینه را انتخاب بکنند؟

حالا که موسم انتخابات مجلس می رسد، تنها 26 تن از نمایندگان مجلس خواستار پاسخگوی وزیر آموزش و پرورش به مخالفت خود با آموزش زبان های مادری در ایران شده اند؟ چرا؟

آیا بقیه نمایندگان مجلس با حقوق و زبان مادری ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر، و ... مخالف هستند؟

آیا نمایندگانی پیدا شده اند تا از زبان و حقوق ملی مللی که مامورانی صاحب نفوذ در دولت ندارند، دفاع بکنند؟ یا این نمایندگان هم تنها در مدت دوره تبلیغات انتخاباتی، نمایش های خیابانی اجرا خواهند کرد؟

آیا می توان به این نمایندگان اعتماد کرد؟

انصافعلی هدایت
تورونتو - کانادا
هفتم (7) اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com

بئیین موهندیسلیگینه قارشی تورکجه اسکی کیتابلار 292

  بئیین موهندیسلیگینه قارشی تورکجه اسکی کیتابلار 292 https://youtube.com/live/3iyA9DZwBYs