İranda Uzun qışın hakimiyyəti və seçgilərdə verilən vədələr

Mən İnsafəli Hidayət, GünAz TVnin bu həftəki proqramında İranın Kültür və İrşad nazirliyinin müavini Seyid-Mədəmməd Behiştinin sözünə istinad edərək İranda kültür sahəsində uzun qışın hakim olması və Azərbaycanlıların yaradıcılıqlarilə bu qışdan geçmələri barədə mübahisə edirəm.

Xatırladıram ki, Fars yazar: Abbas Mərufi, öz tərəfdarlarından isteyib, Dr Riza Bərahini-nin ağzından təpiklə vursunlar.

Səbəb: Dr Bərahini, Beynalxalq İnsan Haqları Bəyanatəna istinad edərək "o adamlarki İranın rəsmi dilin Fars dili bilirlər, məhkum durlar" demişmiş dir.

Sonra  Hidayət, Mehdi Nuri (Elman), Mehdi Kuxiyan və Sadıq Feyzullanəjadın İttilaat tərəfindən tutulmaların söz konusu etdi və iranda Qışın davamın, Güney Azəebaycanlı Məhbuslara çətinliklər yaratmaqda və 5 ildən sonra Səyid Mətinpura ayiləsilə ziyarət imkanı verirməməkdən soz apardı.

Proqramın davamında İranda umumi pisikoloji ya rəvani xəstəliyə işarə edib və üç videyonu gostərərək, İranla Səudi Ərəbistanı müqayisə edib və İran hakimiyyət məmurlarında xəstəliyi numayişə qoydu.

İnsafəli proqramı Əliəkbər Vilayətidən bir qıssa vidyo ilə İranın prezident seçgilərinə sürdü və onun dilindən göstərdi ki, İran neftin satırsada, pulun alabilmir və ondan dolayı 60 milyar Dollar Çin və Hindistan devlətlərindən almalıdır amma alabilmir.

Sonra İnsafəli dedi ki, 8 prezidetlik namizədləri bəzi işləri söz versələrdə icra imkanları olmayacaq. Niyəki o işlər İranın ali lideri: Əli Xameneyinin ixtiyarlarından dır.

 Xarici ölkələrlə əlaqədar siyasətlər, Amerika və İsrayillə düşmənliyi ortadan qaldərmax, gonşu Ərəb ölkələrlər qonşu və dost kimi əlaqə qurmax və onların işlərində dixaləti dayandırmax, Türk və qonşu məmləkətlərlə qardaşlıq aparmaq və onların iç işlərində dixalər etməmək, dünya üzərə teror təşkilatlarına dəstək verməmək, atom bombası əldə etmək üçün çalışmamax, İranda yaşayan millətlərin İnsan Haqlarına hörmət göstərib və Onların tutulanların azad etmək və həmən millətlərin haqların vermək, İnsan Haqlarına siyasətdə və əməldə önəm vermək və İranın Əsasi Qanununun Millət bölümündəki qanunların icrası kimi mevzulardan söz etdi ki, əgər namizdələr söz versələrdə, icra edəbilməzlər, dedi.

İranda ən pislə pis arasında seçgi

GünAz Tvinin bu Cuma gününün canlı proqramı o halda gedir ki, İranda iki seçgi cərəyandadır: Kəndlər və Şəhərlər Şuralar Üzvlərinin seçməsi və İranın Onbir inci perezidentinin seçimi.

Əhmədinəjad və kabinə nazirləri Məşşayidən himayətdə küsmüş olan kimi gec gedib və səs verdilər amma digər tanınmış və adlım siyasilər sabah tezdən səs verdilər.

Ayətullah Cənnəti İran xalqlarından azadlıqlarından faydalanmağı istədi. Bu o haldaydır ki Cənnəti digər 11 nəfərlər birlikdə, Nigəhban Şurasının üzvləri olaraq, tamam namizədlərə "rəddi səlahiyyət" verib və namizədlərin arasında 8 nəfəri seçmişdirlər və xalqa onlardan birinin seçməsin tam azadlıq tanımış dırlar.

Bu arada İran Azadlıq Nehzıtinin adlı partinin lideri: İbrahım Yəzdi seçgini "ən pislə pis arasında bir seçgi" bildi və davam verdi: o qədər Tehranın Evin adlı zindanında dərs oxumuşam ki, bilirəm nəyi dilə gətirmiyəm.
İnsafəli Hidayət, bu proqramda telefunları Azərbaycanlıların üzərinə açıq qoydu və hamıdan istədi öz fikrin bu seçgilərə gora bildirsinlər. Telfunlar şəhərlərdə ən son durumu canlandırırlar.

İrana xərçəng sunamisi yolda dır

Xordad ayının 10 və Mayın 30-u dünya səviyyədə Siqaranın çəkməmək günüdür.
GünAz TV bu günə ayid qıssa proqram hazırladı. Azərbaycanlılara siqaranın təhlükəsindən əlavə, pullarının kimlərin ciblərinə axdığı və o pullarla nə işləri tamam etmək olar-dan sohbət etdi.

İran nufusunun 12.000.000-u siqaqra içənlərdən ibarətdir. Bu 12 Milyon insan hər gün 10 Milyar tümən siqara veribən tüstü edirlər və öz canlarına xəstəliklər alırlar.

Həkimlərin və mütəxəssislərin verdiyi məlumata əsasən bu xəstəliklərin dava dərmanı üçün hər gün 20.000.000.000 (20 Milyar) Tümən xərc olur. Bu miqdar pul hər ilin başında 3 Tirilyon 650 Milyar Tümənə qalxır.

Hər bir siqarin 1.2 ğəram ağırlığı var. İnsafəli Hidayət-in hesabatına əsasən, hər siqar çəkən İranlı il başına dək, üst üstə, 6 kilov 200 ğıram yəni 5.166 siqar yandırır və ən azı 258 Dollar pulun onlara verir. İranda kimsə siqar çəkə çəkmiyə, hər iranlının səhminə 1 kilov 55 ğıram siqar düşür.

Güney Azərbaycanlıların topraqlarında möhüm kərxana yoxdur. Siqar kərxanası əslən yoxdur və İranda siqaranı istihsal edən fabrikalar Farslara ayitdilər və min zəhmətlə qazandıqları pullar, farsların cibinə gedir.
İnsafəli, Beynəlmiləl təşkilatların verdiyi məlumata istinad edərək deyir, dünyada hər il 6.000.000 insan siqaradan törənən xəstəliklər səbəbinə canların əldən verirlər. Həmən 6 Milyon ölənlərin 600.000 (6 yüz mini) siqar çəkmirlər. Bəlkə ayilə üzvləri ya dostları yandıran siqarların tüstüsün nəfəsləmək vasitəsilə zəhərlənirlər.

Sazimani Miləl iddia edir ki, siqardan törənən mərizlıqların qabağın almax sadədir. Kafidir ki insanlar, siqardan törənən xəstəliklərlə tanış olub və bu etiyadı və narkomanlığı tərk etməyə cəhd etsinlər və siqara çəkən dost və famildən uzaq dursunlar ta birdə siqara geri gəlməsinlər.

Amerikanın əsil sahibləri, Qızıl Dərililər,  tutunla məşğulumuşlar və tutun onların arasında məxsus yerə malik və mevqe sahibiymiş. Amma Av-Urupalılar və Kiristif Kolomb bu zərərli maddəni öz məmləkətlərinə gətirib və pul dalıcan olan insanlar onla pul qazanmağa başlayıb və beləliklə dunyada siqarı yayılıb.

1970 inci illərdə siqar kərxanaları bu siqarı xanımların arasında da yaymağa çalışdı və elə təbliğat etdi ki, siğar çəkmək xanımların istiqlalı və öz ayaq üstündə durmaq nişanı dır və milyonlar xanımları bu yola çəkdir.

Bu gün amma Ğərb və Amerika ölkələrində mühacirlər ən çox siqara çəkən adamlar dırlar və nəsillər boyu bu ölkələrdə saqar çəkənlərin çağdaş evladları daha siqar çəkmirlər və onun ziddi üçün ağır təbliğatlar aparırlar və insanların sağlığın qorumaq amacilə ictimayi hərəkətlər yaranıb və siqarla mübarizə aparmaq, ziyalılıq nişanəsi olub.

1970 inci illərin ittifaqı amma indi və İranda, Türkiyyədə, Güney və Quzey Azərbaycanda gedir. Cavan qızlar və oğlanlar siqaranı çəkməyi istiqlal, pulluluq, boyüklük və möhüm ictimayı rola malik olmaq fikri kimi görürlər. Xanımlardan əlavə kiçik yaşlı gənclərdə onlar xəstəliyə pul verib və canlarına alırlar.

Rəsmi məlumata gora, iranda hər 24 sahat ərzində 22 adam Medə xərçəngi ya sərətanına tutulmaqdan dolayı ölürlər. Bu sərətan sadəcə siqardan türənir. Amma təkcə Medə xərçəngi deyil ki siqar yaradır bəklə Dodaq, Dil, Ağız, Burun, Boğaz, Ağ Ciyərlər, Medə və Bağarsaq xərçənglərində səbəb olur.

İranın Sağlıq rəsmiləri elan ediblər ki gələn 10 il içində milyonlar insan siqardan törənən xərçənglərə mübtəla olacaqlar və xərçəng Sunamisi iranda gələcək.

Dunyada siqara özərə təcrübə və elm sagibləri iddiya edirlər ki siqar etiyadın tərk etmək "çətin dir" amma əlavə edirlər "siqarı tərk etməmək daha çəti dir."

GünAz Tv tamam Azərbaycanlı - Güneyli quzeyli- bacı qardaşlarmızdan istir, Azərbaycan düşmənlərinin felinə və toruna düşməsinlər. Hər neçə Azərbaycanlı bir yerə toplanıb, bir qurup yaradıb və Azərbaycanlı insanları siqar törədən xəstəliklərdən qorumaq amacilə, bir birlərinə ürək-dirək verib və siqarı və digər etiyadları tərk etməyə çalışsınlar.

Hər Azərbaycanlı ki siqarı və digər etiyadları və narkumanlığı tərk edirsə, Azərbaycanın gələcəyinə xidmət edir və Azərbaycanımızı düşmənləri qabağında, öz sağlığilə qorur.

Yaşasın ETİYADla mübarizə aparan Azərbaycanlı gənc ürəkli xanımlar və ağalar.

GünAz TVinin bu poroqramın izleyin və fikrinizə çatan mevzuları və yolları OBALI@GUNAZ.TV yə yazın. Biz onları sizin adla yayarıq.

İran milləti hələ dimokrasi üçün hazır deyil

Mahmıd Sıriolqələm, Fars dilli yazar, yeni kitabında yazib: o zamana dək ki, bizlərin fikzimin islah olmaya və ictimada sevilməyən pis rəftarları tərk etməyək, inkişaf tapmayacayıq.

Bu yazar həmən fikri "Qacarlar devranında irançılıq iqtidarçılığı" adlı kitabda ortaya atıb və iddiya edib ki, biz indi Avurupanın 1640 inci illəri devrində yaşayırıq və mən inanıram ki, İranlılar Demokrasını əldə etmək istəmirlər və siyasi inkişaf İran xalqının birinci istəyi deyil.

O əlavə edir:  İndi hətta dinli ziyalılarda inanıblar ki, İslamla Demokrasi yola getməzlər və "demokratik islam" diyə bir imkan və mevzu yoxdur.

Bu soz o halda yazılır ki Seyidcavad Təbatəbayi, Azərbaycanlı yazar son kitablarında ki, iranda çap olub, İranın digər hissələrilə Azərbaycanı fərqləndirib və "Təbriz Məktəbi" adlı bir fikir və aydiyadan danışır.

Seyidcavad Təbatəbayi elan edir, İranın rəsmi tarixlərində yazılıb, iranlılar Məşrutəni tanımırdılar və İngilis səfərinin xanımı dediyi kimi Məşrutəni "toyuqla polovda" görürdürlər.

"Bu yalan və qondurma fikirdir. Azərbaycan və Təbriz, məşrutə üçün aylar ac qalıb və Məşrutə yolunda mübarizə aparıb. Olabilməz ki, bu xalq Məşrutənin nə olduğun bilməmiş və Məşrutədən nə əldə etməklərindən xəbərdar olmamış, 11 ay ac qalıb və istibdadla mübarizə aparsınlar."

Bu fikirlər o halda yayılır ki, Fars dilli və Fars mərkəzli fikir sahibləri irqçılığa və istibdada daha çox önəm verirlər. O cür ki, Abbas Mərufi adlı Fars yazar öz Fars tərəfdarlarından istir Dr. Riza Bərahini-nin ağzından təpiklə vursunlar.

Niyə ki Dr. Bərahini deyib: "İnsan Haqlarına dayanaraq, hər kimsə Fars dilin iranın rəsmi dili bilirsə, məhkum dur."

Bu o haldadır ki, Fars mərkəzli fikir sahibləri öz mali və sayasi iqtidarlıqların düşünürlər və bu ikisin əldə etmək amacilə hər cür cürm və cinayətə əl qoyurlar.

Numunə olaraq, Amerika devləti Fıransanın Total adlı neft şirkətin 400 milyon Dollar cərimə ödəməyə məhkum etdib. Niyəki bu şirkət 1995 inci ildən 2004 inci ilədək, iranın rəsmi və ali məqamlarına 60 Milyon Dollar rüşvət vermişimiş ta neft quyularının bir neçəsin fıransalı şirkətə versinlər.

Eyni halda ki, Fars devləti fəsadda boğulur, insanlar küçə bazarda, iqtisadi çətin günlər geçirirlər və bir neçə min tüməndən ötürü bir birlərin qətlə yetirirlər.

Numunə olaraq GunAz TVnin geçmiş və bu proqramında İnsafəli Hidayət iki xəbərin üstün açdı. Xəbırin birində bir kişi 100.000 Tümən borcun verməsin diyə 3 qonşusun öldürüb.

Bir ayrı vidiyoda göstərildi ki bir adam 8 Milyon Tümən pulun alabilmir və müsəlsəllə özün və iki ayrı adamı həlakətə yetirir.

Bu canlı proqram zəbt olub (yazılıb) və GunAz TVinin vebsaytında, Facebookunda və Youtube səhifəsində daha çox mevzularla görünməkdə dir.

İran liderləri və seçgiləri xalqların qanından geçirlər

Bu yazı GünAz Tvəyə yazılıb və onun maddi və mənəvi haqları GunAz TVyə ayitdit.

İran liderləri və seçgiləri xalqların qanından geçirlər

GünAz TV üçün: İnsafıli Hidayət

Bu günlər İranda rəsmi olaraq həm 3 gün tətil dir həmdə matəmlıq dır. Nədəni, Seyid Ruhullah Müstəəfəvi ki, özün xalqa Ruhullah Musəvi Xumeyni adilə tanıtdıran adamın ölüm gününün 24 inci ilinin münasibəti dır.

GünAz TVnin bu həftəki proqramı bu adamın kimliyinə və tökdüyü qanlara ayıtdir və proqramı İnsafəli Hidayət aparır.

Xumeyni kimdir?

Xumeyni, Xaməneyi dən əvvəl və İranın İslami İnqilabı adlanan qiyamı hamının əlindən udan və muxalifləri bir bir yolundan təmizləyən və Şah rejimi yerinə yeni istibdad rejimin qondaran din alimi və İranın Fars lideri dir.
Onun cəddidnin cəddi Hindustanlı və ordan irana gələn birisi dir. Bundan dolayı onun adı "Seyid Əhməd Musəvi Hindi" ki, türkcədə "Hindili"  səslənir, mış.

Bu mevzu Xumeyninin öz həyatına ayıd olan kitabda da yazılıb amma ingiltərəli bir tədqiqatçı "İdvard Dovilt" də bunu təsdiq edib və deyib: Xumeyninin cəddinin cəddi Hindustan məmləkətinin Ortarpıradeş iyalətinin kəndlərindən olan "Kintur" kəndindən dir.

İran lideri olab Xumeyni öz ayiləsinin ən kiçik evladı dır. Bundan beləki ondan böyük qardaşı iranın Qum adlı şəhərində ölüb və toprağa tapışırılıb, amma "Hindlı" adlı onun məzarının üstündə qalır. Bu məzar Qum şəhərinin "Çahar Mərdan" xiyavanının əski qəbristanındadır və "Seyid Nurəddin Hindi" adın daşır. Həmən adkı Xumeyn şəhərində onla tanınıblar və onla səslənirlər.

Onlar il əvvəl bu şəhərin müsəlman əhalisi din məsələlərin bilmək amacilə şəhərin adlım maliklərindən birini İraq məmləkətinin Nəcəf adlı şəhərinə göndərirlər.

Ayni zamanda, seyid Əhməd Musəvi Hindili, Hindustandan İraqın Nəcəf şəhərinə gəlib və müddətlər bu şəhərdə yaşırmış. O gündəki Xumeyndən gedən ərbab Nəcəf şəhərində bir din aliminin huzurundaymış, "Seyid Əhməd Musəvi Hindili" də ordaymış.

Nəcəfli din alımi Hindilidən istir ki, İrana və Xumeyn şəhərinə gedib və orda mollalıq etsin.

"Seyid Əhməd Musəvi Hindili" qəbul edir və Xumeyn şəhərinə gəlir və həmən xana qonaq olur və sonra onun qızilə evlənir və bir az zamandan sonra onun yerlərinə malik çıxır.

Ruhullah, İran lideri, özü iddiya edib ki, 15 yaşlarında ikən, tüfəng götürüb və rəqib xanların onlara hucumu qarşısında dayanıb və bəlkə adamda öldürüb.

Kiçik Xumeyni Qum şəhərinə köçüb və mollalıq dərslərin almağa başlayıb. Aynı zamanda Təbrizli Seyid Məhəmmədkazim Şəriətmədari-də Qum şəhərində din dərsi alır.

1945 inci illər yetir və Güney Azərbaycanlılar öz müqəddəratın əllərinə alırlar, yeni və mütərəqqi qanunlar insanlara o cümlədən qadınlara tanırlar. Qadınlar rəy və sas sahibi olurlar, parlımana seçmək və seçilmək haqqın qazanırlar, xanlar və ərbabların böyük yerləri əkinçilər arasında bölünür. Hamı uşaqların müftəsinə məktəbə gündırməli olurlar və Günüeydə, hər sahədə inkişaf başlanır. Bu inkişaf, İranda Məşrutə İnqilabilə başlanmışdır amma Riza Şahın istibdadılə dəfn olmuşdur.

İran şahı bir neçə il Pişəvərinin Dimukratik Hərəkatından sonra, Azərbaycanda gedən islahlardan ad çəkmədən amma Amerikalılar adına, "İnqilabi Sifid" ya Ağ İnqilabı yola salır və xanımlara parlımana seçmək və seçilmək haqqı verir və yerləri əkinçilər arasında bölmək istir. Məhəmmədriza şah, Güney Azərbaycan təcrübəsinin hamısın canlandırmaq istir amma Azərbaycan adına yox.

Kiçik Xumeyni, bu zaman bir xan, ərbabın Nəticəsi, balası və xandır və qadınlara heç haq verməyi qəbul etmir. 1342 ya 1963 inci ildə şahın bu islahlarına etiraz olaraq danışır və dinə inanan kəndliləri bu islahaların ziddinə həyəcanlandırır.

Üsyan olar olmaz, şahın adamları kiçik Xumeynini tuturlar və Mühakimə etmək istirlər.

Güüney Azərbaycanlı Seyid Məhəmmədkazım Şəriətmədarı, bu zaman adlım və tanınmış "Ayətullahül Uzma" və fətva sahibi dır. Bu Təbrizli din alımi İran şahılə görüşür və İranın Məşrutə qanununa istinad edərək, Xumeyni kimi bir Ayətullahın mühakimə olmamasın istir.

Şah cavab verir ki, Xumeyni Ayətullah deyil. Şəriətmədarı, orda və dər hal bir mətn yazır və xumeyninin ayətullah olmasına mohr basır.

Beləliklə şah onu mühakimə edib və öldürə bilmir və onu İraqa sürgün salır amma bu həmən bəla olur ki, Xumeyni gələcəkdə Azərbaycanı, Azərbaycanlıları və Ayətullahül Uzma Şəriətmədarini ayaqlıyə bilsin.

İllər sonra Amerikalılar, Fıransızlar və İngiltərəlilər İran şahın götürməyə və yeni hakim gətirmək qərarəna gəlirlər. Xumeyninin Mustafa adlı oğlunun İraqda ölməsi, Xumeynini gündəmə gətirir.

Batı midyası onu gündəmdə saxlırlar və batı devlətləri onu İraqdan Fıransiyə aparırlar və onun İrana dönməsinə yardımcı olurlar. Bu arada iranda xiyabanlar və xususilə Azərbaycan xiyabanlarında etiraz numayişıəri geçir.

Nəhayət Xumeyninin irana gətirdilər. Uçaqda müxbir ondan sordu: İrana gedirsən və xalq sənin üçün mübarizə aparır. Hissiyyatın nədir?
"Heç!" Xumeyni dedi.

Furudgah ya hava alanında Xumeyni ömrünün o yaşında birinci kərə qaçdı və Ayətullahül Uzma Şəriətmədariyə sarıldı. Bunun siyasi və din alimləri gözündən anlamı buyudur ki, o özün Şəriətmədaridən aşağada görürdü. Din sözündə "Ayətullahül Üzma Şəriətmədari-ni özünən ələm" görürdür.

Xumeyni Qum şəhərinə gedib və din dərslərin demək düşünürdü amma Avurupadan və Amerikadan yanıncan gələn siyasi amma pan Fars və ırqçı insanlar onu liderliyə təşviq etdilər ta onun kölgəsində, özləri vəzir vəkil olsunlar.

Xumeyni Müvəqqət dövlət qurdu və Mehdi Bazərgani, baş nazir etdi. Bazərgan, Müəssisan Məclisin topladı və ana qanunu yazdılar amma ortada Fars-panları və dimukrasi muxalifləri və istibdad axtaran inqilabçılar taclı şahın yerinə əmmaməli şahı yaratmağı düşündülər və Xumeyninin "Vilayəti Fəqih" ya Din Alımının Hakimliyyi teorisin Əsasi Qanunun 110-inci əsli adlı yerə yerləşdirlər və ona şahdan daha çox qudrət verdilər.

Farsların bu işlərinə etiraz olaraq, İnqilabdan sonra birinci və örnək olaraq, Ayətullah Şəriətmədari və Azərbaycan iyalətləri ayağa qalxəb və xiyavanlarda etiraz numayişlərində dedilər:

"Əmmamədən tac olmaz ------ Xumeynidən şah olmaz"
 ((عممامه دن تاج اولماز  ------ خمینی دن شاه اولماز
"Qanun əsasidə olan əsli 110 ziddi bəşər dir  ------------  İslah əgər olmazsa batil dir hədər dir"
 (قانونی اساسی ده اولان اصل یوزاون ضد بشردیر --- اصلاح اگر اولمازسا باطل دیر هدر دیر)

Xumeyni Güney Azərbaycan paytəxti olan Təbrizin bombarduman olmasının emrin verib və Ayətullah Şəriətmədaridən istədi Təbizi susdursun. Amma təbrizin susması kafi olmadı.

Xumeyni təhlükəni və Azərbaycanın gücün gördü. Ətrafında olan siyasilər və tarıxı yaxcı bilənlər: sağlı, sollu, Milli, Dinli, dinsiz, Mucahidlər və Tudələr, və onlar siyasi digər təşkilatlar Xumeynini Azərbaycanın yeni dimukratik hərəkatı ziddinə arxaladılar və İranda yeni istibdadı yaratdılar.

Taza qudrəti ələ geçirtmiş Xumeyniyə yaxınlaşma istiyən Təbrizlı mollalar Şəriətmədarinin Müsəlman Xalqı partısınə və özvlərinə həmlə edib və onları sünni və yalan pılanlar üzərə yaratdıqları ittihamlara məruz qoyub və bir neçə sahat içində divan tutub, edam edib və qanlar tökdülər.

Sonrada Reyşəhri adlı bir Fars molla Azərbaycanın dini liderinə İran TVsində tohin və təhqir etdi və Xumeyni əmrilə, bu Ayətullahül Uzmanı öz evində nəzarətə aldılar və azərbaycanlılardan uzaq saxladılar. Azərbaycana basqı dərinləşdi.

Ayətullah Müntəziri: Xumeyninin yerinə oturabilən din aliminin yazdığına gora, Şəriətmədari xəstələndi amma Xumeyni ona xariciyə səfərinə izin vermədi və onun ömrünün son zamanlarında onun evinə həkim gündərdi amma Şəriətmədari həkimi ciddi tutub, qəbul etmədi. "Çox gec olub" dedilər və İran tarixində görünməz və taysız, Azərbaycanın dimukrat Ayətullahül Üzması və din paltarındakı Səttar-Xanı qurbətdə və yalnızlıqda öldürüldü.

Xumeyni, Şəriətmədarinini öz yolundan qaldırandan sonra, əvvəl Bazərganı və Milliləri və sonra Mucahidləri və ondan sonra solçuları bir bir, ortadan götürdü və bir çoxunun başına Müsəlman Xalqı Partısının üzvlərinin başına gətirdiyi oyunları onların da başlarına gətirdi və  bir çoxunu qətli ama yetirdi.

Xumeyninin önündə heç bir rəqib və muxalif qalmadı. Hər kimi istədi iş üstə gətirdi və hər kimi istədi işdən atdı və Cumhuriyyət, sadəcə, Xumeynidən ibarət oldu.

İranın Fars xalqı, Xumeyni və Xumeyni istibdadı devranın Rizaşah devranının yerine gətirdi və Türk, Ərəb, Türkəmən, Bəluç, Kürd və digər xalqlara divan tutdu. Bəzilər dedilər "rəhmət Riza Şaha".

Xumeyninin onündə bir xarici quvvə: Səddam Hüsen" və bir az İran Xalq Mucahidləri vardır. İran uzun (8 illik) savaşda qayb etməyə başlarkən, Xumeyni "sülhün zəhərli şərbətin" başına çəkdi amma İran Xalq Mücahidləri İrana hucum edib, Tehrana tərəf sürdürlər.

Xumeyni qudrətin itirmək anlarınaydır ki, İran əhalisin yeni Cəhada çağırdı və İran Xalq Mücahidlərinin hucumun dəf etdi.

Xumeyni İran Xalq Mücahidlərinin hucumdan intiqam almaq fikrinə düşürkən, Ədliyyənin rəyisi: Seyid Əbdülkərim Musəvi Ərdəbiliyə bir məktub yazıb və İranın başa başənda tutulan və həbs olan mucahidlərın edamın əmr etdi. Xumeyni intiqam almaq istirdir.

Vaxtında Xumeyninin yerinə oturmağa seçilmiş Ayətullah Hüsenəli Müntəziri həm bu məktubun üstün açdı və həmdə özü ilə Xumeyni arasında gedən mevzu və cinayət məktublarının üstün açdı.

Xumeyni bu cinayət fətvalarında həm öncədən ölümə məhkum olanların edamın, həm mühakimə olanlar ki, həbsə və zindan cəzasına məhkum olanların edamın və həm mühakimə olanların kI həbs cəzalarından az qalanların edamın və həm mühakimə olmayanların edamın əmir vermişdir.

Bu Qətli Am fərmanından sonra 55 gün içində Ayətullah Müntəzirinin verdiyi məlumata əsasən, ən azı 2800 adam və ən çoxu 3800 gənc insan, zindanlarda edam olurlar.

Amma əvvəldə və İnqilabdan sonra Xumeyninin kənarında duran və Azərbaycanlılarla müxalifət edən və hala bu xalqın haqlı tələblərilə müxalifətlərinə davam verən qpruplar ki, İslam Cumhuriyyətilə müxalif dirlər, 4481 nəfərin qətlə yetirilməsinin topladıqları siyahə var.

Amma sonralar, Kanadalı "Muris Kapitorn" adlı İran üzərə nazirin, Birləşmiş Millətlər tərəfindən topladığı rapora dayanaraq ki, İran zindanlarından görüşdən sonra üstün açdı, 1879 siyasi insan xumeyninin əmri əsasına İranın başa başında, zindanlarda, edam olublar.

Seyidəli Xameneyi, Xumeyninin yerində oturub və həmən istibdadın atın sürür. Hər kimi istir cumhur başkanı edir və hər kimi sevmir ortadan qaldırır.

4 il əvvəlki prezidentlik seçgilərində Əhmədinəjadı işə almaq amacilə milyonlar etirazçı numayişçiləri görmədim tutdu və bir xeyli insanları qətlə yetirdi.

İndisə onun Sipahi Pasdaranın hər cür qətlə ama hazırlığı var və bir xəritə üzərə seçgiləri irəli aparırlar və xalqın səsinə ehtiyacları yoxdur. Çün doğru və kamil səs sahibi Seyidəli Xaməneyi dir və onun istibdadı irəli gedir. Xalqın səsinə yer yoxdur.

چرا خامنه ای با غرب مذاکره نمی کند؟

همه حقوق این نوشته به گوناز تی وی تعلق دارد
و در این لینک قابل مشاهده است:

http://gunaz.tv/?id=2&vmode=1&sID=65017&lang=2

چرا خامنه ای با غرب مذاکره نمی کند؟

تنها کسی که توان و جایگاه قانونی مذاکره با کشورهای غربی را دارد، آیت الله علی خامنه ای است. هم اوست که می تواند به مذاکره با کشورهای غربی وارد شده، به غرب اطمینان دهد و جلو فعالیت های ایران برای دستیابی به بمب اتم را بگیرد

 فعالیت های دخالت جویانه سپاه پاسداران و اطلاعات را به داخل مرزهای ایران محدود کرده و فعالیت های آن ها را از تمرکز بر تروریسم به فعالیت برای گسترش صلح و ثبات منطقه ای و بین المللی ببرد اما خامنه نمی خواهد طرف این مذاکره ها باشد.

 

در حقیقت، کشورهای غربی در پی دستیابی به اهداف خود از طرق کم هزینه ترین راه ها هستند. این اهداف هم مدت هاست که بر ایران و همه فعالان سیاسی روشن شده است:

 

1. ایران نباید به بمب اتم دست یابد.

 

2. ایران باید از حمایت از تروریست های مذهبی و غیر مذهبی، با هر هدفی که باشد، دست بردارد.

 

3. ایران باید از تهدید دیگر کشورها و دخالت در امور داخلی آن ها دست بردارد.

 

4. ایران نباید در صدد نابودی اسرائیل بوده و برای ترویج چنان افکاری هزینه صرف کند.

 

5. ایران باید به حقوق بشر احترام گذارده، از شکنجه و اعدام دست بردارد.

 

 

کشورها و رهبران سیاسی آن ها، بعد از مدت ها و به تجربه، دریافته اند که طبق قانون اساسی و رسم سیاسی رایج در ایران، رئسای جمهوری ایران توانایی مذاکره در چنین مواردی را ندارند و تصمیم گیرنده نهایی در این موارد، شخص علی خامنه ای است.

 

الف: چرا خود علی خامنه ای نمی خواهد در مذاکرات با کشورهای غربی طرف مذاکره مستقیم آن ها باشد؟

 

علی خامنه ای به خود برتر بینی مبتلا هست و مانند خمینی و به مدد میلیاردها دلار پول مردم عرب خوزستان، خود را نه تنها رهبر ایران  که تنها و مهمترین و در عین حال، مشروع ترین رهبر کشورهای مسلمان می داند که در جایگاه پیغمبر و امامان معصوم نشسته است.

 

او می خواهد از خود تصویر یک معصوم را در اذهان عمومی تصویر کند. از طرف دیگر، می خواهد خود را دست نایافتنی نشان دهد. همان طور که اجازه نمی دهند تا تصویر و فیلم پیغمبر و امامان معصوم به دیده عموم در آیند.

 

رهبر دینی و سیاسی ایران، برای این نمی خواهد خود بطور مستقیم در مذاکره ها شرکت و حضور داشته باشد که :

 

 

 اولا: زمان لازم برای کش دادن به مذاکره ها را بدست بیاورد تا به بمب اتم دست یابد و غرب را در مقابل عمل انجام شده قرار دهد که مجبور به پذیرش ایران اتمی باشند.

 

دوما: اگر خود او طرف مذاکره مستقیم باشد، نمی تواند وتو کننده  و دبه درآورنده باشد. باید به تعهدات خود در میز مذاکره پای بند بماند ولی در صورتی که نمایندگانی را به آن مذاکرات ارسال کند، هم خود و هم مجلس ایران می توانند همه توافق نماینده وی با غرب را باطل کرده و از نو، سری جدید مذاکره ها را در پیش بگیرند.

 

سوما: اکنون، توانایی سیاسی او در پشت پرده است و کسی نمی داند که او دارای چه مهارت های سیاسی، مدیریتی، چانه زنی سیاسی و ... است اما اگر به طور مستقیم با رهبران غرب مذاکره کند، همه توانایی ها و ناتوانایی های او در دید رهبران غربی قرار می گیرد. دستش رو می شود.

 

چهارم: در غیاب خودش در پشت میز مذاکره ها، او هیچ قول و قراری با غربی ها نمی گذارد و در نتیجه نمی تواند به عهدی متعهد بماند ولی در صورتی که خودش حضور داشته باشد، مجبور به پذیرش تعهدهایش و پای بندی به آن ها خواهد بود.

 

پنجم: اگر او در پشت میز مذاکرات حاضر شود،  خوبی و بدی، ناکامی و کامیابی مذاکرات، به پای او نوشته می شود و او می داند که اگر بازنده باشد، در طول تاریخ آینده از طرف همه، محکوم خواهد شد. تجربه ای که از قراردادهای سیاسی در طول تاریخ گذشته ایران آموخته است.

 

 

ب: آیا رهبران کشورهای غربی برای مذاکره با علی خامنه ای حاضرند؟

 

 

همه رهبران کشورهای غربی می دانند که اگر خامنه ای در پای میزه مذاکره حاضر شود، مذاکره ها با سرعت به نتیجه می رسند. در نتیجه، خواهان مذاکره مستقیم با او هستند. حتی به نظر می رسد که اگر خود خامنه ای در پای میز مذاکره ها حاضر شود، رهبران درجه یک غربی، امتیازهای بیشتر و  مهمتری به او خواهند داد تا او را راضی و در سر امور ایران نگه دارند.

 

از مجموعه اطلاعاتی که از رسانه های عمومی جهانی و منطقه ای بدست آمده است، می توان نتیجه گرفت که رهبران کشورهای غربی، عربی، اروپایی غربی، اروپای شرقی، آمریکا و کانادا هم در پی مذاکره مستقیم با خود خامنه ای هستند.

 

آنان، برای دست یابی به این خواسته، با واسطه و بی واسطه، پیغام و پسغام های فراوانی را توسط سران کشورهای مسلمان و غیر مسلمان برای آقای خامنه ای ارسال کرده اند اما او دست رد بر سینه مذاکره های مستقیم می زند.

 

شاید که خامنه ای رهبران غربی را زرنگ تر از خودش تصور می کند و پیشاپیش خودش را بازنده می یابد که نمی خواهد نامش در تاریخ ایران به عنوان رهبر بازنده، ثبت شود.

 

از طرف دیگر، او سیاستمداری نیست که به خود آن اندازه اطمینان داشته باشد و چنان جسور باشد که بر خلاف جریان آب سیاست در ایران و بر خلاف انتظار طرفدارانش از وی، رفتار سیاسی کرده و خلاق سیاسی باشد. جسارتی که خمینی داشت و کاسه زهر را به سر کشید.

 

علاقه رهبران غربی و بخصوص آمریکا برای مذاکره مستقیم با علی خامنه ای، موضوع پنهانی نیست. آن ها در عید هر سال و در پیام های نوروزی خود هم این علاقه را بزبان آورده اند. اخیرا هم "استیون هدلی"؛ مشاور امنیت ملی جورج بوش از علاقه جورج بوش و اوباما به مذاکره مستقیم با خامنه ای خبر داده است.

 

 

ج: اگر رهبران کشورهای غربی با علی خامنه ای مذاکره کنند، آیا به او امتیاز می دهند یا خامنه ای بازنده اصلی خواهد بود؟

 

 

این سری از مذاکره های غیر مستقیم (با مدیریت علی خامنه ای) طول زمان مذاکرات را بالا برده و نتیجه هم نداده است. نتیجه ای که هر رهبر غربی می خواهد آن را در کارنامه سیاسی خودش داشته باشد. برای همین هم، غربی ها خیلی مایل خواهند بود تا با خود وی مذاکره کرده و برای رسیدن به تفاهم با خود وی، امتیازهای بسیاری هم به او بدهند.

 

شاید اگر علی خامنه ای هم در پشت میز مذاکره بنشیند، بتواند تداوم سلطنت فرزندانش بر ایران را تا مدت ها تظمین کند اما علی خامنه ای به هیچ کس، ایرانی و غیر ایرانی، مسلمان و غیر مسلمان، اعتماد ندارد و نمی خواهد تصویر یک امام معصوم در ذهن خود را که دست نایافتنی و مقدس است را بشکند. او می خواهد امام معصوم جلوه کند.

 

 

 

 

اعدام سیاسی فردی و اعدام سیاسی جمعی

همه حقوق این نوشته به گوناز تی وی تعلق دارد

و در این لینک قابل مشاهده است:
http://gunaz.tv/?id=4&vmode=1&sID=2607&lang=2

رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران، آیت الله صادق لاریجانی " اعدام زندانیان سیاسی درایران" را انکار کرد. او  گفت:

"در  ایران مطلقاً اعدام سیاسی نداریم و اعدام‌ها مربوط به کسانی است که به صورت مسلحانه اقدام به مقابله با نظام کرده‌اند و این کار سیاسی نیست."

سخنان ایشان رنگ و بوی بیسوادی سیاسی و نا آشنایی به سیاست می دهد. یا این حضرت آیت الله نمی دانند که اعدام چیست و چه تاثیری بر زندگی اعدام شونده و خانواده اش و جامعه، می گذارد؟ و یا اعدام سیاسی در ایران را اعدام  سیاسی حساب نمی کنند.

سوال این است که آیا به عقیده ایشان، نسل کشی فرهنگی و تاریخی و از بین بردن تمدن ملت ها هم جزو مجازات مرگ بوده و اعدام دسته جمعی اما در خاموشی و در سکوت، محسوب می شوند؟

سیاست معنای علمی و عملی بسیار متفاوتی دارد ولی آن چه در ایران به نام سیاست شناخته می شد و شناخته می شود، در ورای مرزهای سیاست علمی و عملی در دیگر کشورهاست.

اعدام، کشتن انسان یا انسان ها با استناد به قانون و حکم قانون رایج در یک مقطع زمانی خاصی است. نفس کشتن انسان، "مرگ و نابودی" انسانی را می آورد. کشتن انسان ها در سایه قانون، فرقی با کشتن انسان ها در سایه بی قانونی ندارد.

بگذریم که خرید و فروش و نگهداری مواد مخدر در مقاطعی از تاریخ ایران آزاد و قانونی بوده است و بنا به دلایلی، در اوایل انقلاب بهمن 1357 سیاسی شده و خریدار، فروشنده، مصرف کننده و نگه دارنده مواد مخدر به مرگ سیاسی محکوم شدند و همین مجازات مرگ ادامه هم دارد ولی در آینده، باز هم این مجازات ها عوض خواهند شد و این مجازاتگران و قانون و قانونگذاران، منفور تاریخ خواهند ماند.

پس مجازات اعدام برای جرایمی که در ایران کنونی به مواد مخدر مربوط است، سیاسی هستند. سیاست با تغییر سیاستمداران تغییر می کند و قوانین هم ابدی و ازلی نیستند و عوض می شوند.

اما ما به عنوان افراد جامعه و نه متخصص علوم سیاسی، از سیاست چه می فهمیم؟

 

لازم نیست همه ما متخصص علم سیاست باشیم تا بدانیم که چه چیزهایی سیاسی است و چه

 چیزهایی سیاسی نیست؟

همه ما به تجربه و با توجه به رفتار دولت های حاکم با مردم و مجازات هایی که برقرار کرده اند، با خطوط فکری و سیاست دولت ها آشنا هستیم.

در حقیت، دولت ها با وضع قانون و تعیین انواع مجازات ها، از خود و قدرتشان حافظت می کنند. پس قدرت و قانون، سیاست هستند.

بنا بر این، آن چه در این محدوده قرار می گیرد و مجازات می شود، موضوع علم سیاست و عمل سیاسی است. نام آن هر چه باشد و قوانین مرتبط با آن ها هر نامی داشته باشد، به اصل موضوع خللی وارد نمی کند.

دولت ایران و ایرانگرایان فارس محور، مرزهای سیاسی و جغرافیایی ایران را خدشه ناپذیر می نامند و هر کسی بخواهد این مرزهای سیاسی که در طول زمان هم بارها تغییر یافته است را بهم بزند، به اشد مجازات: اعدام، تنبیه می کنند. هر دوی این رفتارها، عملی سیاسی هستند. اگر کسی می خواهد این مرزها را از بین ببرد و در جهت مخالفت با دولت و سیاست های آن رفتار می کند، رفتاری سیاسی در پیش گرفته است.

مورد دیگر از سیاست در ایران، ولایت مطلقه فقیه و مخالفت با آن است. دولت با همه امکانات خود از این موضوع دفاع می کند ولی آنانی که با آن مخالف هستند، در عملی سیاسی با دولت و قوانین آن می ستیزند و این هم کاری سیاسی است.

نوع حکومت و حاکمیت در ایران هم موضوع کار سیاسی است و هر کس در رابطه با ثبات رژیم کنونی یا از بین بردن آن فعالیت کند و بخواهد اسلامیت آن یا جمهوریت آن را از بین ببرد، کار سیاسی می کند که با پاداش حکومتی  یا با مجازات رو برو می شود. هر دو هم سیاسی هستند.

انسان های که فکر می کنند، ایران کشوری استعمارگر است . تلاش می کنند تا وطن و هموطنان خودشان را از زیر یوغ استعمارگر نجات دهند هم کار سیاسی می کنند که با زندان و گلوله  مجازات شده و یا با آزادی وطنشان از چنگال استعمار، به قهرمان ملی بدل می شوند.

کسانی که فکر می کنند، در حق آنان تبعیض روا داشته می شود و مردم منطقه آنان از لحاظ هایی مورد تبعیض دولت یا سیستم سیاسی حاکم قرار می گیرند هم وارد کار و زار سیاسی شده اند.

اگر انسان هایی باور دارند که دولت مرکزی با سیاست های اقتصادی و فرهنگی خود به تغییر بافت جمعیتی یک منطقه اقدام کرده است، اندیشه سیاسی دارند و اگر در جهت تغییر این سیاست ها اقدام بکنند، کار سیاسی خواهند کرد.

افرادی که تصور می کنند، دولت در منطقه آنان سرمایه گذاری نمی کند و به مردم و سرمایه داران بومی هم اجازه نمی دهد تا در منطقه خود سرمایه گذاری کنند و به افشای این سیاست ها می پردازند هم کار سیاسی می کنند.

اگر جوانانی فکر می کنند که فکر و سیاست حاکم بر آن ها، به عمد به محیط زیست انسان ها لطمه می زند و می خواهد مردم را به طور نامحسوسی مجبور به کوچ از موطن خود کند، وارد گود سیاست شده اند.

اگر دسته ای در جامعه می اندیشند که دولت و ایدئولوژی حاکم، دین و اعتقادات آن ها را به سخره می گیرد و تلاش می کند تا باورهای دینی آن ها را تغییر دهد و این گروه نمی خواهند به زیر بار باورهای رسمی دولت بروند، عملی سیاسی کرده اند.

اگر ملتی خود را با هویت مشخصی می شناسد و تعریف می کند که دولت و سیستم مرکزی با این تعریف مخالف است، این ملت، در مقابل دولت ایستاده اند و کاری سیاسی می کنند.

اگر مردمی می گویند ما از فلان نژاد نیستیم یا به فلان نژاد تعلق نداریم و یا خاک و وطن ما جزو فلان کشور  سیاسی شناخته شده نباید باشد، رفتاری سیاسی می کنند.

اگر ملتی معتقد هستند که زبان آنان متفاوت از زبان حاکمان و نیروی مسلط سیاسی هستند و برای داشتن حقوق زبانی مساوی و برابر با رژیم و سیستم سیاسی مسلط مبارزه می کنند هم سیاسی هستند.

اگر قانونی، حقوقی را به ملت یا ملت هایی وعده داده است اما استعمارگر یا سیستم سیاسی حاکم اجازه نمی دهد تا آن ملت ها از آن حقوق وعده داده شده بهره مند شوند، و مثلا در زبان خود آموزش ببینند، یا از حقوق آموزشی در زبان خود بهره مند شوند، کسانی که در راستای اجرای آن قوانین مبارزه می کنند، فعالان سیاسی هستند. همان طور که مخالفان این حقوق هم افرادی سیاسی هستند.

از این دست مثال ها بسیار زیاد هستند اما این مثال ها برای اهداف این نوشته کافی هستند تا با معنا و مفهوم سیاست عملی، بخصوص در ایران آشنا شویم.

بسیاری از افراد در ایران یا خارج از مرزهای سیاسی آن زندگی می کنند ولی کشور ایران را کشوری استعمارگر و اشغالگر می شناسند که سرزمین آنان را اشغال کرده و مردمانشان را در مستعمره، به خدمت گرفته است. آنانی که در راه تجزیه ایران و تشکیل یک کشور جدید فعالیت می کنند، مانند عرب ها، تورک ها، بلوچ ها، کردها و ترکمن ها، و ... کار سیاسی می کنند.

 این رفتار آنان، در اوج فعالیت های سیاسی برای تغییر واحد سیاسی موجود و افزودن به واحدهای سیاسی در دنیا قرار دارد و همه می دانیم که اوج فعالیت سیاسی، ایجاد کشور و تاسیس یک سیستم  سیاسی جدید است.

 

این کار، ممکن است از طرف موافقان و مخالفان تفکر و رفتار استقلال طلبانه، اسامی متفاوتی داشته بگیرند اما در ماهیت موضوغ تغییری ایجاد نمی کنند.

کسانی که تجزیه طلبی و استقلال خواهی انسان ها را با مجازات مرگ و اعدام پاسخ می دهند، چه بخواهند، چه نخواهند، به رفتار سیاسی استقلال طلبی، پاسخی سیاسی همراه با جنایت می دهند.

این دسته، برای حفظ منافع خود، حق داشتن کشور برای تعدادی از انسان ها را از آنان می گیرند. به خودشان حق می دهند که حقوق دیگران را نادیده بگیرند. این دسته، مرزهای سیاسی موجود را مقدس می دانند و برای حفظ این مرزها، نه تنها حقوق انسان ها را انکار می کنند بلکه کشتن و اعدام آنان را برسمیت می شناسند. به دیگران حق نمی دهند که آن مرزهای سیاسی را از بین ببرند و مرزهایی را ایجاد کنند که حقوق و خواست ها انسانی و سیاسی آنان را تامین  کند.

در همین رابطه، به امر رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران، عبدالمالک ریگی؛ رهبر گروهی از بلوچ ها دستگیر شده و به سرعت محاکمه و اعدام شد. همه به سیاسی بودن این اعدام معترف هستند. این سیستم فکری سیاسی حاکم بر ایران، حتی به او اجازه نداد تا وکیل داشته باشد و از خودش دفاع کند. حتی این رفتار دادگاه ها هم سیاسی بود.

سال هاست که مردمان آذربایجان، کردستان، عربستان (الاحواز) ترکمنستان و ... خود را قربانی سیستم سیاسی تبعیض آلود و نژادپرستانه با محوریت نژاد و فرهنگ فارس می دانند که همه حقوق انسانی آنان را از بین می برد. زبان این مردمان در حد محاوره روزانه آزاد است و حق ندارند در مدارس و دانشگاه ها به زبان خودشان تحصیل کنند.

 

زبان رایج در ادارات به غیر از زبان بومی آنان است. این ملت ها مجبور هستند، به جای زبان خود، در مدارس سرزمین شان، در زبان بیگانه آموزش ببینند.

در حالی که قانون اساسی همین سیستم فکری نژادپرستانه با آنان اجازه داده تا در سرزمین های خود، در زبان خود آموزش ببینند.

 

همین فرهنگ و تمدن مسلط فارس، فرهنگ و تمدن آن ها را نابود می کند. تلاش می کند تا آنان را از درون خودشان تهی کرده و کیستی جدیدی به غیر از آن چه بوده اند و هستند، به آن ها تحمیل کرده و بباوراند. آیا این قتل عام فرهنگی و عمومی نیست؟

سال هاست که مبارزان آذربایجان در مخالفت با سیاست های دولت در خشکاندن عمدی دریاچه اورومیه فعالیت می کنند. دولت و سیستم تبعیض گرای ایران، آنان را دستگیر و زندانی می کند. بسیاری از این جوان را توسط تیم های اطلاعاتی و عملیاتی دستگیر کرده و به دور از چشم همین قوانین تبعیض آلود خودشان، در ناکجا آبادها کشته اند و سوزانده اند یا به آب انداخته اند.

 این کشتارها، اعدام هستند اما نام حکومت در زیر تابلو آن ها دیده نمی شود. چرا که آنان به طور رسمی کشته نمی شوند بلکه به دست دولت در سایه، به مرگ گرفتار می شوند.

آیا انگار حقوق انسان ها، آیا مخالفت با خواست و اراده جمعی انسان ها هم مرگ و اعدام نامیده می شود؟

وقتی عظمت یک فاجعه انسانی بسیار گسترده است، انسان ها ترجیح می دهند، آن را نادیده بگیرند یا در باره آن سکوت کنند.

 

قتل عام فرهنگی، تاریخی، زبانی، اقتصادی، آموزشی و هویتی آذربایجانیان  و دیگر ملت ها، کمتر از اعدام جسمی انسان ها نیست. انسان ها، تنها با زنده بودن جسمشان، زنده نیستند بلکه با داشتن صفات و خصوصیات انسانی فردی و اجتماعی و فرهنگی زیادی هست که زنده هستند.

بهداشت ، سلامت جسمی و روحی، داشتن کار، حق آزادی بیان فردی و جمعی، حق راهپیمایی و اعتراض، حق داشتن رادیو و تلویزیون مخالف ایدئولوژی حاکم، حق داشتن سرزمین و زندگی در آن، حق دفاع از خود و جامعه ای که به آن تعلق دارند، حق آموزش به زبان خود در مدارس و دانشگاه ها، حق رایج بودن زبان اکثریت مردم یک محل در ادارات و نهادهای عمومی آن منطقه، حق حفاظت از میراث اجداد و نیاکان که به شکل زبان، خاک، هنر، ساختمان ها و بناها، کتاب ها و نوشته ها به آنان رسده است، حق داشتن اقتصاد و دینی که خود مردم منطقه می خواهند و باور دارند، حق داشتن روابط با همسایه ها، حق تعیین سرنوشت خود و سرزمین شان، و ... دست کمی از حق حیات و زنده ماندن انسان ها ندارد و تلاش در جهت کسب این حقوق یا پایمال کردن آن ها، در ایران و در جمهوری اسلامی ایران، سیاسی هستند.

رئیس قوه قضائیه ایران نمی تواند به مانند نژادپرستان فارس و ایرانگرایان، در این واقعیت سیاسی، خللی وارد سازد ولی می تواند خودش را بمانند بقیه، بفریبد.

    

 

 

 

 

تورم بالای 47 درصدی برای فقرا ، تورم زیر 30 درصدی برای سرمایه دا ران

جمهوری اسلامی با همه قوایش می خواهد از بحران مالی بگذرد اما در رو دربایستی رای گیری و کسب آرای مردم مانده است. برنامه این حاکمیت، ترویج بازار آزاد و لجام گسیخته، کسب سود هر چه بیشتر برای سرمایه داران وابسته به دولت و خارج کردن هر چه بیشتر پول از جیب مردم عادی است.

در همین راستا، تورم را برای فقرا، کارگران و کارمندان بیشتر از اغنیا و پولداران کرده است. به طوری که احمد توکلی؛ نماینده مردم تهران در مجلس و عضو کمیسیون تلفیق در این زمینه کفته است: تورم را کنترل کردن بهترین راهکار حمایتی از اقشار کم درآمد است.

 

این در حالی است که به گفته وی، نرخ تورم متوسط ۳۰ درصد است. تورم برای اقشار فقیر ۴۷ درصد و برای اغنیا زیر ۳۰ درصد است. همیشه نرخ متوسط تورم برای دهک های پائین ، بالاتر و برای اغنیا از نرخ متوسط پائین تر است و اگر تورم را کنترل کنید، بهترین لطف را به مردم کرده اید.

 این نماینده تهران در باره وعده احمدی نژاد مبنی بر ارائه ۲۵۰  هزار توان یارانه نقدی به هر نفر گفت: من پیشنهاد می کنم آقای احمدی نژاد رفراندومی برگزار کرده و از مردم بپرسد که آیا حاضر هستید ما قیمت های حامل های انرژی را ۸ برابر کنیم تا به شما ۲۵۰ هزار تومان بدهیم؟

توکلی افزود: من مطمئن هستم که اکثریت مردم مخالفت می کنند.

نماینده مردم تهران در مجلس افزود: دولت اکنون با قیمت های فعلی ۲۸ هزار میلیارد تومان درآمد کسب می کند و ۴۵ هزار تومان به مردم می دهد. اگر قرار باشد این ۴۵ هزار تومان به ۲۵۰ هزار تومان برسد، باید ۲۸ هزار میلیارد تومان ۸ برابر شود و قیمت ها هم ۸ برابر شوند.

او در ادامه در باره تورم گفت: وضعیت تورم کشور در سال ۹۱ به صورت صعودی بود اما در سال 92 از ۳۰ درصد هم تجاوز کرده است.

این نماینده مجلس افزود: هم تورم شدید است و هم رکود شدید است. در حالی که اگر دلار را به قیمت ثابت محاسبه کنیم، درآمد نفتی به طور متوسط در دوره برنامه سوم، سالانه  ۲۷.۲ میلیارد در دوره برنامه چهارم، یعنی ۶ سال اول دوره آقای احمدی نژاد، سالانه ۶۰.۷ میلیارد دلار و در دو سال اخیر سالانه ۶۳.۹ میلیارد دلار بوده است.

رئیس سابق مرکز پژوهش های مجلس گفت: دولت نرخ ارز را در بودجه امسال ۲۴۵۰ تومان در نظر گرفته است. یعنی با این کار، به طور رسمی ارزش پول ملی نصف می شود. از مهر ماه سال ۹۱ با کاهش ارزش پول ملی مواجه بودیم اما از این لحظه به طور رسمی ارزش پول ملی نصف می شود. این اتفاق برای دولت مطلوب است. چون بودجه را تراز می کند. برای دلالان و فاسدان هم مطلوب است که از این بازار پرتلاطم منفعت کسب می کنند. در حالی که دولت ابتدا باید سیاست ارزی خود را مشخص کند.

توکلی در باره فروش ارز حاصل از نفت توسط دولت گفت: دولت دلارهای نفتی را به بانک مرکزی می فروشد. پول پرقدرت در بازار زیاد می شود و تورم بالا می رود.

 

به عقیده وی اگر درآمد نفتی هنگفت باشد، رکود تورمی شدید اتفاق می افتد. 

رئیس سابق مرکز پژوهش های مجلس در باره درآمدهای هنگفت دولت از محل فروش اوراق مشارکت گفت: بر اساس اوراق مشارکتی که دولت سال های قبل فروخته، دولت باید ۲۲ هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان بابت اصل آن برگرداند و ۸۰۰ میلیارد تومان هم باید بابت سودش بدهد که جمعا می شود ۳ هزار و ۳۰۰ میلیارد تومان هزینه اوراق مشارکت سال های قبل.

 

او نگفته است که با وجود مجلس، قوه قضائیه، و سازمان های نظارتی عریض و طویل، این همه پول به کجا رفته و چه کسانی آن ها را دزدید اند؟

 

 

 

 

http://gunaz.tv/?id=2&vmode=1&sID=63431&lang=2#.UWy2U8ogSpU.facebook

دو موضع سیاسی: دو زلزله، دو ملت

هر نوع حقوق این اثر به گوناز تی وی متعلق است

دست طبیعت یا خدا، دوباره زمین را لرزاند. سقف و دیوارهای سست خانه های آجری، کاه و گلی را فرو ریخت. انسان هایی را کشت. بر تن بسیاری داغ جراحت گذاشت. کودکانی را یتیم کرد و سالمندانی را بی حامی رها ساخت. دار و ندار سال ها کار و تلاش عده ای را  زیر آوارها برد و آنان را به قعر فلاکت کشاند. و زلزله در "بوشهر" خاک بر دهان مردم ریخت.

آذربایجان جنوبی هنوز از زیر داغ زلزله قره داغ بیرون نیامده و بیش از همه از درد بوشهری ها آگاه است. آذربایجان جنوبی نان برای شبش ندارد اما درد زلزله را می فهمد و آن چه در سفره اش دارد را با بوشهری ها تقسیم خواهد کرد. بوشهر، نان و تجربه آذربایجانیان را مزه خواهی کرد.

چند ساعت بعد از زلزله، شب، چادر سیاهش را بر سر مردم مصیبت دیده کشید و چه شانسی که زلزله در تاریکی شب و دزدانه نیامد. وگر نه، از کشته ها پشته ها می ساخت و با انبان پر می رفت.

شب و تاریکی پرده ای شد تا دولتیان ارائه آمار و ارقام را به فردای روشن حواله دهند. اما مقام های سیاسی، مذهبی و امنیتی بر عکس مورد آذربایجان جنوبی، کارهای اولیه را برای بوشهر انجام دادند.

استاندار بوشهر از کشته شدن 32 تن و زخمی شدن بیش از 850 تن خبر داد.

محمود احمدی نژاد برای مردم بوشهر پیام "تسلیت" فرستاد و از همه سازمان ها و نهادهای زیر امر دولتش خواست تا تمامی توان خود را برای"امداد، نجات، درمان، رسیدگی به مردم و بازسازی سریع منطقه" بکار گیرند.

علی خامنه ای هم اعلام کرد:" با تاسف و اندوه خبر زلزله در استان بوشهر و تلفات و خسارتهای انسانی آن را دریافت کردم."

رهبر ایران برای کشته شدگان "رحمت و مغفرت الهی" و برای بازماندگان "شفا" خواست. آنگاه از نماینده خود و مسئولان استان و مسئولان ذیربط در مرکزخواست: "همه ی کوشش خود را برای نجات آسیب دیدگان و پشتیبانی خسارت یافتگان بکار برند و امیدوارم مردم عزیز از همه جای کشور نیز مانند همیشه نقش درخشان خود را در کاستن از رنج مصیبت دیدگان ایفا کنند. " گفت.

خبر اعلام سه روز عزای عمومی هم در شبکه های خبری پیچیده است. خامنه ای و دولتش نه تنها از رفتن مردم به کمک آسیب دیدگان زلزله بوشهر جلوگیری نکرده اند، بلکه مردم را برای کمک تشویق کرده اند. از کشورهای خارجی هم کمک های جنسی و مالی را با دیده منت خواهند پذیرفت. تعدادی از کشورها هم آمادگی خود برای کمک به آسیب دیدگان زلزله را اعلام کرده اند.

این را با زلزله چند ماه قبل در قره داغ مقایسه بفرمایید. تبعیض را آشکارا و لخت خواهید دید.

یکم: هر دو زلزله، در عصر هنگام رخ داد. 

دوم: قره داغی ها تورک ولی بوشهری ها فارس هستند.

سوم: در چند ساعت بعد از زلزله، رئیس جمهور و رهبر فارس به بوشهری های هموطن، تسلیت گفته و به دولت فرمان یاری و بازسازی دادند. 

چهارم: تا روزها، نه رهبر و نه رئیس جمهور بر سر ایران (آذربایجان جنوبی) تسلیت نگفتند.

پنجم: کسی برای صدها جان باخته آذربایجانی عزای عمومی اعلام نکرد.

ششم: برای بازسازی هر چه سریع بوشهر فرمان ها صادر شد.

هفتم: برای بازسازی قره داغ، دهان رهبرهای ایران پوزه بند داشتند.

هشتم: برای چند روز، خبر زلزله آذربایجان به رسانه ها راه نیافت.

نهم: خبر زلزله بوشهر، چند دقیقه بعد در بوق و کرنا دمیده شد.

دهم: مردان و زنانی که برای کمک به زلزله زدگان قره داغ می رفتند، دستگیر و زندانی شدند.

یازدهم: رهبران فارس ها با زبان و قلم خودشان از مردم ایران و جهان خواستند تا برای بازسازی بوشهر برپا خیزند.

دوازدهم: دولت فارس ها، کمک های مردمی و دولت های خارجی به زلزله زدگان قره داغ را نپذیرفت و پس برستاد.

سیزدهم: دولت فارس ها، کمک های کشورهای خارجی برای بوشهر را خواهد پذیرفت. حتی اگر غیر مستقیم باشد تا جاسوس های احتمالی در باره فعالیت های هسته ای در منطقه، سر و گوش نجنبانند.

از همه این شواهد چه نتیجه می توان گرفت؟

نتیجه این است:

اول: آذربایجان جنوبی جزو ایران نیست!

دیم: آذربایجان جنوبی سر ایران نیست!!

سیم: آذربایجان جنوبی اشغال شده و مستعمره است.

چهارم: جان و مال ملت آذربایجان جنوبی برای ایران مهم نیست!!

پنجم: مستعمره (آذربایجان جنوبی ) نباید از استعمارگرش (ایران) انتظار حق و حقوقی داشته باشد!!

ششم: آذربایجان جنوبی  نباید منتظر بماند. باید برای گرفتن استقلالش حرکت کند.

شما چه نتایجی می گیرید؟

  

نتایجی که می گیرید را در زیر این نوشته برای گوناز تی وی بنویسید تا شنوندگان و خوانندگان این رسانه با نتیجه گیری های شما آشنا شوند.

http://gunaz.tv/?id=2&vmode=1&sID=63267&lang=2&vmode=1

حکومت ایران با سلامتی مردم بازی می کند

گوناز تی وی :برای حکومت ایران، سلامت و رفاه مردم هیچ اهمیتی ندارند. هر روز سطح رفاه و سلامتی مردم کاهش می یابد. شاهد این ادعا، سخنان خانم معصومه ابتکار، معاون سید محمد خاتمی و رئیس سابق سازمان حفظ محیط زیست ایران است.

 خانم معصومه ابتکار در گزارشی اعلام کرد: ایران در شاخص های "زیست محیطی" در میان 149 کشور، در هشت سال گذشته نه تنها رتبه ای بالا نرفته، بلکه از رتبه 64 در 8 سال قبل به رتبه 114 در همین سال سقوط کرده است.

به گفته معاون دولت اصلاحات، جایگاه محیط زیست ایران در میان 149 کشور در سال 2006 در رتبه 53 بود که دو سال بعد (در 2008) به رتبه 68 سقوط کرد اما این روند شتاب گرفته و در سال 2012 به 114 رسید. بنا بر این آمارها، جایگاه 35 کشور در رده های بعد از ایران قرار دارند.

این ادعا نشان می دهد که ایران در هر سال، از 5.25 کشور عقب مانده است و به همان میزان و سرعتی که در جدول پایین می رود، سلامتی ملت های ساکن در ایران کنونی را هم به خطر می اندازد.

اگر بخواهیم تاثیر خسارت ها در بخش محیط زیست بر سلامتی مردم را با دلار بسنجیم، به گفته خانم ابتکار؛ در هر سال، مردم ایران برای جبران خسارت هایی که به جسم آنان وارد می شود، 9 میلیارد دلار می پردازند. 9 میلیارد دلار به نرخ امروز دلار در بازار ایران (هر دلار 3650 تومان) 3 تریلیون و 150 میلیارد تومان خواهد شد.

این سخنی نیست که خانم معصومه آن را از معده خود بیرون آورده باشد بلکه به گفته وی، این 9 میلیارد دلار خسارت جانی که بر مردم در شهرها و روستاهای ایران تحمیل می شود، حاصل تحقیقات بانک جهانی و محققان ایران بوده است.

این نشان می دهد که دولت و حاکمیت در ایران، هر سال نسبت به سال قبل، ضعیف تر و بدتر عمل می کند و اوضاع سلامتی مردم در ایران، نسبت به کشورهای همسایه که رو به پیشرفت هستند، عقب تر می رود.

خانم ابتکار وقتی خواست ایران را با کشورهای همسایه اش مقایسه کند، به وضع محیط زیست در جمهوری آذربایجان اشاره کرد و گفت: وضع محیط زیست در جمهوری آذربایجان رو به بهبودی است.

اینجا تبریز من است و این هوای ...

دولت ایران در مقطعی برای جلوگیری از شیوع سریع سرطان ها در میان مردم  ایران و از سال 1379 تا سال 1384 به کنترل آلاینده هایی که از طریق سوخت اتومبیل ها وارد هوا و جان مردم می شد، اشاره کرد اما افزود که این برنامه از سال 1384 متوقف شده است.

این در حالی بوده است که پایتخت مکزیک هم از نظر جمعیتی، آلودگی هوا و محیط زیستی در شرایطی عین شهرهای بزرگ ایران و از جمله، تهران و تبریز بسر می برد اما دولتمردان مکزیک برای نجات جان مردم از چنگال انواع سرطان ها و بیماری های شناخته و ناشناخته ، از سال 2000 برنامه کنترل همه جانبه محیط زیست در این شهر را اجرا کردند.

نتیجه همه برنامه ها آن شد که پایتخت مکزیک در سال 2010 به شهر "پاک" بدل شد و انسان ها کمتر از گذشته بیمار شدند و جان خودشان را از دست دادند.

وضعیت آلودگی هوا از طریق سوخت اتومبیل ها در شهرها، با تشدید تحریم ها سازمان ملل متحد بر علیه ایران، شدت گرفت. با آن که سلامت و رفاه مردم به خطر افتاده است اما ایران تولید بمب اتم را بر سلامتی و رفاه مردم ترجیح می دهد.

برای همین هم، ایران نتوانست برای تامین سلامتی ملت های ساکن در ایران، بنزین با کیفیت بهتر را تهیه کند. لذا از سوختی استفاده کرد که آن را دستاورد علمی متخصصان داخلی می دانست. در این سوخت، "سرب" و "بنزن" بسیار بیشتر از استانداردهای جهانی بود.

به گفته خانم ابتکار؛ با افزایش میزان "بنزن" ، "آزبست" و "سرب" در هوا،  مردم شهرهای بزرگتر، بیش از گذشته با انواع سرطان رو به رو شدند.

ایران برای این که به نیازهای آنی مردم جواب بدهد، بدون توجه به کیفیت کالاها و صدماتی که آن کالاها به جان مردم می زند، از چین و دیگر کشورها وسایلی را وارد کرد که استفاده از آن ها به رشد افزون تر سرطان در میان مردمان ایران  دامن زد.

خانم معصومه ابتکار، خبر داد که دولت برای مبارزه با آفات گیاهان، سمومی را در اختیار کشاورزان قرار داده که مقدار سرب در آن ها بسیار زیادتر از معمول بوده است. برای همین هم وقتی محصولات گیاهی مانند کاهوی ایران به کشورهای دیگر صادر شد، به علت بالا بودن میزان سرب در برگ کاهوها که 10 برابر مقدار معمولی بوده است، کشورها، همه کاهوها را به ایران پس فرستاده اند.

به گفته خانم معصومه ابتکار؛ سرب در گوشت مرغ تولیدی ایران هم بسیار زیاد است و باعث بروز انواع سرطان می شود.

خانم ابتکار به موضوع پارازیت هایی که دولت ایران برای جلوگیری از ورود امواج ماهواره ها، بر روی مردمان ایران پخش می کند، اشاره کرد و گفت که پارازیت ها بر سلامت مردم، اثر مستقیم گذاشته و باعث سقط جنین و بیماری های دیگر می شوند و هنوز بخشی از پیامدهای پارازیت ها ناشناخته هستند.

تمام حقوق مادی و معنوی این نوشته من: انصافعلی هدایت، متعلق به گوناز تی وی است. زنده باد آذربایجان و آذربایجانی!!

http://www.gunaz.tv/?id=2&vmode=1&sID=63235&lang=2#.UWNRdTJX1Yw.facebook




**   ***   **