بیل، یا توپلومدا لیدر اولورسون، یا لیدر کیم دیر، بیلمز، آوارا قالیرسین!

 بیل،

یا توپلومدا لیدر اولورسون، یا لیدر کیم دیر، بیلمز، اوارا قالیرسین!

عربجه‌دن بورج آلدیم

انصافعلی هدایت 

نتیجه دشمنی فارس‌ها با دیگران، دشمنی خواهد بود

 

نتیجه دشمنی فارس‌ها با دیگران، دشمنی خواهد بود

یکی از بزرگترین ملت‌هایی که در ایران و بطور رسمی دارای حقوق ملی، ملی-اجتماعی، ملی-سیاسی، ملی-اقتصادی، ملی-فرهنگی، ملی-حقوقی، ملی-اقتصادی، ملی-وطنی، ملی-سرزمینی و ... نیست، ملت تورک در ایران استعماری است. 

اکنون ملت تورک، برای دستیابی به تمامی حقوق ملی-انسانی خود، بر علیه دولت ایران و فارس‌ها به پا برخواسته است.

 حرکت ملی تورک‌ها در ایران، جنبشی ضد استعماری، استقلال طلبانه و ضد حاکمیت فارس‌هاست.

از آن زمانی که ملت تورک، بر ضد استعمارگری فارس‌ها و ایران قیام کرده‌اند، فارس‌ها و پانفارس‌ها، حرکت ملی تورک‌ها در ایران را وابسته به دیگر کشورها اعلام می‌کنند. 

چرا که منافع فارس‌ها و پانفارس‌ها با خطر جدی رو برو شده است.

۰ 

پانفارس‌ها و فارس‌ها با تبلیغ اتهام‌ وابستگی تورک‌ها به دیگر کشورها، نمی‌توانند تورک‌ها را از فعالیت‌های ضد استعماری و استقلال طلبانه بازداشته، به همراهی با فارس‌ها و حمایت از تورک‌ها از خواست‌های سیاسی فارس‌ها جلب و همراه بکنند. 

از طرف دیگر، ارتباط ملت تورک در ایران با تورک‌ها در دیگر کشورهای تورک، در حکم ارتباط با بیگانه، خارجی و دشمن نیست، بلکه ارتباط دو بخش تجزیه شده بدنه ملت تورک است.

رابطه ملی تورک‌های چند کشور، به هم نزدیکتر از رابطه تورک‌ها با فارس‌ها در ایران است.

چرا که فارس‌ها منکر هویت‌های ملی، ملی-انسانی، ملی-تاریخی، ملی-سرزمینی و ملی-زبانی تورک‌ها در ایران شده‌اند و هستند.

از طرف دیگر، اتحاد استعمارگر-مستعمره شده، اشغالگر- اشغال شده غیر ممکن است.

 ملت تورک‌، به عنوان مستعمره تحت اشغال و حاکمیت فارس‌ها نمی‌تواند با توده‌های فارس متحد بشود.

 چرا که، نه تنها فارس‌ها، دشمن اصلی ملت تورک هستند و بر طبق برنامه طراحی شده‌ای با تورک‌ها آگاهانه دشمنی می کنند، بلکه هدف فارس‌ها از بین بردن تورک‌ها و محلول کردن تورک‌ها در فارسی هستند. 

فارس‌ها و پانفارس‌ها، در پی تحقق دشمنی خود با تورک‌ها، در حال ساختن، تلقین و آموزش هویت‌های مصنوعی برای تورک‌ها هستند.

 فارس‌ها و پانفارس‌ها تصور کرده‌اند که قوه عقلانی ملت تورک در ایران چنان ضعیف است که تسلیم ساخته ها و اتهام‌های مصنوعی-تاریخی فارس‌ها بشوند و مصنوعات هویتی فارس‌ها را باور بکنند.

 

در نتیجه آگاهی ملت تورک از طرح‌های فارس‌ها برای از بین بردن هویت‌های ملی تورک‌‌ها، به دشمن اصلی ایران، فارس‌ها و حاکمیت فارس‌ها در ایران بدل شده‌اند.

انصافعلی هدایت

دوشمنلیگین، ساواشلارین و توکولن قانلارین مسئولییتی فارسلارین بوینونا دیر

 

دوشمنلیگین، ساواشلارین و توکولن قانلارین مسئولییتی فارسلارین بوینونا دیر

نوشت:

پانفارس‌ها نمیدانند که چشمه باید خودش بجوشد، نه اینکه آب بیارن، بریزن توچشمه.

نوشتم:

یوخ !

دونیادا‌، چوخ گورونوب کی دوولت‌لر،  بیر سیاست ایله، بیر بولگه‌نی آرادان آپاردیبلار، بیر باشقا بولگه‌نی‌ ایسه آباد ادیب‌لر.

ایراندا، پانفارس و فارس مافیالارینبن سیاست‌ و ایش‌لری ایله آزربایجانی‌ قورو دور، یوخ ادیرلر.

او بیری وردن ایسه، عرب کورفه‌زی و عوممان دنیزینین شور سویون، چوخ آغیر خرجله شیرین-ایچمه‌لی ادیبن کیرمانا، یزده، کاشانا، سیمنانا، ایصواهانا‌ و .‌‌.. گتیریر، اورالاری آبادان و آوادانلیق ادیر.

فارس مافیلارینین هر ایکی سیاستی، هر ایکی بولگه‌ده، درین، اوزون و قالارقی‌ سونوجلاری اولابیلر، اولاجاق دیر.

ان‌ اونملی و آن سونوجو بو اولاجاق کی تورکلر‌ ایله فارسلار و فارس دوولتی آراسیندا قارشی دورما، دوشمنلیک، ساواش و چوخ قانلارین آخماسی قاچینماز اولاجاق دیر.

تورکلر، بو سونوجلاری ایسته‌مه‌میش، ایسه‌مزلر ده آمما فارس‌لار، فارس دوولتی و مافیالاری بو سورونو یارادیبلار، سونوجلارینا دا دوزمه‌لی‌لر.

عاینی حالدا کی  تورکله‌ره چوخ درین، آغیر ضرر، زیان ووروبلار و اونلاری جوبران اتمه‌لی دیرلر.

یعنی، ایندیکی و گله‌جکده‌کی قاچینماز ساواش، دوشمنلیک، قانلارین آخماسی‌نین مسئولییتی، فارس‌لارین و فارس دوولتینین بوینونا دیر.

انصافعلی هدایت 

مافیای مسلح در ایران چگونه عمل می‌کند؟

 

مافیای مسلح در ایران چگونه عمل می‌کند؟

 در این گفتگو با جناب طاهرعلی ابو نضال الاحوازی، در باره دولت مافیایی در ایران گفتگو کردیم.

کار دولت و حاکمیت وضع قانون و اعمال قانون بدون تبعیض و دوری از انتقام‌گیری و کسب پول و ثروت به هر روش ممکن است.

در حالی که فعالیت مافیا بر خلاف رفتار دولت است. مافیا بر اساس قانون و مساوات در برابری قانون عمل نمی‌کند.

 مافیا بر حسب منافع اعضای گروه، رقبا و دشمنانش را از صحنه حذف می کند و تلاش می کند تا قدرت و ثروت را در هر سطحی بدست آورد و تصاحب بکند.

اگر به ویژگی‌های این دو نگاه بکنیم، می بینیم که دولت انتقام نمی گیرد. در رسیدگی به اتهام‌ها عجله نمی کند. منافع عمومی را مقدم می دارد.

ولی رفتار مافیا بر انتقام، حذف رقبا و دشمنان و بدست آوردن انحصار در بازار است.

اگر این اصول و وخصوصیات را  با دولت و حاکمیت در ایران انطباق بدهیم، متوجه خواهیم شد که تمامی ویژگی‌های مافیا در دولت و حاکمیت ایران فارسزده و در امه سطوح متمرکز شده است.

دولت ایران قوانین و مقررات را اجرا نمی کند. مانند مافیا، در پی حذف رقبا و محو مخالفان است. فرقی نمی کند که مخالفان از جنس خودش باشد یا از جنس دیگری.

دولت ایران، تحمل رقیب و مخالف و انتقاد هیچ فرد و گروهی را ندارد و ان‌ها را به عنوان دشمن غیر قابل عفو شناسایی کرده و از بین می برد.

دولت ایران، عین مافیا، برلی تامین منافع مافیایی خود، دست به قتل، ترور، قاچاق، دزدی، تجاوز جنسی به نوامیس مخالفان، اختلاس، رشوه خواری، پارتی‌بازی، و .‌.. می زند

حاکمیت و دولت در ایران، بطور کامل تحت کنترل یک مافیای بسیار قدرتمند فارس قرار دارد که ده ها مافیای وابسته بخود را در زمینه های مختلف سیاسی  حقوقی، اداری، مدیریتی، اقتصادی، فرهنگی، رسانه‌ای، انتخاباتی، قاچاق،  تولید، توزیع و صدور مواد مخدر و ... سازماندهی و حمایت سخت افزاری و نرم افزاری کرده است و می کند.

من از این‌مافیا، به عنوان مافیای مسلح یاد می کنم که یک پای آن در داخل ایران و یک پای آن‌در کشورهای دیگر قرار دارد.

به همین دلیل است که حاکمیت و دولت در ایران، نه به قوانین خود اهمیت می دهد و به به حقوق بین الملل و قراردادهای بین کشورها تره خرد می کند. 

برای همین است که مافیای مسلح می تواند سفیران دیگر کشورها را گروگان بگیرد، به سفارتخانه حمله بکند، سفارتخانه‌ها را اشعال بکند، در دیگر کشورها گروه‌های مسلح مافیایی تشکیل بدهد، امنیت ان‌ها را بهم بریزد، آدم ربایی بکند، و ...

مافیای مسلح مجلس ایران،  دولت ایران، دادگستری‌ها و رندان‌ها، پلیس، استانداری‌ها، فرمانداری‌ها، بخشداری‌ها، مدیران تمامی ادارات، سیستم انتخابات و مهندسی انتخابات و ... را در اختیار دارد.

بیش از هفتاد درصد اقتصاد ایران در همه بخش‌های نفت، گاز، گمرکات، قاچاق، واردات، تولیدات، خدمات، ارتباطات و حمل و نقل، توزیع و کنترل قیمت‌ها، آب، سدها، برق، خشکاندن دریاچه‌ها، انتقال آب از خلیج و عمان به کویر، بانک و وام و سود بانکی، ساخت و ساز شهری و انبوه، بورس و موسسه‌های مالی و قرض الحسنه و ... در اختیار و کنترل مافیای مسلح قرار دارد.

در ایران دولت و حاکمیتی  حاکمیت مافیای مسلح نیست و دگر کسی تصور بکند که بین مافیا و حاکمیت و اراده آن دو تفاوت وجود دارد، سخن در اشتباه است.

در این برنامه، با اشاره به چند مافیای زیر چتر مافیای مسلح اشاره کردیم.

لازم به یاد آوری است که مافیای مسلح و مجموعه های تحت اراده و اداره این‌مافیا، در دستان توده های فارس قرار دارند و ملل تورک آزربایجان جنوبی،  تورک قشقائیستان، تورک تورکمنستان جنوبی،  تور‌ک‌های خراسان  و خلج، عرب‌های الاحواز، بلوچ‌ها و ... در ایران هیچ مافیایی ندارند و اگر از این ملل کسانی در سیستم‌های تحت مدیریت مافیای مسلح، از قبل وارد شده اند  تحت امر و فرمان مافیای مسلح قرار دارند.

لذا مافیای مسلح فارس و زیر مجموعه های آن، برای غارت تمامی منابع ملل اقدام‌کرده  به آبادانی محله خود بسنده می کنند.‌در حالی که دولت، به توزیع تقریبا مساوی ثروت و امکانات در همه نواحی و در میان ملل متمایل است اما در ایران چنین‌چیزی دیده نمی شود.

لذا می توان نتیجه گرفت که اگر از توده های فارس  کسانی مانند غیر فارس‌ها در چنبره مافیا افتاده و نصیبی از ثروت‌های هنگفت نبرده است  از دایره اعتماد و توجه مافیا دور مانده است.

امید است که در آینده بتوانیم در باره اقدامات دیگر شاخک‌اای مافیای مسلح بپردازیم. 

انصافعلی هدایت

https://youtu.be/0So52fJQ8t0?si=L3jwAPHECMriGg8u

ایران و ابن خلدون: دروغی برای ایران‌سازی

 

ایران و ابن خلدون: دروغی برای ایران‌سازی

تاریخ سازی مصنوعی از زبان ابن خلدون

مطمئنا، در  متن تاریخ ابن خلدون دست برده اند و کلمه جدید "ایران" را وارد متن آن کرده اند تا از زبان ابن خلدون، برای ایران جدید، تاریخی قدیمی بسازند.

 ایران کلمه ای جدید است و یک مفهوم سیاسی است.

 یعنی، "ایران"، معنا و مفهوم جغرافیایی ندارد.

 اگر روزی، اسم کشور را به فارسیستان یا آزادیستان، یا تورکیستان تغییر بدهند، مفهوم سیاسی کلمه ایران و سایه جغرافیایی آن از بین خواهد رفت. 

بنا بر این، در گذشته، کشوری سیاسی به نام‌ ایران وجود نداشته است.

 در نتیجه، نمی توانند در کتاب تاریخی ابن خلدون و دیگران، از کلمه ایران، به معنی سرزمین با مرزهای معین سخن بگویند.

 چرا که: ایران کنونی، در آن مقطع تاریخی، تحت نام چندین ولایت و حکومت اداره می شد. 

پس،  از نظر سیاسی، تحت حاکمیت خلافت اسلامی  یا حاکمیت مغول، تورکها  و ... بوده است. 

همچنین، هر منطقه ای مثل آزربایجان،  عربستان، و ‌.‌.. حکومت سیاسی و نام‌های جغرافیایی خودشان را داشتند.

 نتیجه این که:  پس در هنگامی که این خلدون و دیگران تاریخ منطقه و حکومت‌های سیاسی را می نوشتند، ایران به کجا گفته می شد؟

 مرزهایایران ناموجود در آن زمان، از کجا تا به کجا بود؟ 

حاکمیت دست چه کس، خانواده یا سیستم سیاسی بود؟

انصافعلی هدایت 

Türkiye, Firdovsinin Yanlış Tanımış

Türkiye, Firdovsinin Yanlış Tanımış

Türkiye alimlerine Firdevsiyi yanliş inandırmışlar.

Bir yaykin ve yalan hikayede beyle diyor:

Emit Teymur, İranı (o çağda ıran adlı diyasi bir ölke yok) feth ederken  Firdevsi adli bir şairin mezarına getmiş ve ayaki ile onun mezarina vurarak demiş ki ...

Bu hikaye baştan dibe yalan. İran ismi 1313 te (1934) kanundan krçip, 1314 (1935) resmi siyasi isim olmuş. Bundan dolayı  "İran" siyası bir isim dir. Toprak ve coğrafiya ismi deyil. 

1904'ten çok sonralarda Riza Şah Pehkevi istemiş, Firdevsi adli bir kişiye bin illik (bin lilliyi nereden bulmuşlarsa) kutlama diye tören yaptırsın.

Ağır bodca ayırmışlar. Çok aktarıp, ölkenin başabaşında o adla bir kişiye bir meza bulmamışlar. 

Devlet adamları şu karara gelmişler ki Firdosi için bir mezar lazım ve yapmalıdırlar. 

Sonunda, belli olmayan nedenlerden dolayı (belki Böyük Horasan dedikleri için, Hindistana yakın olduğu için) Horasanda bir mezarı seçip, Firdovsi için şimdiki mezara çevirmişler.

İran-Fars yalancı tarlhcilerin yazdıklarının tersine, oyle adlım şair varımışsa, şeri hamının ezberi imişse, neden kimse onun mezarinin yerin bilmezmiş?

 Neden onun mezarın qorumazmışlar?

Neden ona bir mazar bulmamışlar?

Neden şahlar, emirler onun içim mezar yapmamışlar?

Neden başka birisinin mezarın, Firdevsiye kira vermişler?

Neden Riza şahdan önce bir kimsenin ismi Firdevsi diye yazılmamış?

Neden Firdevsinin şiir dili bu günkü Fars dilinin aynısı dir? 

Dil bin ilde heç mi deyişmez?

İnsafali Hidayet

فرق دشمن شناسی تورک‌ها با سپاه و فارس‌ها

 

فرق دشمن شناسی تورک‌ها با سپاه و فارس‌ها

نوست:

الان فرق تو با جمهوری اسلامی و همون سپاهی چیه؟ اونا هم درس دشمن شناسی میدن دیگه ؟

نوشتم:

فرق من با سپاه و فارس‌ها در این است که من دشمن‌تراشی نمی‌کنم. یعنی در خیال خود و در وهم، دشمنی ایجاد نکرده و سپس سیاست‌ها و اعمالم را بر اساس دشمن آن خیالی طراحی نمی کنم. 

بلکه من با یک دشمن واقعی که رسما خاک وطن من را اشغال کرده، و حقوق ما را از بین برده رو برد هستم.

ما دوشمن فارس و ایران نبودیم. پدران تورک من، ایران را به این وسعت رسانده اند. در حقیقت، ایران متعلق به تورک‌هاست. اما فارس‌ها من و زبان تورکی من را دشمن فارس و زبان فارسی فرض گرفته و با هویت های ملی من، وطنم، تاریخم، زبانم می جنگند.

 بطوری که ما نمی توانیم در باره وطن تورکها، هویت تورکی خود، تاریخ، زبان، اقتصادیات، سیاسیات و ... خود تصمیم بگیریم.

فارس‌ها با اراده سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، زبانی و دیگر هویت‌های معطوف به مرکزیت تورک دشمنی می کنند و می خواهند ما را از خودبیگانه کرده، به مستعمره دایمی خودشان در بیاورند.

از شما به عنوان حقوقدان که می فرمایید از حقوق مردم در مقابل دولت دفاه می کنید، چند سوال می پرسم:

 حقوق آزربایجان و تورک‌ها در زمینه‌های مختلف در ایران استعماری چیست؟

 آیا منظور از حقوق، حقوق فردی تورک‌ها است؟ 

آیا هدف  از حقوق، حقوق شهری و استانی تورک‌ها است؟

 آیا منظور از حقوق، حقوق وطنی- سرزمینی تورک‌اا است؟

 آیا منظور از حقوق، حقوق طبیعی و محیط زیستی تورک‌ها است؟ 

آیا منظور از حقوق، حقوق انسانی تورک‌ها است؟

 آیا هدف از حقوق، حقوق توسعه و توسعه یابی تورک‌ها و وطن تورک‌ها است؟ 

آیا هدف از حقوق، حقوق ملی تورک‌‌ها است؟ 

آیا هدف از حقوق، حقوق آموزشی تورک‌ها است؟

 آیا هدف از حقوق، حقوق زبانی تورک‌ها است؟

 آیا منظور از حقوق، حقوق تاریخی تورک‌ها است؟

 آیا منظور از حقوق،  حقوق ملی تورک‌ها است؟

 آیا منظور از حقوق،  حقوق حاکمیتی تورک‌ها است؟ 

آیا منظور از حقوق، خقوق مدیریت ملی-سرزمینی تورک‌ها است؟

 آیا منظور از حقوق،  حقوق اشتغال و بیکاری تورک‌ها در وطنشان است؟ 

آیا منظور از حقوق، حقوق خانوادگی تورک‌ها است؟

 آیا هدف از حقوق، تامبن امنیت اجتماعی، خانوادگی، اقتصادی، فردی، فرهنگی ملت تورک است؟

 آیا هدف از حقوق،  حقوق اعمال اراده ملی ملت تورک است؟ 

آیا هدف از حقوق، حقوق انتخاب و عمل بر اساس حق انتخاب تورک‌ها است؟

 آیا هدف از حقوق ... تورک‌ها و منافع ملی و همه جانبه تورک‌ها  است؟ 

می بینید که بسیاری از حقوق در ایران مورد غفلت علمی، فکری، فلسفی، آموزشی، تقیینی، و ... قرار گرفته است.

 به مردمان اجازه نداده اند تا در باره بخش های مهمی از حقوق اجتماعی، ملی تورک‌ها فکر کرده، فلسفه تولید بکنند.

 در حالی که اگر هم در باره حقوق فردی، خانوادگی، اجتماعی، سیاسی، زبانی، فرهنگی، آموزشی، امنیتی، دینی، و ..‌. ملل در ابران هم موادی به عنوان حقوق تصویب شده بود،  یا اصلا اجرا نمی شوند و یا آگاهانه و عمدا با تبعیض اعمال می شوند.

 مافیای مسلح در ایران می تواند حقوق ملل و بخصوص ملت تورک، در هر سطحی را از بین ببرد و بر اراده ملی و حقوقی ملل و بخصوص ملت تورک سلاح نشانه گرفته، با آتش و گلوله پاسخ بدهد.

 آیا می توان در سیستم مافیایی، از حقوق سخن گفت؟ 

نه.

چرا؟

چون هر مافیایی، مناطق تحت اداره و کنترل خودش را بر اساس حقوق اداره نمی کند. بلکه بر اساس انتقام، برتری منافع مافیا بر دیگران و تبعیض اداره می کند.

ما در باره چنین دشمنی، صحبت می کنیم و تنها راه آزادی ما از چنگال چنین دشمنی، استقلال است

با احترام 

انصافعلی هدایت 

آیا متوجه عمق استعمار در ایران هستید؟⁶

 

آیا متوجه عمق استعمار در ایران هستید؟

نوشت:

انتخاب اسم‌های تورکی در ثبت احوال آزاد است و تمام شهرهای ترک زبان کانال تلویزیون ترکی کانال رادیویی ترکی دارند.

نوشتم:

کاش به همین راحتی، برای فریب خودتان یا برای تبدیل بحث به فرصتی برای تامین منافع شخصی خودتان دروغ نمی گفتید؟ 

منظورتان از "تورک زبان" چیست؟

 آیا هویت زبانی تورکی ملت تورک را انکار می کنید و برسمیت نمی شناسید؟ 

آیا می خواهید و تلاش می کنید تا زبان تورکی ملت تورک را به زبان دیگری تغییر بدهید؟

یا حداقل، در سطح فکری و فلسفی، اعتقادی به تورک بودن زبان ملت تورک ندارید؟ 

نتایج دبدگاه فلسفی شما در زبان زبان ملت تورک، چه راهکارهای علمی را به شما رائه می‌دهد؟

آیا انتخاب هر نام تورکی برای فرزندان تورک، و محل کار، تولید و خدمات در ایران اشغالگر آزاد است؟

اگر طبق گفته شما، انتخاب نام تورکی، در ثبت احوال آزاد است، پس چرا مردم برای انتخاب نام تورکی، از ثبت احوال به دادگاه ها شکایت می‌کنند؟

چرا مرد ماه‌ها و سال‌ها در انتظار صدور حکم دادگاه برای اعمال اراده والدین در انتخاب نام فرزندشان می‌مانند؟

 آیا اخبار ممنوعیت اسامی غیر فارسی در ایران استعماری را در مطبوعات و رسانه‌ها نمی بینید یا نمی‌خواهید ببینید؟ چون بر خلاف میل سیاسی شما است.

 آیا رادیو و تلویزیون در استان‌ها، بیست و چهار ساعته است؟ آیا رادیو و تلویزیون ها و مطبوعات در وطن تورک‌ها و دیگر ملل، همه مطالبشان را به زبان ملی و مادری ملت آن منطقه منتشر یا پخش می کنند؟

 آیا زبان ملی هر متطقه، به مانند فارسی و به همان اندازه و میزان قانونی است و جایگاه قانونی دارد؟

 آیا موسسه‌های قانونی و تخصصی، برای استاندارد کردن زبان آن ملل موجود بوده و فعالیت می کنند تا زبان ان‌ها هم از زبان کوچه و خیابان و شباهی، به زبان مکتوب، آموزشی و استاندارد و اداری بدل بشود؟

 آیا هر ملتی در وطن خود، به رادیو و تلویزیون‌های ملی دسترس دارند که هویت، زبان، تاریخ، حقوق، خواست‌های آن ملت را بیان می کنند و اراده سیاسی، حقوقی و دینی، فرهنگی، زبانی ملت آن منطقه را نمایش بدهند؟

 آیا اراده فارس‌ها، پانفارس‌ها و مافیای مسلح آن‌ها، توسط تمامی سطوح اداری، رسانه ای، مسلحانه و قضایی  بر ملت آن منطقه تحمیل نمی شود؟ 

آیا زبان هر ملت و منطقه هم در تمامی قوانین رسمی، قانونی، آموزشی و تخصصی شده است یا در بین رسمیت زبانی تبعیض اعمال می شود؟

 آیا رسانه ها و متخصصان، نویسندگان و گویندگان و تهیه کنندگان برنامه ها برای رسانه های ملی، زبان ملی ملل در ایران را با فارسی ترکیب و مخلوط نمی کننند؟ یعنی زبان ملی ملل را فارسیزه نمی کنند؟

 آیا هدف برنامه سازان و گویندگان و نویسندگان رسانه‌های تحت کنترل و مدیریت مافیاهای فارس، تغییر ماهیت زبان ملت آن منطقه به فارسی را هدف رسانه ای خود قرار نداده اند؟

 آیا آن ملل حق دارند، از زبان استاندارد بدون فارسی و اصیل خود در رسانه ها استفاده بکنند؟ 

آیا آموزش پرورش و تحصیلات دانشگاهی تورک‌ها در آزربایجان جنوبی، قشقاییستان، تورکمنستان جنوبی، خداسان و خلج و ... به زبان ملی  تورکی و مادری و مشترک تورک‌ها است؟

آیا خود شما می توانید براحتی فارسی  به زبان ملی خودتان بخوانید و بنویسید؟ 

آیا زبان مادری خود و ملت محل اقامت خودتان را زبان ملی و رسمی می دانید؟

 آیا معتقدید که هر ملتی حق دارد در وطن خود، به زبان‌ملی و خالص خود آموزش دیده، بخواند و بنویسد؟

آیا ملل هر منطقه حق تاسیس و داشتن احزاب، سازمان‌های سیاسی مدافع زبان ملی، حقوق ملی، بانک ملی، ادارات ملی، مجلس ملی، استراتژی ملی، اهداف ملی، سیاست‌های ملی، تکنولوژی ملی، تمرکز بر فرهنگ و تاریخ ملی و ... را دارند؟ 

آیا رادیو و تلویزیون‌ها برای شستشوی مغزی-آموزشی مردم و فارسی سازی مللی که زبانشان فارسی نبوده و نیست طراحی نشده و فعالیت نمی کنند؟ 

آیا ملل در مدارس وطن خودشان حق آموزش به زبان ملی خودش را دارند یا قدرتی سیاسی، حقوقی و مسلح در مقابل اراده ملی ملل هر منطقه ایستاده و با زور سلاح، آن‌ها را مجبور می کنند که در زبان‌ملی خودشان تحصیل نکنند؟

راستی این وضعیت سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، زبانی، آموزشی، رسانه‌ای و ...‌نشانگر اشغال شدگی ملل و سرزمین آن‌ها و نشانگر حاکمیت استعمار بر ملل نیست؟

با احترام

انصافعلی هدایت

مفهوم آموزش زبان ملی چیست؟

 

مفهوم آموزش زبان ملی چیست؟

آیا به آموزش زبان ملی ملل بطور دقیق معتقد هستید؟

نوشت:

آموزش زبان تورکی در دانشگاه موجود است.

نوشتم:

 واقعا؟ کدام لهجه زبان تورکی در جهان را آموزش می دهند؟

کدام لهجه تورکی در ایران را آموزش می دهند؟

آیا یکی از لهجه‌های تورکی در ایران را استاندارد کرده و به زبان ادبی کرده‌اند که آن را آموزش می‌دهند؟ 

آیا لهجه تبریزی آغشته بفارسی را فارسی‌تر کرده و به دانشجویان تحمیل می کنند؟

منابع درسی این رشته کدام کتاب ها هستند؟

چند واحد از این رشته تورکی است، چند واحد آن فارسی است و چند واحد آن تحمیل فارسی به تورکی است؟

آموزش تورکی در چند رشته دانشگاهی در ایران انجام می گیرد؟

آیا زبان تورکی، به عنوان یک تخصص مانند زمین شناسی، زلزله شناسی، جراحی مغز و اعصاب تدریس می شود؟

آیا زبان تورکی مانند فارسی، متن همه دروس غیر تورکی هم هست که متن دروس فیزیک، شیمی، زمین شناسی، مهندسی، ادبیات قارسی و ... هم به تورکی تهیه شده و به تورکی آموزش داده می شود؟

  آیا زبان تورکی به عنوان زبان رسمی و در همه رشته ها و از ابتدایی تا دانشگاه و دکترا و به عنوان زبان اداری، سیاسی، حقوقی و ... آموزش داده می شود یا مانند زبان انگلیسی، چند واحد در میان دروس به زبان فارسی گنجانده شده است؟

آیا می دانید که هدف و اولویت استراتژی آموزشی در ایران، آموزش مهارت و تخصص نیست بلکه آموزش فارسی و فارسی سازی اذهان و زدودن هویت های ملی ملل و تحمیل هویت های جعلی فارسی به دانش آموزشان و دانشجویان است؟

لذا متون تمامی مواد درسی در دانشگاه ها هم به فارسی است. آیا در آموزش زبان ملی تورک‌ها در ایران هم‌متون تمامی مواد درسی و تخصصی به تورکی هست؟ یا منظور از آموزش تورکی، مانند آموزش عربی، انگلیسی، در میان دیگر دروس و برای پر کردن وقت و تلف کردن عمر دانش آموزان و دانشجویان است؟

با احترام

انصافعلی هدایت

آیا زندگی، بدون آگاهی هویتی ممکن است؟

 

آیا زندگی، بدون آگاهی هویتی ممکن است؟

شخصیت افراد، گروه‌ها و ملل را هویت‌هایشان می سازند

نوشت:

هزاران بار به فارس‌ها توهین شده ولی فارس‌ها  واکنش نشان نمی‌دهند. اگر انسان در درونش احساس کمبود و حقارت نکند، هرگز بهش برنمی خورد. اگر احساس می کنی که به تو برمی خورد در درونت یک چیزی کم داری. دیگران مسئول کمبودهای درونی تو نیستند. بهتر تشریف ببرید و یک مقداری خودشناسی کار بکنید. کسی که در قرن بیست و یک به دنبال هویت و این مزخرفات افتاده، حتما بی هویت است. وگر نه انسان متمدن احساس کمبود و فقر فرهنگی ندارد. و ...

نوشتم:

از فکر و دست چنین افرادی سطحی، دایاز، ساده‌اندیش، خسته و عصبی می‌شوم.

این‌ گونه افراد، بدون این که متوجه کلمات با بلر معنایی عمیق باشند، قلمبه و سولمبه سخن می گویند. 

این دسته از افراد  متوهم به دانایی و عقل‌ کل بودن هستند.

 آن‌ها با کلماتی که در نظرسات تو خالی هستند، تلاش می کنند تا مغز تهی خودشان را پر نشان بدهند.

فرهنگ، در زبان فارسی و در میان توده‌های فارس زبان، معنی و محتوای روشن و دقیقی ندارد. 

معلوم نیست که منظور از فرهنگی که بر زبان‌ می آورند، چیست؟ فرهنگ و فرهنگی بودن، چه ملاک‌هایی دارد که تن دادن به توهین و تحقیر و پذیرش آن‌ها، جزو فرهنگ چنین افرادی محسوب می‌شود.

 چنین افرادی شناختی از اخلاق، فلسفه، زندگی اجتماعی، رفتار انسانی، ادیان، قوانین و حقوق بین الملل رابطه و آگاهی چندانی ندارند.

این گونه افراد دنیا را ندیده اند. دارای عزت نفس هم نیستند.

 درنتیجه،حداقل در حدود فکری، به خودشان و دیگران، احترام و حرمت قایل نیستند.

نمی دانند که توهین و تحقیر در همه کشورها، ادیان، قوانین، حقوق بشر و ... مزموم بوده، در قوانین همه کشورها با مجازات همراه است.

باید از چنین افرادی، با ادبیات خودش پرسید که:

 اگر کسی به مادر شما، پدر شما، خواهر شما، زن شما، شوهر شما، دختر شما، پسر شما، دهان شما  ملت را ‌‌...  فلان جای شما را .... فحش بدهد، کاری بکند، تحقیر بکند، شما اصلا ناراحت نمی شوید؟ عکس العمل نشان نمی دهید؟

بنظرم‌چنین شحصی، حتما دروغ می گویید.

 هااااااا. پس شما نه روشنفکر هستید، نه دیندار هستید، نه اخلاقی هستید و نه انسان هستید. در نتیجه احساساتی انسانی هم ندارید.

پس ملاک شما برای زندگی اجتماعی چیست؟ زندگی در لجن زار؟

چرا به سلامتی روحی و فکری خود، خانواده، نزدیکان، هم محله‌ای‌ها، همشهری‌ها و ملت خود اهمیت نمی دهید؟

قطعا، چنین افرادی با چنین بینش هایی، بیمار روانی هستند.

شاید هم فردی، خانواده ای، گروهی و جمعیتی عقب مانده هستند که فرهنگشان، بیان توهین، شنیدن و لذت بردن از توهین و تحقیر همدیگر است.

 شاید هم در خانواده، اجتماع، محیط کار و ...  آن قدر عمیق تحقیر شده اند که در لجنزار تحقیر احساس آرامش می کنند.

چون، متوجه نیستند که به دیگران توهبن‌می‌کنند. دیگران را تحقیر می کنند.

متاسفانه، کنسرت‌ها و اجتماعات که باید محل رشد روحیه انسانیت و احترام به هم باشد، محلی برای آلوده شدن به انواع توهین‌ها و تحقیرها در زیر نام جوک، خنده و تفریح شده است. 

در نتیجه شنیدن و گفتن توهین و تحقیر همدیگر، به رفتاری عادی بدل شده و دیگر زشت و قبیح احساس نمی شوند. 

برای همین، افراد بسیاری برای ایجاد منبع درآمد و گردآوری "فالوور"، در چند دقیقه، صدها فحش به همدیگر و بخصوص به مخاطبانشان پرتاب می کنند.

عکس العمل بینندگان و شنوندگان در مقابل شنیدن توهین و تحقیر، خنده، بی تفاوتی و عادی سازی چنین ضد ارزش‌های انسانی شده است.

افراد، خانواده‌ها و حتی سازمان‌ها، پول خرج می کنند تا در جمع انبوهی از همکاران و همشهری هایشان، مخاطب توهین‌ها و تحقیرها باشند.

 در حالی که باید تحقیر کسانی که در صحنه هستند و بازی می کنند، تحقیر تماشاگران تلقی بشود و به ان‌ها اعتراض بکنند. 

این نوع رفتار و سد شکنی، شالوده فرهنگ ایران را شکل داده است.

در حالی که  انسان، هر چقدر آگاه‌تر، آزادتر، روشنفکرتر، آشنا به فرهنگ‌ها، ادیان، آداب و رسوم و ... ملل باشد و با قوانین در کشورهای مختلف آشنا شده باشد، می داند که نه خودش حق دارد به دیگران توهین بکند و نه به دیگران حق و اجازه می دهد که به او، خانواده، گروه، یا به ملتش یا به اعتقاداتش توهین بکنند. 

انسان سالم، متمدن، مسئول و آگاه، به سلامتی جسمی و روانی خود و دیگران آگاه است و اهمیت می‌دهد. 

او به هیچ‌کس و مقامی، حق و اجازه نمی دهد تا به بهانه "تفریح و خنده" او و دیگران را تحقیر و فحش باران بکنند. 

تحقیر خود یا دیگران (دوست، فامیل  بیگانگان، خارجی‌ها، معتقدان به ادیان و مذاهب دیگر)، توهین به دیگران و تحمل توهین از سوی دیگران هم، علایم سقوط اجتماعی، سقوط انسانیت، سقوط اخلاقی، سقوط ارزش‌های انسانی، شیوع بیماری‌های روانی، عادی شدن توهین و تحقیر، تلاش برای عادی سازی و نرمالیزه کردن لمپنیسم در یک اجتماع و تمدن بشری است.

مناسفانه، رواج توهین و تحقیر در میان روشنفکران، اساتید، روحانیان، معلمان، مدیران، نمایندگان منتخب مردمان و ..‌. نشان می‌دهد که آن‌ها از عواقب بسیار خطرناک و همه جانبه جامعه توهین‌ زده و تحقیر شده بی‌خبر هستند.

  قوانین و عرف‌ها، در همه کشورها، فرهنگ‌ها  تمدن‌ها، ادیان، فلسفه ها، سیستم‌های اخلاقی و ارزش‌های اجتماعی و ...، توهین و تحقیر خود و دیگران را غیر قانونی و قابل مجازات می دانند و تحریک کننده بواسطه توهین و رفتار تحقیر آمیز را آغازگر نزاع، عدم‌ تفاهم اجتماعی و بر هم زننده صلح و آغازگر جنگ می داند.

باید از این گونه افراد و صاحبان تفکر پرسید که:

 شما در کدام فرهنگ دینی، آموزشی، اجتماعی، اخلاقی، فلسفی، خانوادگی و ... رشد کرده‌اید که از شنیدن توهین و تحمل تحقیر ناراحت نمی شوید؟

چگونه و بر اساس کدام اصول، دیگران را به تحمل توهین و تحقیر سفارش می کنید؟

چرا ترویج توهین و تحقیر را عادی‌سازی می کنید؟

چرا در مقابل توهین و تحقیر جبهه نمی گیرید و با آن نوع رفتار مخالفت نمی کنید؟

 این، چه نوع نگرش و تفسیری است که مشکل را در کسی نمی بینید که توهین و تحقیر می کند، بلکه در کس، کسان و ملتی مشاهده می  کنید که در مقابل توهین و تحقیر ایستاده و عکس العمل نشان می دهد؟ 

آیا در چنین شرایط فکری، رفتاری، اجتماعی و ... می توان انتظار داشت که افراد به خودشناسی، خودسازی و هویت‌های فردی، خانوادگی و ملی خود پی ببرند؟

حال، این سوال مطرح می شود که خود شناسی چیست؟ 

به عقیده من، خودشناسی، رسیدن به حدی از آگاهی فردی، جمعی و ملی است که آیا من انسان، مدیریت احساسات، ذهن، عقاید، و آنچه در مغز من انباشته شده است را در دستان، در اختیار و اراده خودم دارم؟

 آیا اراده و اختیار من، مغزم، احساساتم، عقادیم و انچه من را من کرده است، در دستان دیگرانی است که مغز و احساسات من را با معلومات مورد نظر خودشان پر کرده اند و در مسیر اهداف خود از من بهره برداری می کنند؟

ایا من، به عنوان من معین و با ادعای استقلال در من بودنم، اراده مستقلی از خودم دارم؟ 

آیا من آزاد هستم یا آزادی من در دستان کسان و سیستمی دیگری است که معلومات و مغز من را برای اهداف خودشان دستکاری، مهندسی و طراحی کرده‌اند؟

آیا من، واقعا، اراده خودم را نشان و نمایش می دهم یا در توهم داشتن اراده و آزادی ارادی هستم؟

آیا در حقیقت، آن‌چه من اراده، آزادی و اختیار تحت فرمان خود می دانم، آزادی من نیست که از من سر می زند. چون، خواست و اراده دیگران و سیستمی است که خودش را در درون من گنجانده است و من حاصل اراده آن فرد، گروه یا سیستم هستم. 

آیا آزادی من، توسط دیگری، کنترل و هدایت نمی شود؟

خودشناسی، نه تنها شناخت ضعف ها و قوت روانی، رفتاری و فکری خود من موجود در زمان و مکان‌معین است، بلکه پی بردن به قابلیت‌ها و توانایی‌ها و امکانات دفاع از ارزش های انسانی، اجتماعی، فکری، اعتقادی خودی شده من و بشری هم هست. 

علاوه بر آن‌ها، خودشناسی، شورش علیه هر آن چیز، فکر، رفتار، سلطه غیر انسانی، سودجویانه از انسان‌ها و استعماری است که  انسان‌ها مجبور به تحمل آن‌ها هستند.

 خودشناسی، ترکیبی از دو کلمه صرفا توخالی  نیست. بلکه بار شناختی، روانی، فلسفی، فکری، اخلاقی، رفتاری، عمل و عکس العملی است که به خودشناسی و درک من از خود فردی یا خودهای جمعی نسبت می دهیم، است.

از طرف دیگر، از خودشناسی، نتایجی را انتظار می‌کشیم. 

آیا آن نتایج، با انتظار من فرد، مای جمع و شما هماهنگ بوده و در یک راستای حرکتی قرار دارند؟

آیا تا کنون، به رابطه خودشناسی و هویت اندیشیده اید؟

 خودشناسی، آگاهی به مجموعه هویت های درونی، اختصاصی فردی، خانوادگی، خویشاوندی، اجتماعی، تاریخی، دینی، سازمانی، جمعی، توده ای، ملی، فراملی، منطقه ای، فرامنطقه ای، و ... است.

هیچ کسی، بدون آگاهی به مجموعه های متفاوت هویت‌هایش، انتخاب و گزینش از میان‌ آن‌ها و همچنین حذف تعدادی از هویت‌های مصنوعی و تحمیلی قدرت‌هایی که برای اداره من و اجتماع من فعالیت می کنند، نمی تواند به خودشناسی دست یابد. 

هدف خودشناسی چیست؟

هدف خودشناسی، خودسازی، تولید و بازتولید دایمی و مستمر خود در ازمنه، امکنه و شرایط مختلف است. 

خودشناسی، تلاشی برای رهایی از خودی است که اراده ندارد و بیراراده کرده‌اند. 

خودشناسی تلاشی برای رهایی از خودی است که آزادی ندارد اما به او القاء کرده‌اند که آزاد است. 

خودشناسی تلاشی برای رهایی از خودی است که اراده اش در اختیار دیگران است اما خود را دارای اختیار و دارای حق انتخاب می داند ولی در حقیقت اختیار و حق انتخاب او توسط دیگرانی مهندسی می شوند. 

خودشناسی تلاشی برای رهایی از خودی است که محدوده، میزان و زمینه‌های آزاد زیستن و شیوه و نوع آزاد اندیشی و آزاد بودنش مهندسی می شود. 

خودشناسی تلاشی برای رهایی از خودی است که شستشوی ذهنی شده است اما خود را دارای عقلی مستقل می داند.

 خودشناسی تلاشی برای رهایی از خودی است که قوه تعقلس را دیگران اداره می کنند. و ...

خودسازی، در مرحله بعد از خودشناسی و بعد از تعمق و گزینش هویت‌های اصیل از هویت‌های تحمیلی دیگری است.

چرا که انسان بدون هویت، انسانی سرگردان، انسان تنها، انسان بدون هدف، انسان افسرده، انسان منزوی، انسان غیراجتماعی، انسان خودزن و ... است.

انتخاب یا قبول اگاهانه یا ناآگاهانه هر هویتی، به هر انسانی، رفتار، فکر، اعمال، شخصیت، روان، جایگاه و نقش اجتماعی خاصی را هم‌ می دهد و هم تحمیل می کند.

 هویت‌ها، انواع و درجاتی از مسئولیت‌های فردی، خانوادگی، سازمانی، شغلی، اجتماعی و ملی هستند که آگاهانه یا ناآگاهانه، بر دوش فردی انسان ها و جمعی اجتماعات بارگذاری و تحمیل می‌شوند و راه فراری از آن‌ها متصور نیست. مگر آن که بخشی از آن‌ هویت‌ها را حذف کرده و از زیر بار مسئولیت‌های آن‌ها شانه خالی کرد.

 انسان با هویت، از مسئولیت اجتماعی گریزان نیست، چاره ای جز پذیرش هم ندارد. بلکه با نوعی از اجبار نامحسوس و داوطلبانه، تن به مسئولیت‌های اجتماعی تحمیلی هویت‌ها می دهد.

این در حالی است که هیچ شخص، گروه و جمعیتی رسمی، آن وظیفه را به آن فرد محول نکرده است. 

او در مقابل انجام وظایفی که خود انتخاب کرده و عهده دار انجامشان شده است، مزد و پاداشی دریافت نمی کند و انتظار دریافت و تشویق و قدردانی در قبال انجام بهینه وظیفه اش را هم ندارد‌.

لذا هیچ انسانی خالی از انواع و درجاتی از هویت‌ نیست. 

هر کدام از هویت ها، به انسان، فرد و گروه  نقش هایی را می دهد. هدف می دهد. آرمان و ایده آل ها را می دهد و آن‌ها را می‌آفریند.

هر هویتی، به خودی خود، یک محرک و منبع انگیزه فردی، خانوادگی، اجتماعی و ملی است که فردها را و در پی آن هم، بخش‌هایی از اجتماع یا تمامی اجتماع و یک ملت را به حرکت وادار می‌کند یا به جریان پیوند می زند.

از یک طرف، عقب ماندگی، سکون، ارتجاع و عقب گرد، تلاش برای بازگشت به گذشته، مخالفت با تکنولوژی‌ها، ضدیت با حقوق دیگران، توهین به دیگران، تحقیر دیگران، نژادپرستی تهاجمی، و ... و از طرف دیگر، توسعه، حرکت، خروج از سکون، پیشرفت، ترقی، نوآوری، اختراع، اکتشاف، پذیرش نوآوری، فداکاری ها، و ... همه و همه، ثمره هویت‌هایی هستند که یا به ما تحمیل شده اند و یا ما اگاهانه به انتخاب آن‌ها و زیستن براساس آن هویت‌ها اقدام کرده ایم.

هیچ کس قادر نیست، حتی در منزوی‌ترین‌ شرایط اجتماعی، خود را از رنگ و درجه هویت‌های مختلف پاک بکند یا بدون هویت زندگی بکند.

مهم آن است که در خودشناسی و خودسازی، به شناخت هویت‌ها و تاثیر تک‌تک‌هوینگت‌ها و مجموعه هویت‌ها بر زندگی فرد، جمعی و ملی خود آگاهی داشته باشیم.

البته، این هویت ها، بر اساس نوع تربیت خانوادگی، اجتماعی، ملی، زیست آزادانه، یا زیست تحت استعمار و شرایط مستعمرگی ذهنی و ... از سوی دیگران و با هویت‌های دیگر و حتی هویت‌های مخالف، محاکمه و قضاوت می شوند. در نتیجه، افراد و اجتماعات با هویت‌های متخلف و متفاوت، بر همدیگر انگ‌های رنگارنگ خاصی می‌زنند.

البته، گاهی، برخی از هویت‌ها، بقدری قوی و پررنگ هستند که نمی توانند هویت‌های پررنگ دیگری یا دیگران را تحمل بکنند.

در سایه قدرت و نفوذ همین‌ هویت‌های پررنگ است که ممکن است، تعریف تعدادی از افراد از هویت های خاصی به عقب مانده، توسعه یافته، پیشرو، و ... فرد یا جامعه و ملت خاصی تعبیر و تفسیر بشوند.

 همه این قضاوت‌ها و احکام، فرزندان شرایط زمانی، مکانی، منافع، مضرات خاص و معینی  هستند و در تقابل با هویت‌های افراد  جوامع و ملل دیگر خودنمایی می کنند.

 با تغییر هر کدام از آن فاکتور‌ها، قضاوت های افراد و اجتماعات نسبت به هم نیز تغییر خواهند کرد.

 این تغییر، با تضعیف شدن هر دو هویت متقابل در هر دو طرف، یا عقب نشینی اجباری یا داوطلبان یکی از هویت‌ها محقق خواهد شد. 

ممکن است بعد از تغییر آن شرایط زمانی، مکانی و منافع، تفسیر دیگری از مضرات و منافع آن هویت‌های متقابل داشته باشیم. 

لذا نتیجه قضاوت از نتایج هویت‌ها در ازمنه و امکنه متفاوت، می توانند متضاد باشند.

تصور می‌کنم که هر چقدر، انسان از نظر تکنولوژیکی، ارتباطات، حمل و نقل، وسایل راحتی زندگی جلوتر  برود و اختراعات بیشتری رخ بدهد، هویت‌های جدیدی هم تولید می شوند که به زندگی انسان دارای آن تکنولوژی‌ها، نگرش، فلسفه، فکر، رفتار، خودشناسی، خودسازی و هویت جدید و گاهی متفاوتی را تحمیل می کند که نسل های فاقد آن تکنولوژی، به آن حد و میزان از خودشناسی، خودسازی و هویت فردی، اجتماعی و ملی دست نیافته بوده‌اند.

البته و متاسفانه، در اغلب موارد، هم هویت‌ها، هم خودشناسی‌ها و هم خودسازی ها تحت فرمان و اراده خود شخص و من نیست، بلکه توسط سیستم ارزش‌ها، آموزش، رسانه‌ها، مدلها و مدها، سلبرتی‌‌ها، سیستم آموزش عمومی، سازمان‌ها و نهادها و ‌... تولید شده، به افراد تحمیل می شوند که در هویت‌ها  خودشناسی‌ها و خودسازی های آن‌ها نقش فرمان اتومبیل را داشته و افراد را هدایت می کنند.

با احترام

انصافعلی هدایت