Friday, November 16, 2018

چرا نخبه ایرانی در مقابل ترور و انتقامگیری دولتی ساکت است؟

در روزها و ماه های اخیر، مردمان ناراضی و به تنگ آمده از تبعیض و ستم، در جای جای ایران، به خیابان ها آمده اند. این نارضایتی ها و اعتراض ها، بخصوص در الاحواز عرب، رنگ و بوی خون و باروت و اعدام گرفته است.

در برنامه امشب دیالوگ، به سؤال هایی در باره ترور و انتقامگیری دولتی از مردمان، در ایران، پاسخ خواهیم گفت:
در جریان آخرین اخبار از وضعیت حاکمیت وحشت و ترور دولتی-حکومتی در ایران، در مملکت الاحواز قرار خواهیم گرفت.

آیا رفتار دولت ایران با مردم عرب الاحواز، بر اساس قانون است یا بر اساس ترور و انتقامگیری کور کورانه، به بهانه کشتار نظامیان در رژه روز ارتش؟

آیا دولت ها می توانند و حق دارند تا در مقابل عملیات خشمانه و خونین مردم و ناراضیان خارج از سیستم سیاسی، دست به انتقامگیری متقابل زده و بدون محاکمه ، بدون دلیل قابل قبول و بدون حضور وکیل مدافع، متهمان را اعدام بکنند؟

می دانیم که گروه های مافیایی، بدون توجه به قوانین، دست به انتقامگیری و حذف مخالفان و رقبای خود می زنند. آیا دولت ها می توانند و حق دارند با انتقامگیری، قوانین خودشان را زیر پا گذاشته و به جایگاه مافیا سقوط کرده و انتقامگیری بکنند؟

فرق بین دولت و یک گروه ناراضیی سیاسی که دست به قتل بدون محاکمه عوامل دولتی می زند، در چیست؟

اگر دولت ایران، بدون دلیل و بدون توجه به قوانین خودش، به شکل مافیای بزرگ اداره می شود، هر مخالفی را به صرف مخالفت و به بهانه های جزئی قتل می کند، آیا می توان از مافیاهای سیاسی، اقتصادی و صاحبان زر، زور سهیم در سیستم سیاسی-دینی آن رژیم انتظار داشت که در چهار چوب قانون رفتار بکنند؟ این در حالی است که دولت باید ضامن اجرای بی کم و کاست قوانین باشد؟

چرا نخبگان و روشنفکران ایرانی و بخصوص روشنفکران مرکزگرا و پان ایرانیست در مقابل کشتار مافیایی عرب ها و بلوچ ها و دستگیری فعالان مدنی دیگر ملل توسط دولت سکوت کرده اند؟
سکوت نخبگان و روشنفکران پان ایرانیست در مقابل دستگیری ها و اعدام های فعالان ملل غیر فارس، چه معنا و مفهومی برای فعالان سیاسی ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، لر و بختیاری، کرد و گیلک و ... دارد؟

آیا سکوت نخبه ایرانی، به آن معنی نیست که در ذهن نخبه ایرانی، ملل ساکن در ایران به خودی و غیر خودی تقسیم شده است؟
آیا تجزیه ایران بطور نظری و عملی، در ذهن مرکزگرایان پان ایرانیست بی‌تفاوت به حقوق و خواست های ملل غیر فارس رخ نداده است؟

این گسست و بی توجهی میان نخبگان پان ایرانیست نسبت به مسایل ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، کرد و ... چه نتایجی خواهد داد؟

آیا دور جدید عملیات حذف مخالفان و ترور دولتی، به خارج از مرزهای ایران رسیده است؟

گسترش دور جدید ترور دولتی در داخل ایران و در خارج ایران، چه پیامدهایی برای سیستم سیاسی-حقوقی ایران به بار خواهد آورد؟

چرا ایران در ماه های اخیر، به ترور تعدادی از ناراضیان سیاسی عرب تبعیدی در اروپا دست زده است؟

ادعا می شود؛ پلیس برخی ازکشورهای اروپایی به اسنادی دست یافته اند که نشان می دهد، ایران می خواهد در اروپا به ترور گسترده تبعیدیان دست بزند. چقدر احتمال می دهید که ایران در شرایطی که در تحریم قرارداد، به چنین اقدام جنایتکارانه ای دست زده و افکار عمومی ایران، دنیا و رهبران سیاسی جهان را بر علیه خود بشوراند؟

برای پاسخ به این قبیل از سوال ها، آقایان:
کریم دحیمی؛ روشنفکر و فعال حقوق بشرعرب
صلاح ابوشریف الاحوازی؛ روشنفکر و دبیر کل جبهه دموکراتیک مردمی الااحواز
رحیم بندوئی؛ روشنفکر و عضو شورای مرکزی حزب مردم بلوچستان
جلیل آزادیخواه؛ روشنفکر و سخنگوی کانون نویسندگان کرد
در برنامه دیالوگ شرکت خواهند کرد.

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
شانزده (16) نوامبر 2018
hedayat222@yahoo.com

Tuesday, November 13, 2018

کلان ایستیراتئژی لر

کلان ایستیراتئژی لر
بیر اینجی بئولوم

بحث داها دا درین له شیر. منده او قه در سئوینیرم. 
گونئی آزربایجان اوچون بیر نئچه یول خریطه سی وار:
1. آنا یاسا یادا اساسی قانونون ایجراسی طرفدارلاری.   
2. ایران سرحدچیلری یا ایرانی قورویانلار.
3. محدود و آز موختارییت یا بیر آز داها گئنیش ایقتیدارچی لار  یا فئدرالیستچی لر.
4.  ایستیقلالچیلار.
منجه، بیز ابستیراتئژی دن موباحیثه ادرکن، بو هر دورد باخئشئدا گوز  اونونده توتمالییق. نییه کی بونلارئن هامئسئ، تورک لر  اوچون حوقوق آختارئرلار.
من بونلارئن هامئسین، مرحه له مرحه له گورورم. 
من فیکیر ادیرم کی بونلارئن هره سی، هره سی، بیر ساواش پیلانی نئن بیر مرحه له سی کیمی گورونمه لی دیر.
یعنی، بلکه بیر مرحه له ده، ایران سرده ری ایچینده، دورماق، بیزیم عسگرلر و کوماندالارئمئزی ائولومدن و ایسارتدن، ایران  دئولتی و ایرانچئلار آراسئندا قورور.  یعنی آداملارئمئزی قوروماق، چوخ چوخ اونملی بیر ایستیراتئژی دیر.
قوروماغئن بانئندا، آداملارئمئزا تعلیم وئرمک، اونلارئ آگاه و بیلیجی اتمک، یاتانلاری آیئلتماق، دوشمن صفینه قوشولانلارلا دانئشماق، یازماق، کیتاب و فیکیر ائورتمک، و ... بو مرحه له نین ایشله ریندن دیر. 
بونلارئن هئش بیری، بو مرحله اوچون تاکتیک، دئییل آمما بوندان ایکینجی مرحه له یه گئچیلیر ایسه، بو قئیده آلئنان فعالییت آرین هامئسی، و حتتا ایرانچئلیق، بیر تاکتیک گورونه ر. 
بو مرحه له نین ایچ ایستیراتئژی سی نین یانئندا، دئش یا خاریجی د اشیک ایستیراتئژیله ریمیزده اولمالی دیر.
1. فارس و فارس مسیله سی وار.
2. ایستعمار و موستعمیره مسئله سی وار.
3. تورک دیلی و اونون یئری و اونلا اولان خاریجی دوشمنلیک مسئله سی وار. 
4. قونشو میللتلر  وار.
5. "تاریخی وطن" توپراقلارئمئزین بولونمه سی و قونشولار  آراسئندا پایلانمتسئ وار.
6. ایقتیصاد و اینکیشاف و ایره لیله مک کیمی حاقلار.
7. دیگر حاقلار، قونشولار، توپراقلار، دیل، حوقوق، خودموختارییت، نئجه اله اولمالی دیر؟ هانکی تاکتیک لرله اونلارا ساری یورومه لیییک؟
طبیعی کی بو مرحه له ده و ایرانچیئلئق و ایران سرحدله ری ایچینده، توپراق و تاریخی وطن مسئله سی چوخ دارد جیددی توتولماز. نییه کی ایرانی منیمسه ین بیر کیشی یا تشکیلاتا ایران اونملی اولار. ایران اونملی اولورسادا، وطن آنلامی ایرانئن بوتونلویونه وئریله ر. دوغما وطنین اونه می چوخ اولماز. او قدر فرق اتمز کی آستارا آزربایجان ایچینده اولسون یا گیلانا وئریلسین. چون، هر حالی کاردا، ایران ایچینده دیر.
بو ایستیراتئژی ده، فرق اتمز کی قزوین، همدان، قدم، طهران، و ... تورکون تاریخی وطنی دیر یا یوخ.  آدی دا تاریخی هووییتین داشئر یا یوخ. چون، ایران ایچینده دیر.
اگر ایرانچیلیق بیر آز داها درین اولور وتو و آزربایجانچئلیقدان اونه گئچر ایسه، اوندا، دیل و هوییتینده اونمی قالماز. چون، ایرانین سرحدله آی و بوتونلوگو، باش رولو داشئر. خاریجی دوشمنلیک لر، خاریجی مخالیفت لر، خاریجی آنلاشمامازلئقلار داها چوخ تونم توتار. 
اونون ا چون دور کی من باشلانقئجدا قید اتدیم، آداملارئمئزی قوروماق آماجی ایله ایرانین سرحدلری آلتئندا گیزلنیر و میللی حاقلار اوچون موجادیله آپارئلئر. یوخسا پان ایرانیستلیک دوشونجه، تورک اوچون آیرئ  وطن، آیرئ دیل، باشقا حق و حوقوق و باشقا اکونومی دوشونمز.  
آمما اگر ایران سرحدلری آلتئندا ائوز آداملارئن قوروماغا و ایمکانلارئن گوجلندیرمه یه چالئشئر ایسه، گئچیجی بیر ایستیراتئژی اولار و ایکینجی مرحه له نین ایستیراتئژی سینه ال چاتماق اوچون، یوللاری هامار ادر.

دانئشئق یئرینه، ادیت اولمامئش یازی
بو یازئیا داوام وئره جاغام    
   انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
13 نوامبر 2015
  hedayat222@yahoo.com

تالوار نه دیر؟

"تالوار Talvar" نه دئمک دیر؟
قارا داغ ماحالئندا حییطین اورتاسئندا یا بیر بوجاغئندا یایئن ایستی آیلاری اوچون دوئورد پایالی آمما هوندورده  (اوجالئقدا) بیر یاتماق اوچون بیر تخت دوزلدردیلر. تالوارین اوستونده یئر سالیب یاتاردیلار یادا اوردا اوتوراردیلار. هر طرفدن یئل اسردی و هوا سرین اولاردی. میثال اوچون ایندیکی ماساژور یا میزله ره اوخشارمیش. پایالار بیر طرفدن یئره تاخئلاردی. او  بیری باشی چوخ اوجادا اولاردی.  اونون باشیندا چیت دن یا میتقالدان دا بیر کوله لیک دوزلدردیلر تا اونون کوله سینده سیرین هاوارا .ایستیراحت ایله سین ل

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
فیس بوکدا یایئم تاریخی؛ ششم (06 ) نوامبر 2018
  2018بو وئبلاقدا یایئم: 13 نوامبر  
 hedayat222@yahoo.com

خرنگه نه دئمک دیر؟

"خرنگه" "Xərəmgə" یانی نه منه؟
منیم تاجسر آدلی خالام، بو سوزو، دونن منه آچیقلادی. خرنگه، تنبل" آداما دیییرمیش لر آمما خرنگه ایله تنبل آراسئندا درین آیرئلئق وار.
تنبل: او آدام دیر کی عومرونون اووللریندن تنبل اولار و ائوزون ایشه وئرمه ز.
خرنگه: ایله بیر آدام دیر کی اوولدن چون چابالایان، ایشله ین و زیرنگ آدامئمئش آمما سونرالار، یاواش یاواش تنبللیگه ائوز قویور و اهل عیالئندان، بکلنتی سی بو دور کی اونا عاید اولان خوصوصی ایشله رینده، عاییله سی یئرینه یئتیرسین.
سونرالاردان تنبللیگه ائوز گتیرن آداما "خرنگه" دییرمیش لر.
سیزین یئرده، بئله بیر سوز  وارمی؟ آنلامی نه دیر؟

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
سیزدهم (13 ) نوامبر 2018
hedayat222@yahoo.com

Saturday, November 10, 2018

دیالوگ: دیکتاتوری زبانی-فکری پانفارسیسم و آینده ایران


برنامه هفته هشتاد و دوم دیالوگ
موضوع: دیکتاتوری زبانی-فکری پانفارسیسم و آینده ایران
میهمانان برنامه:
احمد اوبالی
ناصر کرمی
عبدالله بلوچ
مجری و مدیر برنامه:
انصافعلی هدایت
تهیه کننده: جواد اسماعیل بیلی
برنامه دیالوگ، هرهفته، در روز شنبه، از ساعت ۲۱:۳۰ به وقت آزربایجان جنوبی با مرکزیت تبریز، از تلویزیون "گوناز تی وی"، بطور زنده پخش می شود.
شنبه ۱۹ آبان ۱۳۹۷
پانفارسیسم چیست و آینده ایران، در سایه پانفارسیسم، چگونه دیده می شود؟

چرا هر کسی که در باره حقوق زبانی و حقوق ملی ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، و ... در ایران، هر چند خیلی جزئی و حتی به نوعی پان ایرانگرایانه، سخنی بگوید یا موضع گیری سیاسی و فکری بکند، مورد تهدید، تهاجم، و حتی حذف قرار می گیرد؟

آیا توهین، تهدید و حذف کسانی که هر چند جزئی ولی به نوعی، خواهان حقوق زبانی و ملی ملل غیر فارس در ایران هستند، استبداد فکری، زبانی، سیاسی، حقوقی و ... نیست و آیا این دسته از افراد و احزاب افراطی، در عمل، مستبد و دیکتاتور نبوده و با آزادی بیان افراد حقیقی و حقوقی مخالفت نمی کنند؟

چرا پانفارسیست ها نمی توانند یا نمی خواهند، حقوق زبانی و دیگر حقوق انسانی و حقوق بشری افراد و ملل غیر فارس در ایران را برسمیت شناخته و به آن ها احترام بگذارند؟

چرا رسانه های فارسی زبان خارج از ایران که محکوم به تبعیت از سیاست های ضد انسانی و حقوق بشری دیکتاتوری حکومتی نیستند، نه تنها از گفتگو با افراد منتقد استبداد زبانی و فکری پانفارسیست ها حمایت نمی کنند بلکه در حذف آنان از رسانه های فارسی زبان، با همدیگر مسایقه هم می دهند؟

آیا اصل دموکراسی بر این سخن مبتنی نیست که می گوید "زنده باد مخالف من!" و چرا رسانه های فارسی و روشنفکران پانفارسیست، این اصل را قبول نمی کنند؟ و  نه تنها مخالفان که منتقدان زبان فارسی را هم حذف می کنند؟ 
در پس رفتارهای این افراد و احزاب، چه تعصب های غیر اخلاقی، غیر حقوق بشری، غیر انسانی و نژادپرستانه  دیده می شود؟ 
این رفتارهای تمامیت خواهانه ای که افراد و ملل را به خودی (پانفارس) و غیر خودی (پانتورک) تقسیم می کنند، می توانند در بین ملل و تمدن های داخل ایران رابطه ای دوستانه و دراز مدت ایجاد بکنند؟

چرا متفکرانی که خواهان حفط مرزهای کنونی ایران و عدم تجزیه ایران هستند، نه تنها خواهان رسمی شدن همه زبان های غیر فارسی در ایران نیستند، بلکه از "اموزش به زبان های مادری" هم می ترسند و خواهان آموزش "تنها"، "زبان مادری"، یعنی آموزش دستور زبان مادری هستند؟
اگر متفکران پان ایرانیست (تمایت خواهان ایران) از تمامیت غیر قابل تجزیه حقوق ملل غیر فارس در ایران، بطور جدی، حمایت و دفاع نکنند و مثل این روزها و صد سال گذشته، با طرفداران رسمی و آموزشی شدن زبان های مادری مخالفت بکنند، وبا آنان دشمنی بکنند، چه تصویری از آینده ایران می توان مشاهده کرد؟

در ایران چنان تبلیغ شده، همه و بخصوص دانشگاهیان باور کرده اند که "طرفداری  از رسمی و آموزشی-اداری شدن زبان تورکی، یعنی پان تورکیسم". اگر این پانتورکیسم است، پس دشمنی با رسمی و آموزشی-اداری شدن زبان تورکی در ایران از طرف یک عده پانفارسیست، چه نامیده می شود؟

اگر طرفداران رسمی، آموزشی-اداری شدن زبان تورکی پانتورک هستند، چرا با رسمی، آموزشی-اداری شدن زبان فارسی مخالفت نمی کنند؟

آیا پانفارسیسم فقط در داشتن افکار ضد دیگر ملل و زبان ها، تاریخ، فرهنگ، حقوق و تمدن ها دیگر ملل خلاصه می شود؟ یا در زمینه های عملی سیاسی، اقتصادی، علمی-آموزشی، اداری، حقوقی و غیره هم خودش را نشان می دهد؟

در ایران، چنین تبلیغ کرده اند که پان بودن، مساوی با تجزیه ایران است. آیا پانفارس بودن، ایران را به سمت سوی تجزیه سوق می دهد؟

اگر بخواهیم روی "پان" قضاوت اخلاقی (خوب، بد، زشت و زیبا، بسیار خوب، بسیار بد و ...) بکنیم، پان بودن چیست؟ 
آیا همه پان ها یکسان هستند یا هر پانی جایگاه خاصی دارد؟

آیا پان بودن، یک اتهام حقوقی، اخلاقی، سیاسی و تبلیغاتی است؟ 
یا پانفارس ها از "پان"، به عنوان یک  سلاح تبلیغاتی-روانی بر علیه فعالان هویتخواه، حق طلب و قانونگرای ملل تورک، تورکمن، عرب، بلوچ و ... استفاده می کنند تا این ملل در پی دستیابی به حقوق انسانی خودشان نباشند؟

بین زبان مادری و حقوق بشر و پان بودن چه رابطه ای وجود دارد؟

 چه افکاری نشانه های پانفارسیسم هستند؟ 

چرا قوانین، نیروهای امنیتی، اغلب نمایندگان مجلس، قوه قضائیه، قوه مجریه، اساتید دانشگاهی، نویسندگان و روزنامه نگارن در ایران که طرفداران بسیار جدی زبان فارسی و اغلب هم پانفارسیست های  بسیار افراطی هستند و از طرف دیگر، خواهان حذف و نابودی زبان های مادری و به ویژه  زبان های تورکی و عربی در ایران هستند، به پانفارسیسم متهم نمی شوند؟

چرا استانداردهای فکری، حقوقی، سیاسی، آموزشی، اداری، امنیتی و ... در میان متفکران ایرانی بسیار دوگانه و ضد و نقیض و تبعیض آمیز هستند؟

آیا نمایندگان مجلس، دولت و بدنه قوه مجریه، قوه قضائیه و قضات، ماموران پلیس و اطلاعات، اساتید دانشگاهی، محققان و روحانیان، روزنامه نگاران و نویسندگان و آیت الله ها و روحانیان در ایران متوجه نیستند که زبان فارسی دارای هژمونی، دیکتاتوری و استبداد مطلق بر علیه دیگر زبان ها، افکار و حقوق زبانی دیگر ملل است؟ 

یا متفکران ایرانگرا و پان فارس، به این مسئله آگاهند ولی خودشان را به نفهمی زده اند تا با انکار وجود پانفارسیسم خطرناک برای ایران، ایرانیان و همسایه ها، خطر موهوم و غیر موجود پان تورکیسم، پان عربیسم، پان تورکمنیسم و ... غیره را بزرگ بنمایانند تا تناقض های فکری-سیاسی خودشان را کتمان کرده و یک دشمن توهمی و خیالی بسازند تا منافع خودشان را تامین بکنند؟

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
نوشته شده در09 نوامبر 2018
 اجرا شده در 10 نوامبر 2018 
hedayat222@yahoo.com

Friday, November 9, 2018

دیکتاتوری زبانی-فکری پانفارسیسم و آینده ایران



مقدمه و سوال های برنامه زنده تلویزیونی"دیالوگ" که در روز شنبه (10 نوامبر 2018) از گوناز تی وی و از ساعت 21:30 بوقت تبریز، پخش خواهد شد
پانفارسیسم چیست و آینده ایران، در سایه پانفارسیسم، چگونه دیده می شود؟

چرا هر کسی که در باره حقوق زبانی و حقوق ملی ملل تورک، تورکمن، قشقایی، عرب، بلوچ، و ... در ایران، هر چند خیلی جزئی و حتی به نوعی پان ایرانگرایانه، سخنی بگوید یا موضع گیری سیاسی و فکری بکند، مورد تهدید، تهاجم، و حتی حذف قرار می گیرد؟

آیا توهین، تهدید و حذف کسانی که هر چند جزئی ولی به نوعی، خواهان حقوق زبانی و ملی ملل غیر فارس در ایران هستند، استبداد فکری، زبانی، سیاسی، حقوقی و ... نیست و آیا این دسته از افراد و احزاب افراطی، در عمل، مستبد و دیکتاتور نبوده و با آزادی بیان افراد حقیقی و حقوقی مخالفت نمی کنند؟

چرا پانفارسیست ها نمی توانند یا نمی خواهند، حقوق زبانی و دیگر حقوق انسانی و حقوق بشری افراد و ملل غیر فارس در ایران را برسمیت شناخته و به آن ها احترام بگذارند؟

چرا رسانه های فارسی زبان خارج از ایران که محکوم به تبعیت از سیاست های ضد انسانی و حقوق بشری دیکتاتوری حکومتی نیستند، نه تنها از گفتگو با افراد منتقد استبداد زبانی و فکری پانفارسیست ها حمایت نمی کنند بلکه در حذف آنان از رسانه های فارسی زبان، با همدیگر مسایقه هم می دهند؟

آیا اصل دموکراسی بر این سخن مبتنی نیست که می گوید "زنده باد مخالف من!" و چرا رسانه های فارسی و روشنفکران پانفارسیست، این اصل را قبول نمی کنند؟ و  نه تنها مخالفان که منتقدان زبان فارسی را هم حذف می کنند؟ 
در پس رفتارهای این افراد و احزاب، چه تعصب های غیر اخلاقی، غیر حقوق بشری، غیر انسانی و نژادپرستانه  دیده می شود؟ 
این رفتارهای تمامیت خواهانه ای که افراد و ملل را به خودی (پانفارس) و غیر خودی (پانتورک) تقسیم می کنند، می توانند در بین ملل و تمدن های داخل ایران رابطه ای دوستانه و دراز مدت ایجاد بکنند؟

چرا متفکرانی که خواهان حفط مرزهای کنونی ایران و عدم تجزیه ایران هستند، نه تنها خواهان رسمی شدن همه زبان های غیر فارسی در ایران نیستند، بلکه از "اموزش به زبان های مادری" هم می ترسند و خواهان آموزش "تنها"، "زبان مادری"، یعنی آموزش دستور زبان مادری هستند؟
اگر متفکران پان ایرانیست (تمایت خواهان ایران) از تمامیت غیر قابل تجزیه حقوق ملل غیر فارس در ایران، بطور جدی، حمایت و دفاع نکنند و مثل این روزها و صد سال گذشته، با طرفداران رسمی و آموزشی شدن زبان های مادری مخالفت بکنند، وبا آنان دشمنی بکنند، چه تصویری از آینده ایران می توان مشاهده کرد؟

در ایران چنان تبلیغ شده، همه و بخصوص دانشگاهیان باور کرده اند که "طرفداری  از رسمی و آموزشی-اداری شدن زبان تورکی، یعنی پان تورکیسم". اگر این پانتورکیسم است، پس دشمنی با رسمی و آموزشی-اداری شدن زبان تورکی در ایران از طرف یک عده پانفارسیست، چه نامیده می شود؟

اگر طرفداران رسمی، آموزشی-اداری شدن زبان تورکی پانتورک هستند، چرا با رسمی، آموزشی-اداری شدن زبان فارسی مخالفت نمی کنند؟

آیا پانفارسیسم فقط در داشتن افکار ضد دیگر ملل و زبان ها، تاریخ، فرهنگ، حقوق و تمدن ها دیگر ملل خلاصه می شود؟ یا در زمینه های عملی سیاسی، اقتصادی، علمی-آموزشی، اداری، حقوقی و غیره هم خودش را نشان می دهد؟

در ایران، چنین تبلیغ کرده اند که پان بودن، مساوی با تجزیه ایران است. آیا پانفارس بودن، ایران را به سمت سوی تجزیه سوق می دهد؟

اگر بخواهیم روی "پان" قضاوت اخلاقی (خوب، بد، زشت و زیبا، بسیار خوب، بسیار بد و ...) بکنیم، پان بودن چیست؟ 
آیا همه پان ها یکسان هستند یا هر پانی جایگاه خاصی دارد؟

آیا پان بودن، یک اتهام حقوقی، اخلاقی، سیاسی و تبلیغاتی است؟ 
یا پانفارس ها از "پان"، به عنوان یک  سلاح تبلیغاتی-روانی بر علیه فعالان هویتخواه، حق طلب و قانونگرای ملل تورک، تورکمن، عرب، بلوچ و ... استفاده می کنند تا این ملل در پی دستیابی به حقوق انسانی خودشان نباشند؟

بین زبان مادری و حقوق بشر و پان بودن چه رابطه ای وجود دارد؟

 چه افکاری نشانه های پانفارسیسم هستند؟ 

چرا قوانین، نیروهای امنیتی، اغلب نمایندگان مجلس، قوه قضائیه، قوه مجریه، اساتید دانشگاهی، نویسندگان و روزنامه نگارن در ایران که طرفداران بسیار جدی زبان فارسی و اغلب هم پانفارسیست های  بسیار افراطی هستند و از طرف دیگر، خواهان حذف و نابودی زبان های مادری و به ویژه  زبان های تورکی و عربی در ایران هستند، به پانفارسیسم متهم نمی شوند؟

چرا استانداردهای فکری، حقوقی، سیاسی، آموزشی، اداری، امنیتی و ... در میان متفکران ایرانی بسیار دوگانه و ضد و نقیض و تبعیض آمیز هستند؟

آیا نمایندگان مجلس، دولت و بدنه قوه مجریه، قوه قضائیه و قضات، ماموران پلیس و اطلاعات، اساتید دانشگاهی، محققان و روحانیان، روزنامه نگاران و نویسندگان و آیت الله ها و روحانیان در ایران متوجه نیستند که زبان فارسی دارای هژمونی، دیکتاتوری و استبداد مطلق بر علیه دیگر زبان ها، افکار و حقوق زبانی دیگر ملل است؟ 

یا متفکران ایرانگرا و پان فارس، به این مسئله آگاهند ولی خودشان را به نفهمی زده اند تا با انکار وجود پانفارسیسم خطرناک برای ایران، ایرانیان و همسایه ها، خطر موهوم و غیر موجود پان تورکیسم، پان عربیسم، پان تورکمنیسم و ... غیره را بزرگ بنمایانند تا تناقض های فکری-سیاسی خودشان را کتمان کرده و یک دشمن توهمی و خیالی بسازند تا منافع خودشان را تامین بکنند؟

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
نهم (09) نوامبر 2018
hedayat222@yahoo.com

Tuesday, November 6, 2018

دیالوگ: حوزه های سئکولار در مقابل رهبر


برنامه هفته هشتاد و یکم دیالوگ
موضوع: حوزه های سئکولار در مقابل رهبر
مجری و مدیر برنامه: 
انصافعلی هدایت
میهمانان برنامه: آیت الله 
عبدالحمید معصومی تهرانی
مهندس حسن شریعتمداری
دکتر ماشااله رزمی
تهیه کننده: جواد اسماعیل بیلی
برنامه دیالوگ، روز شنبه هر هفته، از ساعت ۲۱:۳۰ به وقت آزربایجان جنوبی با مرکزیت تبریز، از تلویزیون و بطور زنده پخش می شود
شنبه ۱۲ آبان ۱۳۹۷

می توان ادعا کرد که حوزه های علمیه، در طول تاریخ حیاتشان، به حوزه های علمیه عراق و تبریز(عرب-تورک) در یک طرف و حوزه های علمیه شعوبیه یا قومگرای فارس یا فارسگرا در طرف دیگر، تقسیم می شده اند.
همچنین می توان ادعا کرد که حوزه های علمیه عراق و تورکان، از ابتدا تا کنون، سکولار بوده و در سیاست دخالت نمی کرده اند. گر چه، تعدادی اندکی از روحانی ها طرف مشورت سیاستمداران در امور دینی و اخذ فتوا بوده اند.
شاید بتوان ادعا کرد که روحانیون و حوزه های علمیه، در اغلب زمان های حاکمیت سلسله های تورک، اجازه دخالت مستقیم در سیاست را نداشتند و زمانی که روحانیان  قدرت گرفته و در سیاست دخالت می کرده اند، آن سلسله ها رو به ضعف و ناتوانی نهاده، شکست خورده و نابود می شده اند.
اصل عدم دخالت روحانیان در سیاست، در درازای حیات سیاسی غزنویان، سلجوقیان، خوارزمشاهیان، ایلخانان، تیموریان، چوپانیان، عثمانیان، قره قویونلوها، آغ قویونلوها، صفوی ها، افشارها و قاجارها بطور جدی مراعات می شده است. 
در هر مقطعی از تاریخ سیاست که روحانیت می توانسته در سیاست دخالت بکند، آن خاندان سیاسی، در جنگ و کشمکش سیاسی خارجی و داخلی درگیر شده و شکست می خورده است. 
شاهد این مدعا، دخالت روحانیان در سیاست، در اواخر دوران صفویه و قاجاریه  است که حضور روحانیان در سیاست، باعث سرنگونی این دو سلسله شده اند.
اگر منظور از سکولاریسم را "جدایی  دین از سیاست و عدم دخالت دین و دینداران در سیاست" بدانیم، می توان از نوعی سئکولاریسم تاریخی-زیستی در جوامع عرب و تورک سخن گفت که هم جوامع عرب و تورک و هم حوزه های علمیه، به این جدایی دین از سیاست معتقد بوده و آن را در عمل اجرا می کرده اند.
به نظر می رسد که اصل عدم دخالت روحانیت در سیاست و اعتقاد به جدایی دین از سیاست، در تجربه زیستی میان حکومت و حوزه های علمیه، پدیدار شده است.
مردمان جوامع عرب  و  تورک، انتظار ندارند که روحانیت در تصمیمگیری های سیاسی دخالت بکنند. اگر هم از طرف روحانیان در سیاست دخالت بشود، محدود به مدت زمان بسیار کوتاه و گذارا بوده است که در اکثر موارد هم مورد قبول و تایید جامعه قرار نمی گرفته و آن روحانیانی که وارد سیاست شده بوده اند، از طرف سیاستمداران بعدی، بشدت مجازات می شده اند.
در نتیجه، سنت دینی و دینداری تورکان و عرب ها، سنتی سئکولار است. اگر ورحانیان وارد سیاست بشوند، جامعه و مردمان ضررهای جبران ناپذیری را متحمل خواهند شد.
این سئکولاریسم زیستی-تاریخی در آزربایجان هم ساری و جاری بوده و هست. مشهورترین و نام آورترین آیت الله های آزربایجان در تاریخ که مورد قبول شیعیان تورک قرار گرفته اند، متعهد به همان سئکولاریسم زیستی-تاریخی و سنتی بوده و هستند.
مراجعی چون مقدس اردبیلی، علامه عبدالحسین امینی، آیت الله سید محمدکاظم شریعتمداری، آیت الله سید ابوالقاسم خویی، سیدمحمدهادی میلانی، علامه محمدحسین طباطبایی، علامه محمد تقی جعفری، میرزاعلی اکبر مرندی، میرزا جواد تبریزی، محمدعلی اراکی، سیدعزالدین حسینی زنجانی، جواد غروی علیاری و ... از آیت الله های زنده و مشهور هم می توان محمد مجتهد شبستری، اسدالله بیات و آیت الله موسی شبیری زنجانی را نام برد.
تقریبا همه این افراد و دنباله روان آنان، به سنت فکری-مذهبی علمای سلف خوزه های تورک، پای بند بوده وهمه سئکولار بوده و به نوعی خواهان جدایی دین از سیاست بوده و هستند.
برای همین هم اغلب این روحانیان و مراجع تورک، وارد میدان سیاست نشده اند و حتی آن روحانیانی  که به خاطر مقام و منصب، پشت به سنت تاریخی و زیستی سئکولار آیت الله هایی چون آیت الله شریعتمداری، خویی، علامه طباطبایی و علامه جعفری کرده بودند، پس از مدت زمانی، از پست ها و مقام های سیاسی که به آن ها پوشانده بودند،  لخت گردیدند. 
آیت الله خمینی و علی خامنه ای نشان داده اند که به هر چه روحانی تورک است، اعتمادی ندارند و باور نمی کنند که ورحانیان تورک، دنباله روان واقعی ولایت مطلق فقیه فارسگرایان یا شعوبیه باشند.
جنگ  بین آیت الله های تورک و فارسگرا یا شعوبیه، با به میدان آوردن اصل 110 قانون اساسی بسیار علنی شد.
آیت الله شریعتمداری، به عنوان نماد و رهبر تفکر سئکولار سنتی تورکان، با ولایت فقیه و دخالت روحانیت و مراجع در سیاست مخافت کرد. تورکان هم، در تبعیت از رهبر دینی خود فریاد زدند که "از عمامه تاج- از خیمی هم شاه نمی شود" و در این جنگ، تورکان باز هم بازنده شدند و کشته ها دادند.
روحانیت و حوزه های فارسگرا یا شعوبیه، در مرکز حکومت اجتماع کرده و شعار ضد تورکان و ضد آزربایجان و شعار ضد سئکولار های سنتی را با جمله بسیار معروف "مرگ بر ضد ولایت فقیه" سر دادند و به حذف طرفداران سئکولاریسم در همه جا و بخصوص در حوزه های علمیه همت گماشتند.
آیت الله شریعتمداری به عنوان پرچمدار سیاست سنتی-زیستی-تاریخی سئکولاریسم دینی، به همراه بسیاری از روحانیان، خانه نشین و خلع مرجعیت دینی شدند تا میدان برای روحانیان سیاسی و درباری که به خدمت خیمنی در آمده بودند، باز شود تا آن ها اسب سیاستشان را بتازانند.
جنگ میان روحانیت  سئکولارسنتی-زیستی-تاریخی و روحانیت سیاسی و شعوبیه در آن تاریخ تمام نشد بلکه ادامه داشت و ادامه دارد. تا این که چندی قبل، یکی از فرماندهان سپاه پاسداران، به نام "رحیم پورازغدی" در حوزه علمیه قم و در حین سخنرانی برای ملاها، از نفوذ و قدرت گیری افکار روحانیان سئکولار در حوزه ها سخن گفت و آژیر قرمز و خطر را روشن کرده و هدف بعدی سربازان "آتش به اختیار" خامنه ای را نشان داد.
به گفته او، "ریشه سئکولاریزم در حوزه است." پورازغدی نشان داد که اکثریت حوزیان "سئکولار" شده اند و به دروس سیاسی در حوزه ها توجی نمی شود.
در نتیجه، قاشق روحانیان طرفدار دخالت حوزه های علمیه در سیاست و معتقد به "دین ما عین سیاست ما و سیاست ما عین دیانت ماست" به ته دیگ خورده است.
در پی اخطار این فرمانده نظامی، روحانیان درباری که در حکم شوالیه های خامنه ای هستند، وارد میدان دین سیاست زده و شعوبی شدند.
رهبری نبرد مجدد برعلیه سئکولاریسم در حوزه های علمیه را همانند دوره های قبلی، یک روحانی شعوبیه با نام "محمد یزدی" بر عهده گرفت که به گفته برخی از آیت الله ها، در آیت الله بودن وی شک است.
محمد یزدی همان شوالیه ای است که بر علیه آیت الله سیدمحمدکاظم شریعتمداری و آیت الله حسینعلی منتظری و خیلی های دیگر جنگیده و از میدان نبرد به نفع دربار، با پیروزی بیرون آمده بود.
یزدی به عنوان جسورترین شوالیه خامنه ای، رهبر اصلی حوزه سئکولار را نشانه رفت که سمبل تفکر شیعی-غیر سیاسی تورکان: آیت الله موسی شبیری زنجانی است تا حوزه فکری سئکولار تاریخی-سنتی-زیستی تورکان و آزربایجان را در هدف نبرد مجدد خود قرار بدهد.
بر عکس دوران خمینی که روحانیان، مردم و روشنفکران هیچ تصوری از دین سیاسی و سیاست دینی و دینداران خونخوار نداشتند، و هیچ کدام، در کنار مردم تورک و آیت الله شریعتمداری نایستادند، این بار همه این اقشار، 40 سال حکومت ظلم و ستم آیت الله های شعوبیه را چشیده و با جان و دل حس کرده بودند.
همه اقشار مردم و خود روحانیان آگاه شده بودند که حوزه های سیاستزده و روحانیان سیاسی با دین، مذهب، اقتصاد و اخلاق مردم چه کرده اند. آنان می دیدند که اگر به همین منوال ادامه بیابد، حوزه های دینی سیاسی شده، جهنم هایی را خواهند ساخت که دین مردم و باورهای مذهبی مردمان را به هیزم های آن جهنم بدل خواهند کرد.
لذا با توجه به تجربه دوران مبارزه آزربایجان و آیت الله شریعتمداری و حذف بسیاری از روحانیان، حوزویان، آیت الله ها و روشنفکران در آن زمان، بسیاری از روحانیان سکولار گشته، از جبهه دربار علی خامنه ای دور شده و در جبهه آیت الله تورک صف آرایی کردند تا حوزه و روحانیت سئکولار تاریخی-زیستی دوباره توسط شوالیه های علی خامنه ای قتل عام و حذف نشوند.
در این باره، سوال های زیادی مطرح است که می خواهیم، به همراه
جناب مهندس حسن شریعتمداری؛ فرزند آیت الله شریعتمداری به عنوان سرسخت ترین مخالف شیعه سیاسی و شعوبیه در قالب ولایت فقیه
جناب ماشا الله رزمی؛ نویسنده و محقق کتابی در زمینه قیام آزربایجان در مخالفت با ولایت فقیه و مذهب سیاسی
جناب ناصر شاهین پر؛ محقق برجسته تاریخ و کسی که در برنامه های تلویزیونی خود، اسنادی از وابستگی روحانیان به انگلستان را آشکار کرده
 در دیالوگ امشب به بخش هایی ازآن سوال ها پاسخ خواهند داد.

نبرد میان محمد یزدی، سپاه و دربار علی خامنه ای در یک طرف، با آیت الله شبیری زنجانی و طرفداران سئکولاریسم وی در طرف دیگر، چرا آغاز شده و به کجا خواهد کشید؟
آیا حوزه های علمیه، به نوعی از سئکولاریسم اعتقاد داشته و در عمل آن را اجرا می کرده اند و می کنند که حکومتیان از حوزه ها گله مند هستند؟
دخالت روحانیان در سیاست، از کی و چرا به یک سنت ثابت بدل شده و سابقه تاریخی آن چیست؟
شعوبیه چیست و چه نسبتی با سیاسی شدن شیعه دارد؟
آیا در تاریخ حوزه های علمیه و در میان آیت الله ها و مراجع تقلید، نبرد زیر پوستی شیعه سیاسی و شیعه سئکولار با شعوبیه در جریان بوده است؟
آیا می توان اسلام و مذهب شیعه را بدون حضور روحانیان در سیاست تصور کرد؟
چرا رحیم پورازغدی، محمد یزدی و علی خامنه ای جنگ بین روحانیان سئکولار و روحانیان و بله قربان گویان درباری را به راه انداخته اند؟
آیا حوزه های علمیه ای که از بودجه دولت و علی خامنه ای حقوق دریافت می کنند، می توانند مستقل از حکومت و حاکمیت وجود داشته باشند و سیاسی نباشند و به ابزار سیاستمداران بدل نشوند؟
استقلال حوزه ها و مراجع دینی به چه معنا است؟
چرا حوزه های علمیه به سئکولاریسم متهم می شوند؟
آیا سئکولار بودن حوزه، اتهام و نقطه ای منفی برای حوزه هاست یا می تواند حوزه ها و مذهب شیعه را از چنگال سیاستمدارانی که شیعه واقعی را قربانی سیاست های غیر انسانی خودشان می کنند، نجات بدهد؟
سرنوشت حوزه های علمیه و روحانیت در سئکولار شدن و دوری از سیاست نهفته است یا آینده آن را حضور در میدان سیاست تعیین خواهد کرد؟
آیا ورود روحانیان در سیاست، احتمال شکست سنگین سیاسی و نظامی برای ملل ساکن در ایران را مانند دوران قاجار و صفویه ترسیم می کند؟
روحانیت سیاسی و شعوبیه، چقدر در فساد، دین گریزی، اختلاس، ظلم و ستم و بیعدالتی، بی توجهی به حقوق ملل ساکن در ایران،  ... نقش دارد؟
آیا روحانیت و به ویژه روحانیان سیاسی، باید در آینده، پاسخگوی اوضاع سیاسی موجود بعد از سال 1357 باشند؟
آیا امام حسین به عنوان یک رهبر و فعال سیاسی وارد جنگ با رهبر حکومت امویه  شد یا به عنوان یک روحانی و مبلغ دین صرف؟
از مجموعه ائمه شیعه، چه تعدادی به عنوان "مبلغ دین" (امام یا روحانی) وارد سیاست شدند و "دین را عین سیاست و سیاست را عین دین" اعلام کردند؟
آیا روحانیان و حوزه های علمیه ای که به آینده مذهب شیعه و روحانیت می اندیشند، باید صف خودشان را با علی خامنه ای و سیاست های او، پررنگتر بکنند یا باید راه تقیه و محافظه کاری را در پیش بگیرند و با خامنه ای و دربار او همکاری بکنند؟
جایگاه علی خامنه ای، به عنوان یک سیاستمدار مذهبی، در حوزه های علمیه در کجاست؟
اخیرا در جامعه، به روحانیانی که از طبقات ضعیف و فقیر جامعه هستند و در محلات فقیر دیده می شوند، حمله می شود. آن ها را زخمی کرده یا به قتل می رسانند. این نوع اعمال خشونت بار علیه روحانیان، از چه چیزی خبر می دهد؟
آینده روحانیان و حوزه های سیاسی و طرفداران حکومت در ایران را چگونه پیش بینی می کنید؟

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
دوم (02) نوامبر 2018

اجرا در 3 نوامبر 2018
hedayat222@yahoo.com

Thursday, November 1, 2018

خیز دوباره شوالیه های درباری برای حذف مراجع مستقل حوزه های علمیه

ورودیه ای به برنامه "دیالوگ" روز شنبه (03 نوامبر 2018) در گوناز تی وی 
می توان ادعا کرد که حوزه های علمیه، در طول تاریخ حیاتشان، به حوزه های علمیه عراق و تبریز(عرب-تورک) در یک طرف و حوزه های علمیه شعوبیه یا قومگرای فارس یا فارسگرا در طرف دیگر، تقسیم می شده اند.
همچنین می توان ادعا کرد که حوزه های علمیه عراق و تورکان، از ابتدا تا کنون، سکولار بوده و در سیاست دخالت نمی کرده اند. گر چه، تعدادی اندکی از روحانی ها طرف مشورت سیاستمداران در امور دینی و اخذ فتوا بوده اند.
شاید بتوان ادعا کرد که روحانیون و حوزه های علمیه، در اغلب زمان های حاکمیت سلسله های تورک، اجازه دخالت مستقیم در سیاست را نداشتند و زمانی که روحانیان  قدرت گرفته و در سیاست دخالت می کرده اند، آن سلسله ها رو به ضعف و ناتوانی نهاده، شکست خورده و نابود می شده اند.
اصل عدم دخالت روحانیان در سیاست، در درازای حیات سیاسی غزنویان، سلجوقیان، خوارزمشاهیان، ایلخانان، تیموریان، چوپانیان، عثمانیان، قره قویونلوها، آغ قویونلوها، صفوی ها، افشارها و قاجارها بطور جدی مراعات می شده است. 
در هر مقطعی از تاریخ سیاست که روحانیت می توانسته در سیاست دخالت بکند، آن خاندان سیاسی، در جنگ و کشمکش سیاسی خارجی و داخلی درگیر شده و شکست می خورده است. 
شاهد این مدعا، دخالت روحانیان در سیاست، در اواخر دوران صفویه و قاجاریه  است که حضور روحانیان در سیاست، باعث سرنگونی این دو سلسله شده اند.
اگر منظور از سکولاریسم را "جدایی  دین از سیاست و عدم دخالت دین و دینداران در سیاست" بدانیم، می توان از نوعی سئکولاریسم تاریخی-زیستی در جوامع عرب و تورک سخن گفت که هم جوامع عرب و تورک و هم حوزه های علمیه، به این جدایی دین از سیاست معتقد بوده و آن را در عمل اجرا می کرده اند.
به نظر می رسد که اصل عدم دخالت روحانیت در سیاست و اعتقاد به جدایی دین از سیاست، در تجربه زیستی میان حکومت و حوزه های علمیه، پدیدار شده است.
مردمان جوامع عرب  و  تورک، انتظار ندارند که روحانیت در تصمیمگیری های سیاسی دخالت بکنند. اگر هم از طرف روحانیان در سیاست دخالت بشود، محدود به مدت زمان بسیار کوتاه و گذارا بوده است که در اکثر موارد هم مورد قبول و تایید جامعه قرار نمی گرفته و آن روحانیانی که وارد سیاست شده بوده اند، از طرف سیاستمداران بعدی، بشدت مجازات می شده اند.
در نتیجه، سنت دینی و دینداری تورکان و عرب ها، سنتی سئکولار است. اگر ورحانیان وارد سیاست بشوند، جامعه و مردمان ضررهای جبران ناپذیری را متحمل خواهند شد.
این سئکولاریسم زیستی-تاریخی در آزربایجان هم ساری و جاری بوده و هست. مشهورترین و نام آورترین آیت الله های آزربایجان در تاریخ که مورد قبول شیعیان تورک قرار گرفته اند، متعهد به همان سئکولاریسم زیستی-تاریخی و سنتی بوده و هستند.
مراجعی چون مقدس اردبیلی، علامه عبدالحسین امینی، آیت الله سید محمدکاظم شریعتمداری، آیت الله سید ابوالقاسم خویی، سیدمحمدهادی میلانی، علامه محمدحسین طباطبایی، علامه محمد تقی جعفری، میرزاعلی اکبر مرندی، میرزا جواد تبریزی، محمدعلی اراکی، سیدعزالدین حسینی زنجانی، جواد غروی علیاری و ... از آیت الله های زنده و مشهور هم می توان محمد مجتهد شبستری، اسدالله بیات و آیت الله موسی شبیری زنجانی را نام برد.
تقریبا همه این افراد و دنباله روان آنان، به سنت فکری-مذهبی علمای سلف خوزه های تورک، پای بند بوده وهمه سئکولار بوده و به نوعی خواهان جدایی دین از سیاست بوده و هستند.
برای همین هم اغلب این روحانیان و مراجع تورک، وارد میدان سیاست نشده اند و حتی آن روحانیانی  که به خاطر مقام و منصب، پشت به سنت تاریخی و زیستی سئکولار آیت الله هایی چون آیت الله شریعتمداری، خویی، علامه طباطبایی و علامه جعفری کرده بودند، پس از مدت زمانی، از پست ها و مقام های سیاسی که به آن ها پوشانده بودند،  لخت گردیدند. 
آیت الله خمینی و علی خامنه ای نشان داده اند که به هر چه روحانی تورک است، اعتمادی ندارند و باور نمی کنند که ورحانیان تورک، دنباله روان واقعی ولایت مطلق فقیه فارسگرایان یا شعوبیه باشند.
جنگ  بین آیت الله های تورک و فارسگرا یا شعوبیه، با به میدان آوردن اصل 110 قانون اساسی بسیار علنی شد.
آیت الله شریعتمداری، به عنوان نماد و رهبر تفکر سئکولار سنتی تورکان، با ولایت فقیه و دخالت روحانیت و مراجع در سیاست مخافت کرد. تورکان هم، در تبعیت از رهبر دینی خود فریاد زدند که "از عمامه تاج- از خیمی هم شاه نمی شود" و در این جنگ، تورکان باز هم بازنده شدند و کشته ها دادند.
روحانیت و حوزه های فارسگرا یا شعوبیه، در مرکز حکومت اجتماع کرده و شعار ضد تورکان و ضد آزربایجان و شعار ضد سئکولار های سنتی را با جمله بسیار معروف "مرگ بر ضد ولایت فقیه" سر دادند و به حذف طرفداران سئکولاریسم در همه جا و بخصوص در حوزه های علمیه همت گماشتند.
آیت الله شریعتمداری به عنوان پرچمدار سیاست سنتی-زیستی-تاریخی سئکولاریسم دینی، به همراه بسیاری از روحانیان، خانه نشین و خلع مرجعیت دینی شدند تا میدان برای روحانیان سیاسی و درباری که به خدمت خیمنی در آمده بودند، باز شود تا آن ها اسب سیاستشان را بتازانند.
جنگ میان روحانیت  سئکولارسنتی-زیستی-تاریخی و روحانیت سیاسی و شعوبیه در آن تاریخ تمام نشد بلکه ادامه داشت و ادامه دارد. تا این که چندی قبل، یکی از فرماندهان سپاه پاسداران، به نام "رحیم پورازغدی" در حوزه علمیه قم و در حین سخنرانی برای ملاها، از نفوذ و قدرت گیری افکار روحانیان سئکولار در حوزه ها سخن گفت و آژیر قرمز و خطر را روشن کرده و هدف بعدی سربازان "آتش به اختیار" خامنه ای را نشان داد.
به گفته او، "ریشه سئکولاریزم در حوزه است." پورازغدی نشان داد که اکثریت حوزیان "سئکولار" شده اند و به دروس سیاسی در حوزه ها توجی نمی شود. 
در نتیجه، قاشق روحانیان طرفدار دخالت حوزه های علمیه در سیاست و معتقد به "دین ما عین سیاست ما و سیاست ما عین دیانت ماست" به ته دیگ خورده است.
در پی اخطار این فرمانده نظامی، روحانیان درباری که در حکم شوالیه های خامنه ای هستند، وارد میدان دین سیاست زده و شعوبی شدند. 
رهبری نبرد مجدد برعلیه سئکولاریسم در حوزه های علمیه را همانند دوره های قبلی، یک روحانی شعوبیه با نام "محمد یزدی" بر عهده گرفت که به گفته برخی از آیت الله ها، در آیت الله بودن وی شک است.
محمد یزدی همان شوالیه ای است که بر علیه آیت الله سیدمحمدکاظم شریعتمداری و آیت الله حسینعلی منتظری و خیلی های دیگر جنگیده و از میدان نبرد به نفع دربار، با پیروزی بیرون آمده بود.
یزدی به عنوان جسورترین شوالیه خامنه ای، رهبر اصلی حوزه سئکولار را نشانه رفت که سمبل تفکر شیعی-غیر سیاسی تورکان: آیت الله موسی شبیری زنجانی است تا حوزه فکری سئکولار تاریخی-سنتی-زیستی تورکان و آزربایجان را در هدف نبرد مجدد خود قرار بدهد.
بر عکس دوران خمینی که روحانیان، مردم و روشنفکران هیچ تصوری از دین سیاسی و سیاست دینی و دینداران خونخوار نداشتند، و هیچ کدام، در کنار مردم تورک و آیت الله شریعتمداری نایستادند، این بار همه این اقشار، 40 سال حکومت ظلم و ستم آیت الله های شعوبیه را چشیده و با جان و دل حس کرده بودند. 
همه اقشار مردم و خود روحانیان آگاه شده بودند که حوزه های سیاستزده و روحانیان سیاسی با دین، مذهب، اقتصاد و اخلاق مردم چه کرده اند. آنان می دیدند که اگر به همین منوال ادامه بیابد، حوزه های دینی سیاسی شده، جهنم هایی را خواهند ساخت که دین مردم و باورهای مذهبی مردمان را به هیزم های آن جهنم بدل خواهند کرد.
لذا با توجه به تجربه دوران مبارزه آزربایجان و آیت الله شریعتمداری و حذف بسیاری از روحانیان، حوزویان، آیت الله ها و روشنفکران در آن زمان، بسیاری از روحانیان سکولار گشته، از جبهه دربار علی خامنه ای دور شده و در جبهه آیت الله تورک صف آرایی کردند تا حوزه و روحانیت سئکولار تاریخی-زیستی دوباره توسط شوالیه های علی خامنه ای قتل عام و حذف نشوند.
در این باره، سوال های زیادی مطرح است که می خواهیم، به همراه 
جناب مهندس حسن شریعتمداری؛ فرزند آیت الله شریعتمداری به عنوان سرسخت ترین مخالف شیعه سیاسی و شعوبیه در قالب ولایت فقیه
جناب ماشا الله رزمی؛ نویسنده و محقق کتابی در زمینه قیام آزربایجان در مخالفت با ولایت فقیه و مذهب سیاسی
جناب ناصر شاهین پر؛ محقق برجسته تاریخ و کسی که در برنامه های تلویزیونی خود، اسنادی از وابستگی روحانیان به انگلستان را آشکار کرده
 در دیالوگ امشب به بخش هایی ازآن سوال ها پاسخ خواهند داد.

نبرد میان محمد یزدی، سپاه و دربار علی خامنه ای در یک طرف، با آیت الله شبیری زنجانی و طرفداران سئکولاریسم وی در طرف دیگر، چرا آغاز شده و به کجا خواهد کشید؟
آیا حوزه های علمیه، به نوعی از سئکولاریسم اعتقاد داشته و در عمل آن را اجرا می کرده اند و می کنند که حکومتیان از حوزه ها گله مند هستند؟
دخالت روحانیان در سیاست، از کی و چرا به یک سنت ثابت بدل شده و سابقه تاریخی آن چیست؟
شعوبیه چیست و چه نسبتی با سیاسی شدن شیعه دارد؟
آیا در تاریخ حوزه های علمیه و در میان آیت الله ها و مراجع تقلید، نبرد زیر پوستی شیعه سیاسی و شیعه سئکولار با شعوبیه در جریان بوده است؟
آیا می توان اسلام و مذهب شیعه را بدون حضور روحانیان در سیاست تصور کرد؟
چرا رحیم پورازغدی، محمد یزدی و علی خامنه ای جنگ بین روحانیان سئکولار و روحانیان و بله قربان گویان درباری را به راه انداخته اند؟
آیا حوزه های علمیه ای که از بودجه دولت و علی خامنه ای حقوق دریافت می کنند، می توانند مستقل از حکومت و حاکمیت وجود داشته باشند و سیاسی نباشند و به ابزار سیاستمداران بدل نشوند؟
استقلال حوزه ها و مراجع دینی به چه معنا است؟
چرا حوزه های علمیه به سئکولاریسم متهم می شوند؟
آیا سئکولار بودن حوزه، اتهام و نقطه ای منفی برای حوزه هاست یا می تواند حوزه ها و مذهب شیعه را از چنگال سیاستمدارانی که شیعه واقعی را قربانی سیاست های غیر انسانی خودشان می کنند، نجات بدهد؟
سرنوشت حوزه های علمیه و روحانیت در سئکولار شدن و دوری از سیاست نهفته است یا آینده آن را حضور در میدان سیاست تعیین خواهد کرد؟
آیا ورود روحانیان در سیاست، احتمال شکست سنگین سیاسی و نظامی برای ملل ساکن در ایران را مانند دوران قاجار و صفویه ترسیم می کند؟
روحانیت سیاسی و شعوبیه، چقدر در فساد، دین گریزی، اختلاس، ظلم و ستم و بیعدالتی، بی توجهی به حقوق ملل ساکن در ایران،  ... نقش دارد؟
آیا روحانیت و به ویژه روحانیان سیاسی، باید در آینده، پاسخگوی اوضاع سیاسی موجود بعد از سال 1357 باشند؟
آیا امام حسین به عنوان یک رهبر و فعال سیاسی وارد جنگ با رهبر حکومت امویه  شد یا به عنوان یک روحانی و مبلغ دین صرف؟
از مجموعه ائمه شیعه، چه تعدادی به عنوان "مبلغ دین" (امام یا روحانی) وارد سیاست شدند و "دین را عین سیاست و سیاست را عین دین" اعلام کردند؟
آیا روحانیان و حوزه های علمیه ای که به آینده مذهب شیعه و روحانیت می اندیشند، باید صف خودشان را با علی خامنه ای و سیاست های او، پررنگتر بکنند یا باید راه تقیه و محافظه کاری را در پیش بگیرند و با خامنه ای و دربار او همکاری بکنند؟
جایگاه علی خامنه ای، به عنوان یک سیاستمدار مذهبی، در حوزه های علمیه در کجاست؟
اخیرا در جامعه، به روحانیانی که از طبقات ضعیف و فقیر جامعه هستند و در محلات فقیر دیده می شوند، حمله می شود. آن ها را زخمی کرده یا به قتل می رسانند. این نوع اعمال خشونت بار علیه روحانیان، از چه چیزی خبر می دهد؟
آینده روحانیان و حوزه های سیاسی و طرفداران حکومت در ایران را چگونه پیش بینی می کنید؟

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
دوم (02) نوامبر 2018
hedayat222@yahoo.com

Tuesday, October 30, 2018

حرکت پاندولی فکری-سیاسی ایرانیان


به عقیده من حرکت سیاسی-فکری و فلسفی ایرانیان حرکتی پاندول است. وقتی و بعد از مدتی که در جامعه از حکومتی ناراضی می شوند، به یکی از دوران های گذشته برمی گردند. وقتی دوباره از آن سیر و دلخور شدند، دوباره به همان قبلی برمی گردند.
برای مثال، بعد از این که از سلطنت مطلقه دوران قاجار ناراضی شدند، در خط مستقیمی که قاجار با جنبش اصلاحی مشروطه راه انداخته بودند، حرکت نکردند. راه اصلاحات و حرکت مستقیم را ادامه ندادند بلکه با پهلوی ها، به درون حرکت پاندول افتاده و به ایران باستان تخیلی رفتند. وقتی از استبداد و ستم او ناراضی شدند، برای استقلال ملل قیام ها کردند اما ایرانیان (فارس) و استعمار خارجی حرکت اصلاحی را سرکوب کرده و استعمار و استبداد پهلوی دوم را دوباره مستقر ساختند. 
وقتی دوباره از پهلوی دوم سیر شدند، دوباره هوس حکومتی دینی شبیه دین باستان و با مشخصات آن را کرده و شیعه شعوبیه را به روی کار آوردند.
حالا و بعد از چهل سال، بجای اصلاح حکومت مذهبی خودشان و حرکت مستقیم، به هخامنشیان و ساسانیان یا همان تاریخ تخیلی رجوع می کنند.
یعنی در حدود 125 سال، حرکت پاندولی سیاسی- فکری و فلسفی ایرانیان (فارس ها) چهار بار جلو و عقب رفته است.
باید بدانیم که حرکت پاندولی حرکت نیست. در مدت زمان محدودی، رفت و برگشت است.
من این رفت و برگشت را در حیاط زندان انفرادی وزارت اطلاعات تجربه کرده ام. حیاط خیلی کوچک بود و من چاره ای نداشتم، جز این که روی چند کاشی حیاط رفت و برگشت را تکرار کنم و اجازه و امکان هیچ مانوری نداشتم.
فکر می کنم ایرانیان هم در زندان تاریخ گرفتار شده اند و جز تکرار حرکت رفت و برگشت تکراری در یک مسیر، نمی توانند راه دیگری را در پیش بگیرند.
انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
سیم (30) اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com 

Saturday, October 27, 2018

دیالوگ: بررسی چرایی انکار قوم یا ملتی به نام فارس


برنامه هفته هشتادم دیالوگ

موضوع : بررسی چرایی انکار قوم یا ملتی به نام فارس
میهمانان برنامه:
دکتر ضیاء صدرالاشرافی
یوسف عزیزی بنی طرف
ناصر کرمی
مجری و مدیر برنامه: انصافعلی هدایت
تهیه کننده: جواد اسماعیل بیلی
برنامه دیالوگ، هرهفته در روزشنبه، از ساعت ۲۱:۳۰ به وقت تبریز در آزربایجان جنوبی، از تلویزیون و از "گوناز تی وی" بطور زنده پخش می شود
شنبه ۵ آبان ۱۳۹۷
خیلی ها ایران را کشوری کثیر المله، موزائیکی و رنگارنگ تعریف می کنند. آنان معتقدند که در این مجموعه از سرزمین ها، ملل، اقوام، قبایل و ادیان یا اعتقادات زیادی زیست می کنند و باید همه آن ها از حقوق مساوی برخوردار باشند. 

در مقابل، اما، عده ای به برتری یک ملت، یک قوم، یک زبان، یک دین و یک اعتقادی بر دیگران پای فشاری می کنند و آن را به "گروه غالب" یا گروه حاکم ودیگران را به "اقلیت" یا گروه های "مغلوب" کاهش می دهند تا بتوانند اقلیت ها را از حقوق برابر و مساوی با گروه غالب و حاکم محروم کنند.

در کتاب "مدیریت منازعات قومی در ایران" که با حمایت سه رئیس جمهور اخیر در ایران منتشر شده و سیاست های ایران را نشان می دهد، می نویسد: "تضادهاي قومي و نژادي ناشـي از رقابـت ميـان گـروه هـاي مختلف بر سر منابع كمياب مانند ثروت، قدرت و مقام است. گروهی که در این رقابت و تضاد پیروز می شود، گروه غالب و سایر مدعیان، گروه های اقلیت نامیده می شوند."

این دو دیدگاه، دو نوع نگرش به انسان و حقوق انسانی را به دنبال دارد که تاثیرات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، آموزشی، حقوقی، و ... خواهد داشت.

قانون اساسی، به عنوان یک میثاق عمومی، از "ملت"، "قوم"، "قبیله"، "مردم" و "اقلیت" سخن می گوید. با این حال، از گروه یا از ملت غالب و حاکم، سخنی به میان نمی آورد. چرا؟

چرا قانون اساسی هم یکی از موزائیک های و رنگ های ایران یعنی فارس ها را نادیده گرفته است؟ 

قانون اساسی، ملل غیر فارس ها را نادیده گرفته استچرا که همه حقوق و امتیازات اقتصادی، اجتماعی، زبانی، فرهنگی، دینی، و ... را به طرف پیروز در میدان جنگ، یعنی فارس داده و بقیه را به منزله شکست خوردگان و اسیر، در نظرگرفته است.

وقتی در متون آموزشی-مدرسه ای-دانشگاهی، تحقیقی، خبری، تحلیلی، نویسندگان و مولفان، گروه های قومی ساکن در ایران را می شمارند، به چنین نام هایی بر می خوریم: تورک ها (آذری ها)، تورکمن ها، قشقایی ها، عرب ها، بلوچ ها، کردها، لر، گیلکی ها و ... 1.

اگر دقت کرده باشیم، هیچ وقت، قوم، جمعیت یا ملتی به نام "فارس" در بین ملل یا اقوام ساکن در ایران دیده و شمرده نمی شود. 
چرا؟ 
آیا فارس، همان روح پیروز، و دیگران، شکست خوردگان در ایران هستند؟

وقتی از ایران، از ایرانی، از زبان، از موسیقی، از رقص، از هنر، از فرهنگ، از تمدن، از تاریخ، از دین، از فلسفه و .. سخن می گویند، فارس، به عنوان روح ایران و ایرانی جلوه گر می شود. 

نمی توان انکار کرد که دراین گونه از مباحث، از موسیقی تورکی، رقص عربی، کشتی لری، لباس شمالی، تاریخ تورکمنی، و ... سخن می گویند و با افزودن صفاتی بر موضوعات، آن ملل را را از ایرانی بودن خالی می کنند. 

بنا بر این، می بینیم که در "ایرانی" و "ایرانیت" و هر چه با این دو اسم همراه باشد، فقط فارس و فارسی می آید و همه دیگر ملل و اقوام، ادیان، زبان ها و فرهنگ ها در ایرانی و ایرانیت غایب هستند.

چرا قبیله، قوم، ملت یا جمعیتی به نام فارس، از مباحث اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، حقوقی، آموزشی، هنری، تاریخی، ادبی، و غیره غایب است و نام او در هیچ کجا به میان نمی آید؟

آیا ملتی به نام "پرس"، "فرس"، "پارس" و "فارس" وجود نداشته و در این سرزمین ها نزیسته است؟ و نمی زیید؟

پس زبان فارسی متعلق به کدام جمعیت، قبیله، قوم، یا ملت است که بخش اصلی سرمایه های مادی و معنوی بیش از هشتاد میلیون ساکنان ایرانی از ملل مختلف غیر فارس، صرف تقویت زبان آن کس، قوم یا ملت می شود؟

اگر ایل، تبار، قبیله، قوم  یا ملتی به نام فارس نیست، چرا بر سر خلیجی در جنوب کشور و در کنار دریای عمان و در محاصره کشورهای عربی، رگ غیرت خیلی ها سرخ و متورم می شود تا جنگ با همسایه های می روند؟

این روح و ملت سرگردان کیست که بقول شهریار بزرگ شعر و سخن؛ جوانمردان آذربایجان را ترک خر، به رشتی کله ماهی خور، به طوسی کله خر، و ... می گوید؟

این فارس، تنها کس، ایل، طایفه، قبیله، قوم یا ملتی است که بطور سیستیماتیک بر علیه او تبلیغات نمی شود و مورد هجوم توهین ها و جوک های تحقیر آمیز نیست؟

اگر قوم یا ملتی به نام فارس وجود ندارد، چرا با رسمی شدن زبان هایی که صاحبان و مدعیانی دارند، مخالفت می کنند؟

اگر قوم و ملتی به نام فارس وجود ندارد، چرا و چگونه کارخانه های مهمی چون فولاد سازی ها، مس ، آلومینیوم، طلا، و ده ها نوع کارخانه های مهم و اساسی، در مناطقی متمرکز شده اند که ساکنان آن سرزمین ها به زبان فارسی سخن می گویند و سرزمین هایشان کویری است و آب لازم برای استفاده در آن صنایع را ندارند؟

اگر ملتی به نام فارس وجود خارجی ندارد، سرزمین هایی که فارس زبان ها در آن ها اسکان دارند، به کدام ملت یا قوم تعلق دارند؟ 
مرزهای آن ها را کدام ملل مشخص می کنند؟

اگر فارس وجود ندارد، آیا می تواند در آینده ایران، نقش و سهمی داشته باشد؟

ما به این گونه سوال ها، در برنامه دیالوگ و با حضور آقایان:
 دکتر محمد امینی، از محققان، تاریخ شناسان، نویسندگان فارس
دکتر ضیاء صدرالاشرافی، از محققان، تاریخشناسان و نویسندگان تورک
جناب یوسف عزیزی بنی طرف، از نویسندگان و محققان عرب
جناب ناصر کرمی از محققان و نویسندگان فارس 
پاسخ خواهیم داد.

انصافعلی هدایت
تورنتو - کانادا
 نوشته شده در 26 اکتبر 2018
اجرا شده در 27 اکتبر 2018
hedayat222@yahoo.com

بئیین موهندیسلیگینه قارشی تورکجه اسکی کیتابلار 293

  بئیین موهندیسلیگینه قارشی تورکجه اسکی کیتابلار 293 https://youtube.com/live/u147Qx6Hnkc