Türkiyə və Azərbaycan Cumhuriyyətləri uduzmamalı amma uduzacaqlar Cənubi Azərbaycanı

Türkiyə və Azərbaycan Cumhuriyyətləri uduzmamalı amma uduzacaqlar Cənubi Azərbaycanı

 

İnsafəli Hidayət

Toronto – Kanada

April 03, 2012

          Türk dövlətləri və millətləri, o cümlədən Türkiyyə Cumhuriyyəti və Azərbaycan Cumhuriyyəti ğərblə İraq müharibəsində uduzdular. Nəyi? Türk Kəkuku və İraq Türkəmənrin. Yola bələdçi olan olursa, dumanın arxasından gorər İranla ğərb mücadiləsi hər an ciddiləşir və müharibə ehtimalı yüksəlir. İndi müharibə yox amma müharibə olursa, İranda, İran Türklərində və İran Azərbaycanın və türk xalqın kim uduzacaq? kim qazanacaq?

          Müharibənin birinci şartı müttəhid quvvələrin bir cəbhədə toplanmasıdır. İranın iki müttəhidi var. Birisi Hizbullah, Lobnanda, digəri Suriyyədir. Amerika Hizbullahı müzakirə mizi ya masasına şçəkir və İrandan uzaqlaşdırmağa çalışır. Zatən, Filistin mevzusu bir yol tapirsa, Hizbullah məsələsi həll olar. Bunun həlli üçün, İsraillə Amerika əməkdaşlığı ciddi tutmalı. İsrayil İran mevzusunda ciddi olursa, Amerikanın Filistinə görə olan pılanın qəbul etməlidir.

 Suriyyənin getməsi ehtimalı da hər an quvvələnir. Bəşşar gedirsə,  İran yalqız qalacaq. Bu o haldadır ki, İranda yaşayan Azərbaycanlılar, Kürdlər, Ərəblər, Bəluçlar, Türkəmənlər, Lorrar və ... onlara olan ayrı seçgilikdən, insan haqlarının olmamasından, dillərinin qadağan olmasından, ictimayi və ekonomik və kültür sahələrində geri qalmalarından və onlara olan hiqarətlərdən,  narazidilər. Bu o haldadır ki, Farsların arasında da qüdrət müharibəsi, gizlin olursada davam edir.

          Amerikanın müttəhidləri İran ətrafında Türkiyyə, Azərbaycan, Gürcüsan, Ermənistan, Türkəmənistan, Üzbəkistan, Kazaqistan, Tacikistan, Əfğanistan, Pakistan, Hinustan və Ərəb ölkələri ki, Sudi Ərəbistan, Yəmən, Umman, Birləşmiş Ərəb İmaratları, Qətər, Bəhreyn, Kuveyt, İraq, Suriyyə, Mısır və İsrayildən ibarətdilər.

          Bu siyahədə hankı ölkənin Amerikayla müttəhid olmamaq fikri olursa, hər sahədə uduzan ölkə olar. Hindustan-ın özünə ayit bir siyasəti var və öz mənfəinin tamini üçün kəndi siyasətin irəli sürəcək amma Amerikayla əməkdaşlıqda əldə edəbildiyi mənfəətləri qurbavn verməsində şəklə baxmaq lazimdir.  Eyni halda ki,  İranı mühasirə edən ölkələrin hamısının İranla siyasi, dini və qandan ırqdan-qalxan ixtilafları var və Amerikanın cəbhəsindədilər və Amerikanın ordusunun qudrəti o ölkələrdə söz konusu deyil.

          İsrayi, İrana həmlə aparıb və bir neçə atom və silah istihsal edən yerləri vurmaqla, uzun zamanda kəndisinə əmniyyət qazana bilməz və İrana bahana verər, İsrayilin təhlükəsin dəf etmək üçün lazimi silah (o  cümlədən atom silahi) və quvvəni toplamağa güc toplasın və bu Amerika Birləşmiş dövlətlərinin siyasəti deyil.

          Amerika İsraillə birləşirsə İranı vursun, İraqla iki müharibədə qazandığı önəmli təcrübəni buraxmiyacaq və geniş bombardumandan sonra, İranın sərhədlərində olan bir parçanı, İriqın Kürdüstanı kimi ayıracaq və oranın irəliləmək məcalın verəcək ta İran xalqına bir ülgü kimi göstərsin və İran xalqlarının himayəsin qazansın. Onları İranın siyası, ictimayi və dini propagandasından azad etsin və bu Amerikaya zaman və imkanlar qazandırar.

İranı coğrafi və topraq baxımından mühasirə edən olkələrin ən çöxü Ərəb dilli məmləkətlərdir ki, İranla da boyük prablemləri yaşayırlar və onuları (hər yoldan olur olsun) çözməyə can atırlar. Onların əllərinə hər hankı fürsət düşürsə, ondan faydalanacaqlar.

          Bu halda, İranın cunub hissəsi, ərəblər oturan bölgədir ki İranın nefti və patrolu oradan istihsal olur. Bu topraqlar və ondan əldə olan malı imkanların kəsilməsi və İraqa tay, Birləşmiş millətlərin vasitəsilə neftin istihsalı və satılmasının imkanı var. ABŞ və onun müttəhidləri bu siyasətlə İranın silah və ordu işlərində və habelə digər işlərinin maliyyələnməsində önəmli mane yaradabilərlər.

         

           Bu arada, İranda yaşayan ərəblər, İranda olan ayrı seçgilik siyasətindən, hər zaviyədən baxılırsa daha dərin hiqarətləri his ediblər və İranın siyasi hakimiyyətindən razi deyirlər. Təbii ki, bu ərəb xalqı uzun zaman haqsızlıqlara məruz qalandan sonra, İranın kanarında durub və ondan müdafiə etmiyəcəklər.

 Bu istirateji, ərəb ölkələrinində istəyi dir və bu sinaryoyu irəli aparmaq üçün, Amerika və onla müttəhid quvvələrlə müzakirə aparılır. Amerika, İrana olan təhacümdə, Ərəb məmləkətlərinin topraq və digər imkanlarından faydalanmaq istərsə, onlara poən və imtiyaz verməlidir. Bu ruchan daha nədən ibarət ola bilir? Xuzistanın İstiqlalı və ya xudmuxtarlığı. Bu sinaryo irəli gedirsə, İran Azərbaycanlıları, Türkiyyə və Azərbaycan Cumhuriyyətləri qətiyyən uduzanlar olacaqlar.

          İkinci ehtimal, İraq misalı olaraq, İran Kürdləri yaşayan iyalətlərdən ibarətdir. Amerikanın geçmişdə, Kürdlərlə yaxcı və yaxın və güvənilir ilgiləri olub və dadlı sonuclarada çatıb. İraq Kürdüstanı mevzusunda, bütün sahələrdə, təcrübə üzərə, Kürdlərlə əməkdaşlıq imkanı var. Onların güclərindən və potanseyellərindən agahdır. Eyni halda ki Orta Doğunun ikinci ya üçüncü prablemi Kürd məsələsidir və geci tezi, Amerika və onun müttəhidləri İran, İraq, Türkiyyə və Suriyyədə bu mevzuya çarə tapmalıdırlar.

          Təbii və istiratejik baxımdan bu Türkiyyə Cumhuriyyətinin istəyi deyil və onla müvafiq olmaz amma bir para dəyərli imkanlarda Türkiyyəyə tanılırsa, İraqda kı, Türkəmənlərə tay, İran Azərbaycanlıların feda etməzmi? Türkəmənləri qurban vermədimi və Kürdlər İraqda qazanmadılarmı?. İndiki halda, Türkəmənlər, İraqın siyasi müdürlüyündə nə qədər rolu və yeri var? Kürdlər harda, Türkəmənlər harda?

          Bu mevzuda, Türk dövlətlərinin birlikdə bir siyasi amma istiratejik pılanları olmasa, Türkiyyə başda və digər Türk kökənli millətlər son sırada uduzan olacaqlar.

          İranın Sistan və Bəluçistan bölgəsi digər sinaryo olabilir amma orada önəmli yer altı, gaz, neft və petrol yoxdu. Bəluçlarında nufusu azdır və bu nufusun İran əhalisi və İran dövləti sistimi çarçivəsində lazim olan qədər yerə malik deyil. Yri yoxdu desək, daha doğru olar. Zən etmirəm ki, Amerika və onun müttəhidləri quvvələrin zəyif bir yerdə xərc etsinlər.

İran Türkəmənləri, Mazənilər və Giləkilərdə İranın şumalındadılar. Türkəmənlər, İran Türkləri nufusu və toprağı içində görünməlidir. Əgər onları İran Azərbaycan və Türklərindən ayırırsaq, təklikdə bir gözə çarpıcı qovvəyə malik deyirlər.  Xəzər dənizi ya şumalda sakin olan Giləkilər və Mazənilərdə Türkəmənlərə tay bir gücə malik deyirlər. Əlbət, Əli Xaməneyinin can qorucularının %90 bu bölgədəndirlər.

İranda ən çox siyasi və nufus güc, Farslar və Türklərdən ibarətdir. Farslar İran hakimiyyətində olduqlarına dayanaraq, onlar indiki hakimiyyətin cəbhəsində sayılırlar və təbii ki Amerikayla əlbir olmaları, batı ölkələrinin istəyidir və beylə olursa, batı az imkanların harcamadan, amaclarına nayil olar amma əslində bu sinaryo imkansız və onun üzərində, taktik mühasibələrinə yer var.

İran çərçivəsində qalan önəmli siyasi, ictimayi, iqtisadi və nufusa gücünə malik olan İran Türkləri və xususilə də İran Azərbaycanlıları dır. Azərbaycanlılar geçən 80 ildə, yüzlər ildə əldə etdikləri güclərinin bir çox miqdarın əldən veriblər. Eyni halda 80 illik bir ayri seçgilikdən və təhqirə məruz qalmaqdan, Tehransan və Farslar hakimiyyətindən narazidilar.

Həmən narazılıqdan törənən küdurətlər, son illərdə hakimiyyətin siyasətlərinə, mədəni şəkildə etirazlar edirlər. Silah daşımırlar və Tiror işlərində əlləri yoxdur. İran və Farslardan özlərinin insan haqların həmdə İran qanunları çərçivəsində tələb ediblər amma cavab almeyiblər və bir çöx siyasi və mədəni fəalları, dil və çevrə, ekonomi, ictimayi istəklərdən dolayı həbsidədirlər. Beləliklə, Azərbaycanlılar İran və Fars hakimiyyəti kənarında Amerikayla müxalifət etməz.

İran hakimiyyətinə bağlı olan radiyo və tilvizya və habelə İslami Mötəlifə Partisinin istiyi əsasına İran Azərbaycanında bir tədqiqat aparılıb. Bu tədqiqat 13-14 il əvvəl olub ki Azərbaycanlıların hərəkati indiki qədər güclü deyildir. Bu tədqiqatda iddia olurdu ki, İran Azərbaycan əhalisinin 73 fayızı, Azərbaycanlıların mənafeyi və istəklərin əldə etmək yolunda pul və zaman sərf edirlər. Bu söz, Azərbaycanlıların, İran və Fars hakimiyyətindən razi olmamaqların göstərir. Eyni halda, İran topraqlarında, birinci gücə malik olmasalarda, ikinci gücə malikdilər. Təbii ki, Xuzistan və Ərəblərin petrolun görməmiş olursaq.

Tamam sinariyolar göstərir ki, İranın iki bolgəsi Amerikaya önəm daşır və İranın qonşu dövlətlərinində həmən iki bölgələrdə xeyirləri və zərərləri var. Ən başda gələn, İranın neft və petrol mədənlərinə malik olan ölkə: Xuzistan və sonrada İran Azərbaycan və İran Türkləridir.

Ərəb məmləkətlərin İranla və Amerikayla olan davranışları göstərir ki, ərəblər daha ciddidilər və İranda kəndi mənafelərin irəli sörməyə cəhd edirlər amma Türkiyyə və Azərbaycan Cumhuriyyətlərinin İranla irəli sürdükləri siyasətlərə baxırsax, bu mevzu və İran Azərbaycanı onlar üçün ciddi mevzu deyil və İstiratejik baxımından, İran Azərbaycanı və Azərbaycanlıların onudmuşlar və İranda kiçik lümələrlə razı qalırlar. Bəlkədə Amerikadan bir orta lüqmə gəlirsə, İran Azərbaycanın Ərəblərə və batı quvvələrinə qurban verərlər və bunun üçün, ruhi və pisikoloji baxımından hazırlıqlar var. Həm xalqda həmdə siyasətçilərdə.

Bu o haldadır ki, İran Azərbaycanı və xalqı, xalis Türk hesab olur və bu baxımdan, Azərbaycan və Türkiyədən daha fazla xalis Türk nufusuna malikdir və bunu unutmaq, Türk devlətləri üçün boyük başı aşağalıq olabılır tarixdə. Mənim fikrimə əsasən, Qarabağ məsələsi, Türk dövlətlərinə, İran Azərbaycanından daha ciddi dir. O halda ki, İran Azərbaycanı, Topraq, nufus və maddi imkanlar baxımından, Qarabağla müqayisə olmamalıdır. Qarabağ nəqədər əziz və canımızın bir parçası olursada, Urmu Gölü qədər qiyməti ola bilir və Urmu gölü can verir. Türk dövlət və xalqları sakit və laldılar, demək olar.

Türkiyə və Azərbaycan, İrana olan hər bir təhacümdə, önəmli rola sahib olacaqlar. Necə ki, digər Türk dövlətləri Amerika və onun batı hamiləri üçün önəm daşırlar. Türkiyə NATO-da üzv və fəal üyədir. Batı və İsrail istərsə İranda hər hanki bir işi irəli apara, Türkiyə və Azərbaycana imtiyaz verməli, Təbii ki, Azərbaycan bu fürsədtən faydalanıb, bəlkə Qarabağı əldə etmək istər amma Onu tamam kamal alabilməz, o zamana dək ki, daha boyük şey tələb edə və oda heç zad olabilməz, İran Azərbaycanının Azadlığı ya xudmuxtarlığından sovay.

Amma Türkiyyə Cumhuriyyətinin mevzusu, Kürd və PKK məsələsidir. Türkiyə onun həllinə çalışacaq və İranda yaşayan boyük xalqı, toprağı və ekonomiyi, Azərbaycanı qurban verəcək. Beləliklədə, ərəblər siyasi oyunu bolgədə Türklərdən udub, aparacaqlar və Azərbaycanlılar, uzun illər, isarətdə və tək qalacaqlar.

Ərəblər, Kürdlər və Bəluçlar, İran içində təşkilatlanıblar və sistimli bir quvvəyə malikdilər və batı quvvələrində təsmim tutan ya qərar verən kimsələrlə müzakirədədirlər amma Azərbaycan xalqının siyasi təşkilatları, ya yoxdu və ya yox hesabındadır və onların üzərində heç hesab açmaq olmaz. Bu siyasi təşkilatları, indidən uduzmuş görürəm. Çün istirateji ki, yox, taktikləridə yoxdu. Azərbaycanlılar, xarici və qonşu Türk dövlətləri tərəfindən himayət olmurlar. Bu himayətlərin başında, pul və Təşkilanma mevzusudur. Bu dövlətlərin mənfəətləri, Cənubi Azərbaycanın təşkilanmasında deyil hələlik.

***     ****     ***

Getdi qışım

Getdi qışım

Getdi qışım

sərin

buzlu

donmuş canımdan.

Gəldi baharım

isti

güllü

govərdi qanadlarım, yarpaqlandım

dodaqların dodaqlarımla görüşəndə

və dilin dilimi axtararkən

cismimdəki bulutlar

başımdakı dumanlar

qəlbimdəki qaranlıq və tənhalıq

uçdu,  birdən

bilməm hayana

və kədərin yerin

yeni cücərmiş

ümid səbzəsi tutdu

suzalmış dodaqlarım,

güldü

gözlərim baxarkən

gördü

dar dunyam

genəlmiş əcibə

və mən tənha deyilmişəm

o zaman ki tənha görürmüşəm kəndimi

adamlar içində

varımış mənim üçün bir çırpınan ürək

sevgi bəsləyən kimsə

və mənidə sevən varımış

gizlində.

Bərabər oturuban

gizlədir ürəkdəki mehri məhbbəti

həya qoyurmuş adını

gizli həyatın

və özünü,

tikdiyi duvarlar arasında

məhbus edirmiş

və mən kəndimi kəndimdə

yarıma demədən

zindan etmişəm illərdir.

Yarla mən

uzun zaman

bərabər deyib gülərdik

içərdik

keflənərdik

əl ələ verib

hərdən

sıxardıq əlləri bir dost nişanəsi

amma ibrazi eşqidə

“layiqəm aya?” diyə

cəsarətsiz

həm mən həm o.

Yarla

olarkən belə

axtarırdım

kəndi yarımı bu cəhanidə

yazdım Facebookidə

“bir nazli xanim olursa

insan,

mən evlənmək istərəm”.

Fəryadımı

dönya eşitsədə

yanımda oturan, diyən, gülən, əl ələ verən gahi

“məni istərsə söyləyər” diyə

bu intizarı yox

dinləməmiş mənim dardımı, ahımı

məndən

“qaçım!”

bir gün

nəcabəti atdım

qaçmaq istərkən yazdım kəndinə

“özümdən

uzaqlara!”  dostuma

“qaçma” dedi

“yanaram

əlövlanaram

və saxlayacağam bir şeytan oluban səni”.

İçidim

evdəki küzədən

bir uqyanus dolu şirin suyu

ləblərindən

doymadım amma

aldım həyat

dirildi

ölmüş canım

damarlarım başladı atmağa

həyatın nişanəsi

qucağım dolmuşdu

məhəbbətlə, sevgilə

aya

dolmuş dodaqlarla

xumar gözilə

və mən uçmaq istirdim bir uqab kimi

həft asimanidə

və

ləbləri

oturarkən donmuş ləblərimə

ıldırım şaxıdı cismımdə

və qaranlıq , donmuş qəbirdən

xortladım

açıldı gözlərim

və heş kim məndən sormadı

usuli dinimi

və mənim din usulum

sənin aşqındır

səni qazanırsam

allahım

heç nə istəməm daha

ver uçmaq imkanımı

və açarkən gözümü

görüm

yarımı hər zaman kənarımda

və sən

ürəyim, canım, cismim, iymanım

“səni sevirəm” deməkdən

susma

bu namazındır sənin

və mən “sevirəm səni”

diyəcəm hər namazımda namazımda

bu təkcə ayətdir vəhy

olub mənə allahımdan namaz üçün

Mən ...

Yox  ... yox ...

Hamı vucudum fəryad edir bunu

“sevirəm səni!”

Ensafali Hedayat

Toronto -  Canada

April 02. 2012

First edit

23:3o






***    ***    ***    ***

سود و زیان تجزیه ایران

سود و زیان تجزیه ایران

انصافعلی هدایت؛ روزنامه نگار آزاد و مستقل

در تجزیه شدن ایران شک نکنید. خودمان را گول نزنیم. دیگر، اتهام "خیانت به ایران و کشور"  عذاب وجدان نمی آورد. باید کج 

نشست و راست دید و کلاه خود را هم قاضی  نکرد.

من: انصافعلی هدایت، روزنامه نگار آزاد و مستقل آذربایجانی، خود قربانی نژاد پرستی و خود برتر بینی روشنفکران فارس هستم و از همه شما روشنفکران و نویسندگان ایرانی می پرسم: ایران، برای من و وطنم چه کار کرده که من و وطنم با ایران (شما) بمانیم؟ در این باره، وقتی در ایران بودم، مقاله ها نوشته ام اما از وقتی از ایران خارج شده ام، مجبور به خود سانسوری و سکوت شده ام

خانم مهر انگیز کار در مقاله پر ارزش "اهوازی و احوازی" مسایل بسیار مهمی را بر زبان آورده اند که من به سهم خودم از ایشان بسیار ممنونم. اما این جمله "واضح است که جدائی برای احوازی سودی ندارد ، او را و قوم او را آزاد نمی گذارند تا از آن منطقه ی پر برکت به سلیقه ی خود بهره برداری کنند" ایشان من را به نوشتن این مقاله مجبور کرد.

مدت ها بود که از ترسم، مقاله ای نمی نوشتم. از روشنفکران خارج نشین می ترسیدم. آن ها لبه دیگر قیچی جمهوری اسلامی هستند. تنها فرقشان در کمی و زیادی رنگ مذهب و ملی گرایی است.

 آخرین باری که در مقاله ای به زبان انگلیسی به ایرانیان هشدار دادم که ایران سرزمین خون و خون ریزی خواهد شد، درست 48 ساعت بعد از آن که رئیس ایرانیم آن مقاله را دید، از کارم اخراجم کرد. به نظر او، من، تجزیه طلب بودم. این آخرین سودی بود که من از ایرانی بودنم و از ایرانی های خیلی وطن پرست کسب کردم و دیگر به من کاری داده نشد و نمی دهند. همان طور که از سال 1375 تا 1384 در ایران اسلامی، کاری در رسانه ها به من داده نشد و هر کجا کار کردم، حقوقم را پرداخت نکردند و شکایت هایم هم به جایی نرسیدند (اما این باعث نشده که من تجزیه طلب شوم. هنوز هم تجزیه طلب نیستم ولی ...)

چرا اگر ایران تجزیه شود، برای ایران و مناطق تجزیه شده، سودی نخواهد داشت؟ اتفاقا، و من به تازگی به این نتیجه رسیده ام که راه ایران به سوی دموکراسی، حقوق بشر، و ترقی سیاسی و اقتصادی از درون شعله های تجزیه می گذرد. چون، روشنفکران ایرانی همه راه های دیگر را به بن بست کشانده اند و در خفقان ملت های ایرانی، دست حکومت و روشنفکران حکومتی را از پشت بسته اند. آیا در ایران، روشنفکر و جریان روشنفکری وجود دارد؟ خود مبحث دیگری است.

سوال، در مقابل آنگونه استدلال ایرانی هایی که امثال خانم  کار می اندیشند، این است: کدام کشورجدیدی که از تجزیه یک کشور دیکتاتوری به وجود آمده، باخته است، سودی نبرده؟ و رو به بهبودی نرفته است؟ مثال بیاورید!

 پس چرا آذربایجان، کردستان، بلوچستان، عربستان (خوزستان) و ... تجزیه نشوند؟ ایران چه شاخه گلی را بر سر این مناطق زده است که با جدایی از ایران، آن نعمت ها و مزایا را از دست خواهند داد؟ از کدام مزایای اقتصادی، زبانی، آموزشی، تاریخی، حقوقی، اداری، فرهنگی، سیاسی، برابری حقوقی، برابری اخلاقی، رفاه اجتماعی، بهداشتی، کاری، شغلی، امنیتی، موسیقی، رقص و بقیه هنرها و ... سخن می توانید بگویید که جدایی از ایران باعث از دست دادن آن ها می شود.

با جدایی آن ها از ایران،  شما نمی توانید به آن ها زبان خودتان را به اجبار آموزش داده و آن ها را از فرهنگ، تاریخ و تمدن خودشان بریده و به آن ها بقوبولانید که حقی در این سرزمین ندارند و اگر نمی خواهند با شما بمانند باید از آن جا بروند.

کشورهای مستقل همسایه در اطراف ایران، چه ضرری از استقلالشان برده اند که این سرزمین ها ببرند؟ کدام یک از آن کشورها از ایران و به خصوص از مناطق حاشیه ای ایران (مستعمره ها) عقب مانده ترند؟

مگر نه این که ایران، دیکتاتوری و روشنفکران دیکتاتورش با نفت خوزستان زنده اند و نفس می کشند؟ اگر خوزستان از ایران جدا شود و کشور عربستان را تشکیل بدهد، ایران ضرر می کند یا عرب های خوزستان؟

مگر نه این که میلیارها دلار پول نفت مردم خوزستان به جیب تهران و اصفهان، کرمان، مشهد ... می ریزد و دیکتاتوری سیاسی و دیکتاتوری روشنفکری را در ایران شما، آبیاری می کند. و هر روز، قلدری و دیکتاتوری سیاسی، اقتصادی، فکری و نژاد پرستی شما شکوفا تر و دیوانه تر می شود؟

اگر عاقل باشیم، عرب ها و خوزستانی ها را به تجزیه ترغیب می کنیم تا حقوق انسانی خودمان را بدست بیاوریم. آزادی هایمان را بدست بیاوریم. دموکراسی و حقوق بشر را بدست بیاوریم. از منجلاب و عقب ماندگی که به نام ایرانی و آریایی به ما تحمیل می شود، رهایی یابیم. انسانیتمان را باز یابیم. انسانیتی که ما از آن دفاع می کنیم، عین وحشیگری است اما خودمان را به نادانی و پردانی زده ایم.

 آزادی بهایی دارد و باید آن را پرداخت. روشنفکری هم بهایی دارد که باید پرداخت. مناطق عقب مانده ایران که خواهان جدایی هستند و می خواهند حقوق و مزایایی انسانی و اجتماعی خودشان را  بدست بیاورند هم باید بهایی بپردازند.

عربستان (خوزستان) نفت دارد. گاز دارد. لب دریا است و به راه های آبی جهان مرتبط. اگر از ایران جدا شود، در چند سال، به پای کشورهای عربی آن طرف خلیج می رسد. دهه ها عقب ماندگی فرهنگی و اقتصادیش را جبران می کند. کار برای بومی ها فراوان می شود. درآمدشان بالا می رود. استانداردهای زندگی مادیشان افزایش می یابد و به طبع آن، استانداردهای فرهنگی هم افزایش می یابد. در منطقه و جهان، تحقیر نمی شوند که هیچ، به واسطه استقلال، به خود می بالند. سر بلند می شوند و از حقارتی که اکنون تحمل می کنند، رهایی می یابند.

در مقابل اما، ایران نفت عربستان را از دست می دهد. گاز عربستان را از دست می دهد. میلیاردها دلار حاصل از آن ها را از دست می دهد.  پهنه خاکی و جغرافیایی آن را از دست می دهد. نفوس انسانی و جمعیت فعال و مولد آن را از دست می دهد. راه دست یابی به دریا و اقیانوس از آن منطقه را از دست می دهد. تجارت بین الملل برایش پر هزینه تر و سودش کمتر می شود. سرمایه مالیش، بشدت کاش می یابد. پول در گردشش بی ارزش می شود. ارتش و سپاهش، مجبور می شوند، نیروهای سرکوبشان را بشدت کاهش بدهند. دولت، مجبور می شود، کارمندانش را اخراج کند. کارهای عمرانی که با پول نفت و گاز سر و سامان می گرفتند، می خوابند. تولیدات وابسته به صنایع دولتی، متوقف می شوند. نمی تواند سرمایه گذاری جدیدی داشته باشد. پروژه هایی که در سال های قبل سرمایه گذاری شده بود، نیمه کاره رها می شوند. بسیاری از دانشگاه ها و مدارس بسته می شوند. چون بودجه ای برای آن ها نمی ماند. کتاب های درسی که با پول نفت چاپ و توزیع می شدند، دیگر چاپ نمی شوند. فعالیت های فرهنگی که در راستای ترویج زبان فارسی در خارج از ایران و در سراسر ایران انجام می گرفت و تمامی سازمان ها و تشکیلاتی که برای ایران ها فرهنگ تراشی می کردند، و نژاد پرستی را آبیاری، محو و نابود می شوند یا کم رمق می گردند.

در نبود پول نفت و در مقابل شکوفایی همه جانبه عربستان به عنوان یک واحد سیاسی نو ظهور، ایران در چند سال، اسیر بیکاری، افسردگی و عقب ماندگی همه جانبه می شود. مگر آن که بخواهد از اسارت عقاید کهنه و ضد بشری و عقب مانده نژاد پرستی رهایی یابد و به جامعه بین المللی بپیوندد. مگر نه آن که روشنفکران آن، هم در صحنه بین المللی و هم در پهنه کشوری بر طبل افتخار بر آریایی می کوبند و همه انسان ها و فرهنگ ها و تمدن ها را تحقیر می کنند؟ این در حالی است که همه این نوع رفتارهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بر ضد قوانین بین المللی است. تصور ایرانیان از حقوق بشر، تنها بر حول محور فارس، ترک، کرد، عرب، بلوچ، ترکمن، لر، شمالی (مازنی و گیلکی) و ... می چرخد. روشنفکران و فعالان حقوق بشر آن، از ایران دم می زنند اما مقصودشان، تامین منافع یک قوم به نام "فارس" است.

اگر آذربایجان، کردستان، بلوچستان، شمال و ... از ایران جدا شوند، وضع ایران از همه جهت وخیم می شود. ایران و اقتصاد و فرهنگ نژاد پرستانه اش می میرد. شاید و شاید روزی روزگاری در خاکستر آن، جوجه سیمرغی پدیدار شود. اما شاید ...

آذربایجان، کردستان، بلوچستان و ... هم از نفت و گاز عربستان و اهواز (احواز) بی نصیب نیستند. کارها و سرمایه گذاری های دولتی – هر چند اندک –  در این مناطق هم می خوابند. بیکاری گسترش می یابد. به طبع تهران، ورشکستگی اقتصادی همه جانبه و عمیق، در همه این مناطق بوقوع می پیوندد. همه این مناطق، از جدایی عربستان از ایران متضرر می شوند و مدت ها طول می کشد، تا روی پای نحیف خودشان بایستند اما عربستان، از همان روز اول، راه شکوفایی را در پیش می گیرد.

حال تصور کنید که آذربایجان هم از ایران جدا شود. آذربایجان چه ضررهایی را تحمل خواهد کرد؟

تنها ضرر برای آذربایجان و دیگر مناطق خواهان جدایی از ایران، از دست دادن درآمد مالی حاصل از نفت خوزستان خواهد بود. ولی همان طور که اکنون خود خوزستان سهم چندانی از پول نفتش ندارد، سهم چندانی هم به دیگر مناطق نمی رسد. برای همین آن ها بسیار عقب مانده هستند.

در حقیقت، عربستان (خوزستان) مستعمره تمام و کمال با همه مشخصه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، آموزشی و ... فارس  به تمام معنی هست. استعمار فارس، به خون و نفت خوزستان زنده و قادر به استعمار دیگر مناطق است. اگر خوزستان آزاد شود، دیگر مناطق به خودی خود آزاد می شوند.

اگر آذربایجان در استعمار خوزستان، به اندازه فارس دخیل نباشد، نقش غیر قابل انکاری در این روند دارد و به هر حال، در این استعمار سهیم است، حتی اگر خودش مستعمره باشد اما اگر مستقل شود، پول نفت و گاز را از دست می دهد.

در عوض، طعم استقلال را می چشد. سرنوشتش را خودش می نویسد و فارس برای او برنامه ریزی نمی کند. در سر راه ایران و اروپا قرار دارد و ایران مجبور است از آن بگذرد تا به اروپا برسد. با همسایه ها و اروپا رابطه سیاسی، اقتصادی و ...  برابر برقرار می کند. در مناطق جغرافیایی خودش، زبان و فرهنگش را ترویج می هد. این همان چیزی است که فارس اجازه اش را نمی دهد. در مدارس و دانشگاه هایش، زبان خودش آموزش داده می شود. تاریخ و فرهنگش، از زیر خروارها خاک و خرابه و دروغ گویی آریایی به بیرون می آید. شخصیت های تاریخیش، ادبی و فرهنگیش، سیاسی و اقتصادیش احترام خود را باز می یابند. از تحقیری که فارس ها به او روا می دارند، رهایی می یابد. در اندک زمانی، راه خود را باز می یابد. با همسایه های هم فرهنگ، هم زبانش و هم تاریخش– بدون ترس از اتهام های رنگا رنگ-  رابطه برقرار می کند.

حداقلش آن است که مثل جمهوری چک، کشوری بدون دسترسی به آب های بین المللی می شود. ولی یک واحد سیاسی خواهد بود و به همان اندازه که با فارس رابطه خواهد داشت، با آنکارا، آذربایجان، با آمریکا، با عربستان، با کردستان و دیگر واحدهای سیاسی رابطه خواهد داشت.

در بخشی از این جمله خانم کار "واضح است که جدائی برای احوازی سودی ندارد ، او را و قوم او را آزاد نمی گذارند تا از آن منطقه ی پر برکت به سلیقه ی خود بهره برداری کنند" نگرانی از آن است که دیگر دولت ها و به خصوص استعمارگان به خوزستان اجازه ندهند تا آزاد باشد و از منطقه پر برکت خود، به سلیقه خود بهره برداری کنند.

از این سخن چنین بر می آید که عرب ها در ایران امروزی آزادند و به سلیقه خودشان از منابع خودشان استفاده می کنند. اما ایشان

 هم مانند همه کسانی که می دانند اما انکار می کنند یا خودشان را به کوری عقلی و غفلت می زنند تا در انکارشان بمانند، می دانند که فرقی در میان استعمارگر و مستعمره نیست. استعمارگر استعمارگر است و مستعمره مستعمره است. فرقی هم در بینشان نیست اما اگر هم فرقی باشد، به نفع خوزستانی ها خواهد بود. تصور می کنم خانم کار آن قدر شجاعت دارند که بپزیرند، خوزستان اگر مستعمره آمریکا یا انگلستان یا آلمان، یا سوئد یا سوئیس بود، وضعیت فرهنگی، زبانی، اجتماعی، آموزشی، اقتصادی، کاری، رفاهی، بهداشتی و ... بهتری داشت. آزادی هایش بهتر بود و ...

جمله آخر این که: وضع تهران و فارس را با مناطق مستعمره ای چون خوزستان، آذربایجان، کردستان، ترکمن صحرا، بلوچستان یکسان و در یک شرایط تصور نفرمایید. این گونه تصور از ایران، عین کوری سیاسی و حماقت سیاسی است. ملت های ما در مناطق مستعمره، از آزادی هایی که شما در مناطق استعمارگر دارید هم محروم هستند. ما اجازه نداریم نام غیر فارس هم داشته باشیم. تمامی نام های جغرافیایی ما را به فارسی تغییر داده اند؟ زبان ما ممنوع است و زندانیان سیاسی ما برای بدست آوردن آزادی سیاسی و دموکراسی در ایران مبارزه نمی کنند. آنان برای بدست آوردن حق آموزش به زبان مادری خودشان در زندان ها می پوسند. آن ها می خواهند فرزندانشان نام کوروش، داریوش، هخامنش، و ... را روی فرزندانشان نگذارند. آن ها می خواهند از نام های ترکی که قدغن است استفاده کنند. هنوز برای ما آذربایجانی ها و کرد ها زود است که به دنبال فانتزی باشیم. هنوز شما روشنفکران ایران، حقوق اولیه ما را به رسمیت نشناخته اید و نمی دانید، این رفتار شما مخالف قوانین حقوق بشری و بین المللی است یا اگر می دانید، باور ندارید و معترف نیستید.

آیا واقعا شما و ما روشنفکران ایران زمین، حقوق بشر، کنوانسیون های رفع تبعیض نژادی، آزادی های زبانی را برای ایرانیان ترک، کرد، بلوچ، عرب، ترکمن، لر، بختیاری، قشقایی، ایلامی، مازنی، گیلانی، خراسانی، برسمیت می شناسیم؟ و به آنان حق می دهیم که زبان خودشان را یاد بگیرند؟ و حاضرید تا زبان آنان را یاد بگیرید؟

 اگر اعتقاد داریم و قوانین بین المللی را می پذیریم، آیا شجاعت آن را داریم که این اعتقاد را در نوشته ها، گفتارها، رفتارهای سیاسی و اجتماعیمان آشکارا بیان کنیم؟

به نظر شما، ایران یکپارچه خواهد ماند یا تجزیه خواهد شد؟

به نظر شما، با تجزیه ایران و با رفتن نفت و گاز از سر سفره سیاست و اقتصاد ایران، قدرت  دیکتاتوری در میان مردم و مناطق مختلف ایران کنونی تقسیم نخواهد شد؟ و در اثر آن، دموکراسی سر برنخواهد آورد؟

من فکر می کنم که ایران تجزیه خواهد شد. چون سیاستمداران دیکتاتور و روشنفکران دیکتاتورش، همه راه های سیاسی را بر روی همه ملت های ساکن ایران بسته اند و جز راه تجزیه،  راه بازی برای ملت های ساکن در ایران کنونی باز نگذاشته اند.

     

انصافعلی هدایت؛

 روزنامه نگار آزاد و مستقل

تورنتو – کانادا

29 مارچ 2012

*   *    **  ** *** **