Thursday, May 28, 2009

The Upcoming Elections: Insistence on Further Defeat


Ensafali Hedayat


February 3rd, 2008
 
The Eighth Majles election activities by those inside the Islamic Republic regime and those on the fringe of the regime are focused on limiting Iran’s socio-political alliances to these two groups. In this way, the fate of Iran’s future is placed on the doorstep of the so-called “Reformists.” In this atmosphere, an examination of the views and performance of the Reformists becomes especially important. This brief analysis is limited to the dealings of the Reformists with the Velayat-e Faqih, or Supreme Leadership. Hopefully, others will also pay attention to this issue and investigate it from other angles.
 
Regardless of the events and debates of the last decade, the question of whether the Islamic Republic can be reformed structurally remains unanswered. Is it possible for political parties and the Iranian people, or institutions outside the country, to transform the structure of this regime through democratic means? Activists and politicians such as former President Khatami, and political parties such as the Islamic Participation Front, the Organization of the Mojahedin, the Islamic Labor Party, Religious Nationalists, the Freedom Movement of Iran, the National Front of Iran, etc., support reforming the Islamic Republic through democratic means. But where do reformists stand on this question?
 
Are democratic reforms in Iran possible, within the framework of the Islamic Republic’s Constitution?
 
Reformists offer a variety of responses to this question. Some believe that it is possible to reform a regime based on the concept of Islamic Jurisprudence. This interpretation argues that as long as moderate candidates take control of the executive, legislative, and judicial branches of government, peaceful reform can occur. They believe in partial reform through the acquisition of a larger share of the governing power for themselves. Since they are part of the system, ensuring their own survival is more important than a structural transformation of the regime.
 
The majority of those who subscribe to this view accept the Islamic Republic’s regime and its 1979 Constitution as legitimate. As for the accountability of the Leadership and related government institutions, they view these through this same prism. Some believe that if the Leader can be convinced to relinquish a minimum amount of his power, the country will move towards positive reforms.
 
In general, those who support the present regime (whether they are known as “Reformists” or “fundamentalists”) have two opinions about the Velayat-e Faqih. One views the responsibilities of the Islamic Jurist, as mentioned in the Constitution, as a baseline from which to operate. They argue that the responsibilities mentioned in the Constitution reflect the minimum power of the leader and that he has the right to expand his sphere of influence to whatever affairs he deems necessary, even if the Constitution does not explicitly mention them.
 
The other views the responsibilities of the Leader mentioned in the Constitution as the upper limit of his powers. They argue that the Constitution clearly states the boundaries of governance for the Leader and all legal institutions, and that it is illegal to go beyond these guidelines.
 
The first group argues for an Absolute Guardianship of the Islamic Jurist and maintains that the Guardianship should include all issues pertaining to public affairs and governance, and that accountability of all political institutions is derived from this Leader. According to this view, the Islamic Jurist is at the height of power and represents God and the Hidden Imam on earth, or at least in Iran. He must pave the way for the appearance and rule of the 12th Shi’a Imam, Mehdi. He thus assumes permanent and absolute power as delegated to him by God and the Prophet of Islam. He is not elected by the people and it is not possible to limit his power through laws or the will of the people. He is the only person who can even intervene in the commandments of God himself and interpret them according to the requirements of time and place.
 
According to this group of supporters of the Islamic Jurists, the people and their vote should not be taken seriously. The right to legislate should not be vested in the representatives of the people. The powers of representatives should be limited to advising the Leader or the Hidden Imam. Only the Hidden Imam is innocent and without fault. During the period of the Hidden Imam’s absence, the responsibility of governing falls upon his representative within Muslim Shi’a societies, otherwise known as the Vali-ye Faqih or “Guardian Jurist,” who is a cleric knowledgeable in the affairs of religion and the world. Thus, the legitimacy of the Vali-ye Faqih is derived from the Hidden Imam, and in this way, he too can assume the unlimited powers of the Imam. Even the Vali-ye Faqih himself cannot limit his own current powers, or the future powers of the Hidden Imam, by enabling the people to elect this leader or Caliph.
 
From this viewpoint, a “Leader” in the Islamic Republic is “holy.” The people are his subjects and all their affairs are administered to under his approval. Just as no law can limit the powers of the Hidden Imam, no law can curtail the area of absolute influence that the Jurist possesses. Thus, what is mentioned in the Constitution is only a base from which the Jurist can operate without restriction. All institutions and organizations derive their authority through him. He alone can delegate his duties to others, through legal or personal means, and can just as easily revoke their legal responsibilities.
 
Another group of scholars of the Islamic Republic, especially those who have been deprived of its benefits for a while now, contend that the sphere of the leader’s power and influence should be limited to the pre-determined set of laws mentioned in the Constitution. They call for the reigning in of the absolute powers of the leader with the intention of advancing their own political, social, and economic preferences or those of their supporters. They maintain that the accountability of all government institutions, and the Constitution itself, should originate from the will of the people. In the opinion of this group, the votes that legitimized the 1979 Constitution and the institutions that came out of it are a reflection of popular will. Each one of those institutions and organizations owes its authority to the people, and if the people should will it, they should have the capacity to revoke this authority and that of the Constitution as well.
 
According to this group, the Iranian people have determined the extent of the country’s institutional powers, through their representatives, and the powers of the leader are not excluded from this principle either. He too derives his authority from the people and the law and must accept the boundaries that the people have established for him. Otherwise, he is acting illegally.
 
From this viewpoint, the leader does not have sacred powers. He is neither the representative of God on earth or among Muslims and Iranians, nor is he the representative of the Hidden Imam. His will is not absolute. As a representative of the people and chosen by him, he is accountable to them, as according to the same law, the people can revoke his authority whenever they see fit. For this reason, the people are more vigilant of the Leader than of any other government institution, because his excessive powers have led to corruption. The Assembly of Experts meets annually to review the leader’s performance and to assess the competence of the Leader to manage the affairs of the country and can remove the leader from office if they find he is unable to execute his duties.
 
To which of the two schools of thought do Reformists who support the regime subscribe?
 
In principle, the current Reformists should belong to the second group who view the people’s vote as the main factor in granting legitimacy. However, this is not generally the case. At the very least, the most important and influential branch of the Reformists do not practice their own stated theories and perspectives, because they do not view them as either acceptable or practical. Some even accept parts of the theory of the “Caliphate and succession of the Hidden Imam.” One branch of Iranian Reformists might privately disagree with the unlimited powers of the leadership, but they do not show it in practice. In speeches, in adopting official positions on issues, in negotiations and political acts, they grant full authority to the Jurist so that they too can gain legitimacy under his shadow. They do this so that they will not be eliminated, arrested, imprisoned, or assassinated and so that they will not lose all their political assets. They will manipulate the Leader and society along with it, to ensure their own safety within the system.
 
However, the Leadership is well aware of their theoretical ideas and agendas and knows not to trust them. The Leader’s “confidence” is something that all political groups in Iran are currently seeking. They want to convince him that they are more trustworthy than the others. Government Reformists also participate in this competition. Those that operate on the sidelines, like the Religious-Nationalists, the National Front of Iran, the Freedom Party, Iran Solidarity Party, followers of Allameh Tabatabai, student organizations, etc., openly oppose with the concept of the “Guardian Jurist” and demand the Constitution be altered, not just reformed. They intend to remove the leader and work towards empowering democratic institutions and have devised an agenda to fulfill these goals. To modify the Constitution, they collect signatures and have demanded a “Constitutional Referendum.” They have also boycotted parliamentary and presidential elections to avoid legitimizing the current situation. 
 
However, the Reformists who work within or on the fringe of the government and want to gain a larger share of power for themselves are either cooperating with the existing system or are demanding only minor and superficial reforms. They encourage the people to participate in elections. They view the “boycotters” as unreasonable, disagree with the Constitutional Referendum, and oppose demonstrations by students and other groups. On these topics, they support the Leader and they actively resist answering the question of “how far can reform progress with full participation in parliamentary and presidential elections.”
 
Based on this, “Government Reformists” in Iran are not true Reformists and do not represent the will of the people. They switch sides between the government and other political movements within civil society. They deceive both groups for their own benefit. It is for this reason that they create “prerequisites” for their own political activity: if the possibility for fair negotiations exists, if the other faction does not wish to eliminate everyone, if our candidates are not removed, if…, if…, then we will boycott the elections. However, when the rival group did not take their demands seriously and called their bluff, they declared, “We will not boycott the elections but we will not participate in them either…”
 
Reformist groups, whose candidates were vetoed, issued this joint statement: “The executive committees of the Ministry of Internal Affairs and the supervisory committees of the Guardian Council not only rejected thousands of Iranians from candidacy, but also vetoed current and previous representatives of the Majles, along with former cabinet members.”
 
Government Reformists who seek a larger share of power within the current system, seek an opportunity to gain control through threats, the creation of hope among rivals, and the exploitation of the rivals’ desire for maintaining authority. However, the conservative elements in government are familiar with these tactics and are ready for counter-measures. They have seen the methods of the Reformists and are aware of the limits of their capacity, how far they are willing to go, and at what point their threats are no longer viable.
 
Conservatives have figured out that the Reformists too derive their legitimacy, not from the people, but from the Leader and are thus indebted to him for their existence and any power they may exercise within government.
 
The rival faction is aware that the Reformists do not depend on the people for their legitimacy and are limited in how far they will go in threatening their opponents. The Reformists know that they are losers in this game, but they are determined to retain as much of their power as possible. They do not want to be accused of “sedition” and of planning the overthrow of the government.
 
Negotiations and compromises leading to a positive turn of events could occur if Conservatives and right-wing groups, and even the Revolutionary Guard, sense that Reformists are serious in their political demands. This could occur if they see that Reformists are changing their strategies and tactics away from current regime toward the people and are seeking the help of the people in achieving the larger goal of reform. However, the regime knows that Government Reformists have grown accustomed to an increasing number of defeats, have never used existing opportunities to advance the public will, and have no intention of reaching out to the Iranian people. They are also aware that Reformists outside the country lack confidence in their own powers and abilities and have lost morale. For this reason, they cannot count on the millions of Iranians who have in the past either boycotted or refused to participate in elections. Reformist politicians have concluded that reform from within the political system is impossible with the existence of the current Constitution and the presence of institutions under direct rule of the Leadership. They also believe that the occupation of Majles or the Presidential stronghold will have no effect on the current political balance of power within Iran. Yet they are still wary of large-scale change and revolutionary developments.
 
We can now ask the Reformists: since we fear revolution and the possibility of violent clashes and bloodshed, since we fear foreign military intervention, then how should we respond to peaceful and non-violent modes of change? How long are we willing to support peaceful resistance on the part of the people and social movements in dealing with “the powers from above?” In other words, what will our fate be if we continue to fear freedom of information and the widespread influence of media; or if we fear, in the words of the Leader, “cultural hegemony by foreigners;” if we fear the support of foreign governments and institutions in spreading democratic ideals among the people and more specifically the younger generation; and if international support for this trend is more a matter of shame than pride for us? Is our fate to surrender to increasing failure and should we not at some point end this unremitting trend of defeat?
 
Until now, various Reformist factions (whether linked to the government or expelled from it) have focused their activities on dealing with the Leader and powerful government institutions through threats of exposure and scare tactics using “the people” or “the international community.” These Reformists have failed, however, to develop an effective relationship with the people and have been indifferent to and incapable of shoring up support for their demands to their own advantage. In this game, the ruling elite have been in full control, and the Reformists have suffered defeat. Government Reformists fear the challenge and power posed by the magnitude of the people’s demands for significant changes to the structure of a regime that they essentially support, more than “violence and bloodshed.” Thus, Government Reformists have never been completely forthright with the people regarding their true intentions, and, in this way, they are determined to continue their policy of “surrender and defeat.” Unfortunately, this situation will carry on.





The Source is:

سماجت برای باخت بیشتر




انصافعلی هدایت

تنها مقاله ای با نام مستعار یک خانم ساکن کانادا - ونکوور، و دومین مقاله ای که در مجله اینترنتی "گذار" منتشر کرده ام


10 اسفند 1386



با نزدیک شدن انتخابات مجلس هشتم و اوج‌گیری تلاش‌های جناح‌های درون و پیرامون حکومت جمهوری اسلامی، تلاش‌های زیادی هم صورت می‌گیرد که جناح‌بندی‌های سیاسی- اجتماعی در ایران را محدود به همین دو جناح حکومتی معرفی کند و سرنوشت آینده‌ی ایران را، با سرنوشت «اصلاح‌طلبان» گره بزند. در این فضا، نقد دیدگاه‌ها و عملکرد اصلاح‌طلبان اهمیتی ویژه می‌یابد. این نگاه اجمالی، تلاشی است در این جهت، در محدوده‌ی برخورد آنان با «اختیارات ولایت فقیه»، با این امید که دیگران نیز به این نکته بپردازند و از زوایایی دیگر آن را بررسی کنند. 

با وجود تمام بحث‌ها و اتفاقات دهه‌ی اخیر، هنوز جای پاسخ به این سوال خالی است که آیا جمهوری اسلامی از نظر ساختاری قابل اصلاح است؟ آیا احزاب و جمعیت‌های داخل ایران، یا نهادهای خارج از کشور، می‌توانند ساختار این نظام را از راه‌های دمکراتیک یا جلب آرای مردم در انتخابات، تغییر دهند؟


فعالان و سیاستمدارانی چون خاتمی، رییس جمهوری سابق، و احزابی چون مجاهدین انقلاب اسلامی ایران، جبهه‌ی مشارکت، حزب کار و کارگر، نیروهای موسوم به «ملی – مذهبی»، نهضت آزادی ایران، جبهه‌ی ملی و...، به اصلاح جمهوری اسلامی از طرق دموکراتیک معتقدند.


آیا تغییرات دموکراتیک در ایران، در چارچوب قانون‌اساسی جمهوری اسلامی ممکن است؟


اصلاح‌طلبان، پاسخ‌های گوناگونی به این سوال می‌دهند. برخی معتقدند که نظام مبتنی بر ولایت فقیه، قابل اصلاح است. کافی است تا افراد میانه‌رو بر اریکه‌ی حکومت در قوای سه‌گانه (مجریه، مققننه و قضاییه) تکیه زنند تا جریان امور را به آرامی به سمت اصلاح پیش ببرند. اینان، به پیشبرد «اصلاحات» جزیی، در حد، و از طریق کسب سهم بیشتر از حکومت برای خود معتقدند. چرا که خود جزیی از سیستم موجودند و نه برای تغییر ساختاری، که برای بقای هر چه بیشتر آن تلاش می‌کنند.


اغلب افراد و جمعیت‌های حامل این نظر، برای نظام جمهوری اسلامی، در مجموع مشروعیت سیاسی قایلند و معتقدند که قانون‌اساسی مصوب 1358 دارای ظرفیت‌های بسیاری است. اینان، در پیوند با اختیارات رهبر و نهادهای وابسته به او نیز، از زوایای گوناگون یک منشور می‌نگرند. برخی معتقدند که اگر بتوان رهبر را به اعمال قدرت حداقلی از اختیاراتش قانع کرد، کشور به سمت اصلاحات پیش خواهد رفت.


در مجموع،  در صاحبان باور به نظام موجود (چه طیف گسترده‌ی موسوم به «اصلاح‌طلب» و چه نیروهای موسوم به «اصول‌گرا»)، دو طرز تفکر در مورد ولایت فقیه وجود دارد:


بخشی، اختیارات ولی فقیه را در قانون اساسی، «کف» یا پایه و ظاهر اختیارات او می‌دانند. این دسته معتقدند که اگرچه قانون‌اساسی کنونی، اختیار گسترده‌ای را برای رهبر کشور در نظر گرفته است، ولی تنها تعدادی را به عنوان مثال‌های عینی برشمرده و اختیارات مندرج در قانون اساسی، «حداقل»های منطقه‌ی نفوذ قدرت اوست.  رهبر حق دارد تا در دیگر اموری هم که قانون‌اساسی فعلی به آن‌ها اشاره‌ی روشنی نکرده است، دخالت کند.


دسته‌ی دیگر، اختیارات رهبر نظام را در قانون‌اساسی «حد اکثر» یا «سقف» اختیارات او عنوان می‌کند. این گروه معتقد است که قانون اساسی، اختیارات همه‌ی نهادهای قانونی را برشمرده است و آن‌ها نمی‌توانند از آن چه قانون معین کرده، فراتر روند.


گروه اول، می‌خواهد به تئوری «ولایت مطلقه‌ی فقیه» جان دمیده و مشروعیت همه‌ی نهادها را منتج از او ببیند. طبق این نظر، ولی فقیه در راس امور است و نمایندگی خدا و امام زمان را بر خاک یا (حداقل) در ایران بر عهده دارد. او باید زمینه‌ساز ظهور و حکومت امام دوازدهم شیعیان، مهدی غایب، باشد؛ او هم حکومتی دایمی و خلافتی خواهد داشت که از جانب خدا و پیغمبراسلام به او تفویض شده است. او از طرف مردم انتخاب نمی‌شود و نمی‌توان محدوده‌ی قدرتش را با قانون و اراده‌ی مردم، محدود کرد؛ چرا که او تنها کسی خواهد بود که می‌تواند در احکام خداهم دست برده و آن‌ها را با توجه به شرایط زمان و مکان، تغییر دهد.


در دیدگاه این دسته از مدافعان نظام ولایت فقیه، نباید ملت و رای آن‌ها را جدی گرفت. نباید حق قانونگذاری را به نمایندگان ملت داد. نمایندگان ملت، در حد مشاوران رهبر یا امام زمان خواهند بود؛ نه بیشتر. تنها امام زمان است که دور از خطا و معصوم است. در دورانی که بنا به دلایلی، امام زمان در غیبت به‌سر می‌برد، حکومت به نماینده‌ی او در جامعه‌ی مسلمان شیعه می‌رسد؛ یعنی «ولی فقیه» که مجتهدی است عالم به امور دین و دنیا. پس، مشروعیت ولی فقیه از امام زمان نشات می‌گیرد و بدین‌سان، او هم دارای همان اختیارات نامحدود است. حتی خود ولی فقیه هم نمی‌تواند محدوده‌ی اختیارات حکومت خود را در حال حاضر، یا امام زمان را، در آینده، محدود کند و ملت را به «انتخاب» رهبر یا خلیفه، عادت دهد.


از این منظر، «رهبر» در جمهوری اسلامی، «مقدس» هم هست. مردم رعیت او هستند و همه امورشان با صلاحدید رهبر رفع و فتق می‌شود. همان‌طور که هیچ قانونی نمی‌تواند اختیارات امام زمان را برشمارد، هیچ قانونی هم نمی‌تواند حیطه‌ی نفوذ ولایت مطلقه‌ی فقیه را تبیین کند. در نتیجه، آن چه در قانون‌اساسی آمده است، «کف» اختیارات اوست. همه‌ی نهادها، مشروعیت خود را از او می‌گیرند. او می‌تواند بخشی از اختیارات خود را از طریق قانون یا ابلاغ شخصی، به دیگر افراد و نهادها واگذارد، یا اختیارات قانونی دیگران را از آنان سلب کند.


بخش دیگری از تئوریسین‌های جمهوری اسلامی، به‌خصوص آنان که مدت‌ها از حکومت و منافع آن دور مانده‌اند، چنان عقیده‌ای ندارند و در صدد لگام زدن به نهاد رهبری و مقید ساختن اختیارات او به محدوده‌ی تعیین شده در قانون‌اساسی هستند تا فرصتی هم برای پیشبرد دیدگاه‌ها و برنامه‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خود یا هواداران‌شان به‌دست آورند.


اینان، مشروعیت همه‌ی نهادهای موجود، از جمله مشروعیت خود قانون‌اساسی را ناشی از «اراده‌ی ملت» می‌دانند. به اعتقاد این دسته، ملت با رای «آری» خود به قانون‌اساسی در بهار 1358، به تاسیس نهادهایی هم که در دل آن قانون آمده بود، رای داد. تک تک آن نهادها نیز هستی خود را به رای مردم بدهکارند. اگر مردم اراده کنند، می‌توانند مشروعیت تک تک آن نهادها و یا مشروعیت کل قانون‌اساسی را لغو کنند.


از نظر این گروه، ملت ایران از طریق نمایندگان، حداکثر وظایف و اختیارات نهادهای کشور را معین کرده است؛ و اختیارات رهبر هم از این قاعده مستثنی نیست. او هم مشروعیتش را از قانون و مردم می‌گیرد و باید به محدوده‌ای که مردم برایش در نظر گرفته‌اند، گردن نهد. در غیر این صورت، غیرقانونی عمل کرده است.


از این منظر، رهبر قداست خدایی ندارد، نماینده‌ی خدا در روی زمین یا در میان مسلمانان و ایران نیست، نماینده‌ی امام زمان هم نیست. اراده‌‌ی او مطلق نیست؛ بلکه فردی است که توسط نمایندگان مردم برگزیده می‌شود و باید پاسخگو هم باشد؛ چرا که طبق همان قانون، هر وقت ملت اراده کند، او را عزل خواهد کرد. برای همین هم ملت به او، بیش از دیگر نهادهای حکومتی حساس بوده است؛ چون قدرت زیادی به او داده که فسادآور هم هست. به همین جهت نیز برای بررسی صلاحیت او برای اداره‌ی کشور، نشست سالانه‌ی مجلس خبرگان رهبری را در نظر گرفته است تا بر ادامه‌ی کار او یا عزلش از دخالت در امور کشور، تصمیم بگیرد.


اصلاح‌طلبان باورمند به نظام، به کدام یک از این دودسته‌ی فکری تعلق دارند؟

قاعدتا، اصلاح‌طلبان کنونی ایران باید به دسته‌ی دومی که رای مردم را عامل اساسی مشروعیت می‌داند، تعلق داشته باشند. ولی- به‌طور کامل- چنان نیستند. حداقل بخش مهم و صاحب قدرت و نفوذ اصلاح‌طلبان، در عمل، به ژرفای تئوری‌های مطرح شده‌ی خود، اعتقاد ندارند یا آن‌ها را عملی نمی‌دانند. حتی برخی، به بخش‌هایی از تئوری «خلیفه و جانشینی امام زمان» هم معتقدند.


شاید بخشی از اصلاح‌طلبان ایران در عمق جان و حتی در محافل خصوصی، به رهبری با چنان اختیاراتی اعتقاد نداشته باشند. ولی در عمل، چنین نشان نمی‌دهند. آن‌ها در سخنرانی‌ها، در موضع‌گیری‌های رسمی، در مذاکره‌ها، در کنش‌های سیاسی، به رهبر یا ولی فقیه مشروعیت می‌دهند تا در سایه‌ی او  خود نیز – در همین نظام- مشروعیت پیدا کنند. تا حذف نشوند. تا دستگیر و زندانی و ترور نشوند. تا همه‌ی منافع‌شان را از دست ندهند. آنان با رهبر و جامعه، بازی می‌کنند تا هر دو را با خود همراه داشته باشند.


اما رهبری هم از اعتقادات تئوریک و برنامه‌های آن‌ها آگاه است و می‌داند که نمی‌تواند به آن‌ها اعتماد کند. «اعتماد» رهبر، همان چیزی است که همه‌ی طرف‌های سیاسی در ایران کنونی در پی آنند و می‌خواهند به‌ دست بیاورند. می‌خواهند رهبر را متقاعد کنند که هریک بیشتر از دیگری قابل اعتمادند. اصلاح‌طلبان حکومتی هم در این مسابقه جای دارند. بخشی از اینان که در حاشیه قرار دارند، مانند ملی- مذهبی‌ها، جبهه‌ی ملی، نهضت آزادی، دفتر تحکیم وحدت؛ طیف علامه طباطبایی، بدنه‌ی دانشجویان و...، علنا با ولایت فقیه مخالفت می‌کنند و خواستار تغییر قانون‌اساسی- نه اصلاح آن- هستند. در صددند تا رهبر را حذف کنند و ساختار نظام را به نفع قدرت‌یابی نهادهای دموکراتیک در جامعه تغییر دهند؛ به همین دلیل نیز، راه حل‌های مختلفی را برای پیشبرد هدف‌های خود طرح می‌کنند. برای تغییر قانون‌اساسی امضا جمع می‌کنند و خواستار «رفراندوم قانون اساسی» هستند، انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری را هم تحریم کرده‌اند تا به وضع موجود مشروعیت بیشتری ندهند؛ یا به مشروعیت لرزان موجود، یک رای هم اضافه نکنند.


اما اصلاح‌طلبانی که هنوز درون یا پیرامون حکومت هستند و می‌خواهند سهمی بیشتر از آن داشته باشند، یا با وضع موجود همراهند، یا خواستار اصلاحات جزیی و سطحی در آن هستند. در نتیجه، مردم را به مشارکت بیشتر و شرکت در رای‌گیری  ترغیب می‌کنند. «تحریم کنندگان» را غیرواقع‌بین می‌دانند، همه‌پرسی قانون‌اساسی را نمی‌پذیرند، و با گسترش و تعمیق اعتراض‌های دانشجویان و دیگر اقشار مردم مخالفند. در این محدوده، اینان با رهبر همراه و هم‌صدا هستند و از پاسخ به این سوال که "با شرکت در انتخابات مجلس یا ریاست جمهوری، اصلاح‌طلبی مورد نظر آنان تا کجا می‌تواند پیش رود"، خودداری می‌کنند.


بر این مبنا، می‌توان نتیجه گرفت که «اصلاح‌طلبان حکومتی» ایران، اصلاح‌طلبان واقعی و صدای مردم ایران نیستند. آن‌ها، هم با جناح رقیب بازی می‌کنند، هم با مردم و دانشجویان و دیگر جنبش‌های جامعه‌ی مدنی؛ هر دو طرف را فریب می‌دهند تا خود پیروز شوند. برای همین هم در فعالت‌های سیاسی خود، «شرط و شروط» می‌گذارند: "اگر امکان مشارکت عادلانه باشد، اگر جناح دیگر نخواهد همه را حذف کند، اگر کاندیداهای ما حذف نشوند، اگر...، اگر...، در انتخابات شرکت خواهیم کرد." اما "اگر تایید یا رد صلاحیت‌ها غیرعادلانه باشد، اگر بیطرفی در گزینش مسئولان برگزاری انتخابات رعایت نشود، اگر رد صلاحیت‌ها گسترده باشد، اگر...، اگر...، انتخابات را تحریم خواهیم کرد." اما وقتی جناح مخالف به خواست‌های آن‌ها وقعی نگذاشت و بر پیش‌بینی‌های منفی جامه‌ی عمل پوشاند، به صورتی دیگر به آن بازی فریب و تهدید طرف مقابل، ادامه می‌دهند: "انتخابات را تحریم نمی‌کنیم اما در آن شرکت نخواهیم کرد..."


این جمله، از گفته‌های مشترک احزاب اصلاح‌طلبی است که صلاحیت کاندیداهای آنان رد شد. هیات‌های اجرایی وزارت کشور و هیات‌های نظارت شورای نگهبان، نه تنها هزاران ایرانی را صاحب صلاحیت ندانستند، بلکه صلاحیت ده‌ها نماینده‌ی مجلس این دوره و دوره‌های قبلی را نیز، همراه با اعضای کابینه‌های پیشین، رد کردند.

اصلاح‌طلبان حکومتی که در پی سهم بیشتری از حکومت هستند، می‌خواهند با تهدید، با ایجاد امید در حریف، با استفاده از حس طمع جناح رقیب برای کسب مشروعیت، فرصتی برای حضور در حاکمیت سیاسی به‌دست آورند. اما جناح راست حکومت، با تاکتیک‌های آنان آشنا است و بدل‌های آن‌ را در آستین دارد. شیوه‌ی کار اصلاح‌طلبان را در مجلس ششم دیده‌است و می‌داند که ظرفیت این گونه اصلاح‌طلبان تا کجا است، چقدر در پافشاری بر خواست‌هاشان جدی هستند، تا کجا پیش می‌روند، و از کجا به بعد، تهدیدهاشان عملی نخواهند شد.


آن‌ها پی برده‌اند که اصلاح‌طلبان هم، به جای این که مشروعیت‌شان را از مردم و حمایت مردمی بگیرند، دست به دامن رهبر می‌شوند تا اعتماد او را به‌دست آورند تا بلکه به آن‌ها هم امکان سهیم شدن در قدرت بدهد و همه‌ی ارکان قدرت را در اختیار یک دسته از افراد و سازمان‌های مورد اعتماد خویش نگذارد.


جناح رقیب می‌داند که اصلاح‌طلبان به مردم تکیه نخواهند کرد، بلکه فقط رقیب خود را به ندادن مشروعیت بیشتر تهدید خواهند کرد و پا فراتر نخواهند گذاشت. اصلاح‌طلبان هم می‌دانند که بازنده هستند، اما با لجاجت، نمی‌خواهند همه‌ی داشته‌هاشان را از دست بدهند. نمی‌خواهند متهم به «براندازی» شوند. نمی‌خواهند روابط قدرت را از اساس دگرگون کنند.


اگر محافظه کاران و جناح راست و حتی سپاه پاسداران حس کنند که اصلاح‌طلبان در خواست‌های سیاسی‌شان جدی هستند و ممکن است استراتژی و تاکتیک‌شان را عوض کنند و در اجرای خواست‌های خود، نه به رهبر، که به مردم روی آورند و آن‌ها را به خیابان‌ها بکشند، به جانب مذاکره و مصالحه خواهند رفت و امتیاز خواهند داد. ولی می‌دانند که اصلاح‌طلبان حکومتی به باختِ بیشتر عادت کرده‌اند، هرگزاز فرصت‌ها در جهت پیشبرد خواست‌های عمومی استفاده نکرده‌اند؛ و در صدد برد ملت ایران هم نیستند. آنان می‌دانند که اصلاح‌طلبان خارج از حکومت هم به نیروهای خود اعتماد ندارند و نه تنها قدرت و سیاست، که روحیه‌شان را هم باخته‌اند. برای همین هم نمی‌توانند روی میلیون‌ها ایرانی که در دوره‌های گذشته انتخابات را تحریم کرده یا در آن شرکت نکرده‌اند، حساب کنند. اگرچه سیاست‌مداران اصلاح‌طلب، به این نقطه از تحلیل رسیده‌اند که با وجود قانون‌اساسی کنونی، با وجود نهادهای زیر فرمان رهبری و ... اصلاح از درون حاکمیت، امکان پذیر نیست؛ و اشغال مجلس یا کاخ ریاست جمهوری هم هیچ تاثیری در معادلات موجود سیاسی درون ایران نخواهد گذاشت، اما از تغییرات اساسی و تحولات انقلابی می‌ترسند.


حال، می‌توان از اصلاح‌طلبان پرسید: اگر از انقلاب و احتمال برخوردهای خشونت‌آمیز حکومت و خون‌ریزی می‌ترسیم، اگر از دخالت نظامی خارجی می‌ترسیم، پس برخوردمان در برابر روش‌های مسالمت‌آمیز چیست؟ تا کجا می‌خواهیم روش‌های مسالمت‌آمیز مبارزه‌ی مردمی و جنبش‌های اجتماعی را تنها در تلاش برای «معامله از بالا» خلاصه کنیم؟ به دیگر سخن و از زاویه‌ای دیگر، اگر از گردش آزاد اطلاعات و گسترش نفوذ رسانه‌ها، یا به تعبیر رهبر، از «تهاجم فرهنگی بیگانگان» می‌ترسیم، اگر از حمایت نهادها و دولت‌های خارجی از روند گسترش اندیشه‌ی دموکراسی در میان مردم و نسل جوان می‌ترسیم و حمایت‌های بین‌المللی از این روند، نه مایه‌ی سرافرازی، که مایه‌ی سرافکندگی ما است، پس سرنوشت، ما را به کجا خواهد برد؟ آیا سرنوشت ما، تسلیم به شکست هر چه بیشتر است و نباید در یک نقطه، به سماجت خود بر باخت هر چه بیشتر، پایان دهیم؟


تاکنون، بخش‌های مختلف اصلاح‌طلبان (چه وابسته به حکومت و چه رانده شده از آن) فعالیت‌ها و برنامه‌های خود را به معامله با رهبر و نهادهای قدرتمند حکومت، یا به تهدید آن به افشاگری و ترساندش از «مردم» یا «خارج» خلاصه کرده‌اند. آن‌ها نخواسته‌اند و نتوانسته‌اند با «مردم» پیوند واقعی بیابند و با حمایت از جنبش‌ها و خواست‌های مردم، خود نیز از حمایت آنان بهره‌مند شوند. در این بازی، جناح حاکم و رهبر به همه‌ی ابزار اعمال خود مسلط است، و اصلاح‌طلبان، از ابزار واقعی قدرت- جنبش‌های مردمی و حمایت آنان- بی‌بهره. این را باید به روشنی دید و با صراحت اعلام کرد که هراس اصلاح‌طلبان حکومتی، نه از «خشونت و خون‌ریزی»، که از تعمیق خواست و نیروی مردم است؛ که ممکن است به تغییرات اساسی در ساختار نظام مورد حمایت آنان- جمهوری اسلامی- منجر شود. بر این مبنا، رهبران اصلاح‌طلبی درون گود تاکنون با مردم صادق نبوده‌اند و در این مسیر، اراده‌ی آنان، در سماجت بر «تسلیم و باخت» بوده است. متاسفانه این سماجت همچنان ادامه دارد.






منبع: 

http://gozaardem.org/template1.php?id=1002&language=persian


یاشیل، ضروری‌تر از سیاست




انصافعلی هدایت

روزنامه‌نگار آزاد - تورنتو








چند سال پیش، وقتی در زندان تبریز بودم - در بند ۹ زندان - بیش از ۲۵۰ زندانی محکوم به اعدام، نگهداری می‌شد. تعدادی از آنان، کسانی بودند که در زیر سایه اعدام دوران جوانی‌شان را گذرانده بودند.1

اغلب آن اعدامی‌ها در خانواده‌های فقیر و تنگ‌دستی به دنیا آمده بودند. به علت فقر خانواده و بی‌توجهی جامعه به نقش آنان در آینده، یا درس نخوانده بودند و یا بعد از چند سال آموزش در مدرسه، برای کمک به تأمین مخارج خانواده، ترک تحصیل کرده بودند؛ از درس، مدرسه و آموزش به دور افتاده و با افرادی که هم‌سطح خودشان بودند، گروه‌های دوستی تشکیل داده بودند تا برای کسب ثروت، سرقت بکنند؛ آدم بکشند؛ آدم‌ربایی بکنند و ...1

آنان، تخم‌مرغ‌دزدانی بودند که به تدریج به قاتل بدل شده بودند. زندگی‌شان، سرنوشتشان، کارهایی که کرده بودند تا خود و خانواده یشان را اداره کنند و ... در انتظار آویزان شدن از طناب چوبه دار و ... دردآور بود. اما هیچ کدام از مصیبت‌های آن‌ها به اندازه وضعیت دردناک کودک ۱۲-۱۳ ساله‌ای، من را آزار نداد و خاطره‌اش را در مخیله‌ام، به طور عمیقی، حکاکی نکرد. خاطره تلخ آن کودک، تا این لحظه هم من را آزرده است.1

وقتی در سلول انفرادی زندان مرکزی تبریز در بین بند اطفال و جوانان بودم، او را در میان زندانیان بند اطفال دیدم. خیلی زیبا و معصوم بود. تصور نمی‌کردم که زندانی باشد. تصور می‌کردم فرزند یکی از رؤسای زندان باشد که فرزندش را با خودش به سر کارش آورده است. ولی زندانی بود.1

اولین زندانی‌ای بود که در اتاق من را بدون اجازه زندانبانان، باز کرد. خیاری را به سلولم پرتاب کرد و به سرعت برگشت. کمی بعد، در سلول را زد. شاید از سرباز مسئول بند اطفال، اجازه گرفته بود. وارد اتاقم شد.1

«سلام دایی ...! دایی، بونو یه! ... سن کیمسن؟ ... چوخ مواظیب اول ها! ... اتاقووا رادیو قویوب لار ... اوش گوندو کی، بو اوتاقی سنین ایچون حاضیر لیرلار ... بیزی ایشلدیردیلر. اونا گورادا بیلیرم ...» ( سلام دایی ...! این را بخور دایی! ... تو کی هستی؟ ... خیلی مواظب باش! ... در اتاقت رادیو کار گذاشته‌اند ... این اتاق را از سه روز پیش برای تو آماده می‌کردند ... از ما کار می‌کشیدند ... برای همین می‌دونم ...)1

من را «دایی» خود خواند. بعدها معلوم شد که در سلول من، میکروفون هست و منظور او از رادیو، «میکرفون» بوده است. اما از آن به بعد، همه کودکان زندانی، من را «دایی» خطاب می‌کردند. سهم غذای خود را در ظرف مچاله شده غذایش ریخته و برایم آورده بود تا آن شب را بدون غذا نخوابم. ولی غذایی که آورده بود، خیلی زیاد بود. فکر می‌کردم، بیش از غذای یک زندانی را آورده است.1

برای همین، وقتی به اتاقش برگشت، یکی دو نوجوان، او را زدند. صدای گریه‌اش را از اتاق - بند - چسبیده به سلولم، می‌شنیدم. آن غذا را به سرباز دادم تا به او پس بدهد تا زیاد از آن که کتک خورده بود. کتک نخورد؛ اما با غروری که داشت، آن را پس آورد و گفت: مهم نیست. من به این جور چیزها عادت کرده‌ام ...1

بعدها، با او و دیگر نوجوانان بند اطفال بیشتر آشنا شدم. او، یک روز در میان، به اتاق من می‌آمد و با اجازه سربازان، سلولم را جارو می‌زد. من از داستان زندگی‌ش می‌پرسیدم و او از خاطره‌های تلخش می‌گفت.1

از گفته‌های او متوجه شدم که در آن روزها، در بند ویژه اطفال، ۱۳ یا ۱۴ کودک و نوجوان، زندانی بودند. همه آن کودکان، یکی از والدین خودشان را از دست داده بودند. تنها یکی از آن‌ها هم از پدر، هم از مادرش یتیم بود. آن یتیم مشدد، خود او بود.1

پدرش را در جلو همان زندان، با گلوله زده و کشته بودند. مادرش هم در اثر کار و بیماری، مرده بود. تنهای تنها مانده بود. تنها کسش: خاله‌اش، او را به خانه‌اش برده بود تا از او نگهداری کند. اما به گفته خودش «من را به نوکری بچه‌هایش برده بود ... هر کاری که من می‌کردم، بد بود و باید کتکش را می‌خوردم.»1

در یکی از آن روزها، انگشتری خاله‌اش را یکی از دخترخاله‌هایش بر می‌دارد. «اما کاسه و کوزه‌ها بر سر من شکست. چرا که یتیم بودم و کسی از من حمایت نمی‌کرد. خاله‌ام، من را نبخشید. می‌خواست من را بترساند. از من شکایت کرد. من را به کلانتری بردند. هر چه گریه و زاری کردم، خاله‌ام نپذیرفت. خاله‌ام می‌خواست «تا تو در زندان آدم شوی.» کار من هم به دادگاه و سپس، به زندان کشید ...1

او کوچک‌ترین زندانی از مجموعه آن ۱۴ - ۱۳ کودک و نوجوان بند اطفال زندان مرکزی تبریز بود. بر عکس دیگر کودکان و نوجوانان، به کتاب و روزنامه علاقه داشت. هر چه را من می‌خواندم، می‌گرفت و می‌خواند. مانند پسر من هم سفید بود. موهای طلایی‌اش من را به یاد دو تن از کودکانم می‌انداخت. خیلی هم باهوش بود. با دیدن او، به یاد پسرم محمدرضا می‌افتادم.  جوری، به او دل‌بسته شده بودم. اگر چند بار در هر روز نمی‌دیدمش، دلتنگ‌تر می‌شدم.1

در یکی از شب‌ها، صدای گریه و زاری او به سلولم راه یافت. جیغ می‌کشید. ناله می‌کرد. فحش می‌داد. التماس می‌کرد. اما قلدرترین نوجوان بند که به گفته خودش تا آن سن و سال، بیش از ۳۰۰ بار سرقت کرده بود، او را ...1


به سرباز بندشان اعتراض کردم و از او خواستم تا اجازه ندهد به آن کودک ضعیف، ظلم کنند. اما اعتراضم به جایی نرسید. برای مدت طولانی، صدای گریه‌اش می‌آمد. در سلولم نشسته بودم و برایش گریه می‌کردم. چرا که چند نوجوان زندانی و شاید سرباز نگهبان، در آن شب، به او تجاوز می‌کردند ... و من و او، نمی‌توانستیم کاری بکنیم ...1


فردای آن روز و چند روز بعد، ندیدمش. حتماQ حالش خیلی بد بود. وقتی آقای قویدل: مسئول اندرزگاه اطفال و جوانان برای دیدنم آمد و با هم برای قدم زدن به حیاط بند اطفال رفتیم، جریان آن شب را به او توضیح دادم و از او خواستم از چنان کودکانی، بیشتر حمایت کنند و از قاضی بخواهند تا آن‌ها را در خارج از زندان نگه دارد.1


قویدل آن کودک را به سلول من خواست. تا آن جایی که ممکن بود، او را لخت کرد. شکنجه‌ها، عریان شدند. همه جای بدن او را با شیشه شکسته، دریده بودند. دستانش را با طنابی به میله‌های تخت بسته بودند. از بس تقلا کرده بود، طناب، مچ هر دو دستش را بریده بود و جایش، هنوز تازه بود. به گفته خودش، به زخم‌هایش، نمک هم پاشیده بودند تا بیشتر بسوزد.1


هر چه قویدل اصرار کرد، هیچ کدام از آن تجاوزگران را لو نداد. چون می‌دانست که من در سلولم زندانی خواهم بود. قویدل هم به پیش زن و بچه‌اش خواهد رفت و او با آن زندانیان و سربازان، تنها خواهد ماند ...1


وقتی از زندان آزاد شدم، برای آزادی hش تلاش کردم. داستانش را به گوش همه مسئولان دادگستری استان و قاضی‌هایی که می‌شناختم، رساندم و گفتم. ولی نمی‌دانم چه بر سرش آمد ...1


او، تنها کودکی نیست که در جامعه ما مورد ظلم دل خراش قرار گرفته و می‌گیرد. چرا که هیچ کدام ما به آینده امثال او توجه نمی‌کنیم. چرا؟ چون آنان فرزندان خود ما نیستند. در نتیجه، به سرنوشتشان هم حساس نیستیم.1


اما از کجا معلوم که مرگ یا بیماری به سراغ ما نیاید و فرزندان ما به چنان سرنوشتی مبتلا نشوند؟ آیا نباید فرض کنیم که با افزایش کودکان و نوجوانان ناهنجار در جامعه ما، هر چه ما برای فرزندانمان می‌بافیم، پنبه خواهد شد؟ اگر چه حمایت از چنان افرادی به عهده دولت است؛ اما اگر دولت ما دست روی دستش گذاشت و کاری نکرد، ما هم نباید کاری بکنیم؟


آفرین بر ترک‌ها، فارس‌ها، کرد‌ها، عرب‌ها، گیلانی‌ها، مازندرانی‌ها، بلوچ‌ها، ترکمن‌ها، بندری‌ها و ... همه ایرانی‌هایی که در شهر تورنتو جمع شده‌اند. چرا که تعدادی از آن‌ها به یاد چنان کودکان محرومی افتاده‌اند. حدود ۷۰۰ تن از ایرانیان، در این شهر به دور هم جمع شده‌اند و از طریق «پردیس» از بیش از ۷۰۰ کودک یتیم در تهران، حمایت می‌کنند.1


هر کسی می‌تواند کودک یتیمی را به فرزندخواندگی خود بپذیرد. در هر ماه با ۳۰ دلار یا بیشتر از او حمایت کند تا آن کودک هم بتواند درسش را بخواند و ناچار به ترک تحصیل نباشد.1


بعضی از این انسان‌های بسیار باشرف و انسان‌دوست، حتی از جوانان یتیمی هم که به دانشگاه راه یافته‌اند، حمایت می‌کنند و بخشی از هزینه‌های آنان را نیز تأمین می‌نمایند. من به شخصه، افرادی را می‌شناسم که هنوز ازدواج نکرده‌اند؛ اما از همین راه، دو سه دختر و پسر دارند. وضع درس و مدرسه آن‌ها را مانند یک پدر یا مادر واقعی، پیگیری می‌کنند ...1


جای خالی چنین تشکیلاتی - علاوه بر تهران - در میان دیگر ایرانیان، مردم استان‌ها و شهرهای مختلف دیگر هم خالی است. مثل همه سیاست‌های مرکزگرا، در این‌جا هم وزنه اصلی بر تأمین زندگی تعدادی از افراد فقیر و یتیم تهران یا مرکز استقرار یافته است و تقریباً همه یتیم‌های دیگر شهرها فراموش شده‌اند.1


این در حالی است که اخبار خودکشی دسته‌جمعی اعضای خانواده‌ها - به علت فقر و ناداری - از جای جای ایران به گوش می‌رسد. اما تا کنون چراغی پرنوری برای کودکان دیگر نقاط غیر از تهران - ایران روشن نشده است. گر چه شمع‌های تک و توکی، روشن است.1


نبود چنان چراغ پرنوری در شب تاریک یتیمان و فرزندان افراد فقیری که خانواده‌هایشان در هر روز، کمتر از یک دلار - هزار تومان - هم به دست نمی‌آورند، باعث غم و اندوه است. باعث تأسف است که سر همه ما مردان و زنان، دختران و پسران، به کار روزانه خودمان گرم شده و می‌شود و آن‌ها را فراموش کرده‌ایم. اگر خیلی به فکر جامعه و مردم خود بیفتیم، به سیاست در کشورمان هم سری می‌زنیم. انگار در کشورمان، غیر از سیاست، موضوع دیگری وجود ندارد.1


آیا یادمان می‌آید که همین یکی دو سال پیش، در شب سال تحویل عید نوروز، پدری هر شش فرزند کم‌سن وسالش، به همراه همسرش و خودش را در تبریز کشت؟ چون نمی‌توانست کاری پیدا کرده و نان خالی سفره‌اش را تأمین کند؟ چون نمی‌توانست اجاره خانه‌اش را بپردازد؟


آیا می‌توانیم اوج غم و اندوه آن پدر و مادر را تجسم کنیم که شکلات‌های آلوده به مرگ موش را به دست کودکانشان داده بودند و به ولع آنان برای لیسیدن آن آبنبات‌های چوبی در شب عید نوروز، زل زده بودند؟ آیا حمایت از یتیم‌ها، فرزندان زندانیان، کارگرانی که برای ماه‌ها حقوق بخور و نمیرشان را هم دریافت نکرده‌اند، گداپروری است که بعضی‌ها، حمایت از آنان را گداپروری نامیده‌اند و می‌نامند؟


آیا نمی‌دانیم که در کشورهای غربی از جنین در شکم مادر، از نوزادی که به دنیا می‌آید، از کودکی که به مهدکودک می‌رود، از نوجوان و جوانی که به مدرسه و دانشگاه می‌روند، حمایت مالی بسیار خوبی می‌کنند؟ آیا نمی‌دانیم که اگر کسی در این کشورها کار نداشته باشد یا بنا به هر علتی نخواهد کار بکند، در هر ماه، مبلغ کلانی پول دریافت می‌کند؟ تا گرسنه نماند. تا بی‌سرپناه نماند؟ تا به سرقت روی نیاورد؟ تا کسی را نکشد؟ تا ... تا ... تا ...1


آیا فراموش کرده‌ایم که در این کشورهای نامسلمان بدون قرآن، هیچ دختر و پسری، هیچ زن و مردی، هیچ کوچک و بزرگی بدون غذا، بدون مواد لازم بهداشتی، بدون لباس و بدون سرپناه، سرش را روی زمین نمی‌گذارد؟ بدون دارو و درمان نمی‌ماند؟


آهای انسان‌ها!! موضوع نیاز کودکان، نوجوانان و جوانان نیازمند و یتیم ایرانی، سیاسی و سیاست نیست که از نزدیکی به آن نگران باشیم و بترسیم. موضوع، زندگی آینده آنان و آینده جامعه‌ای است که فرزندانمان و نوه‌هایمان در آن زندگی خواهند کرد. آیا باید این موضوع را به عهده سیاست و سیاستمداران گذاشت؟


در حالی که می‌دانیم، جمهوری اسلامی یا نمی‌خواهد و یا نمی‌تواند به مردم خود توجه زیادی بکند. آن‌ها سال‌ها است که «کمیته امداد امام خمینی انقلاب اسلامی» را به وجود آورده‌اند تا نه تنها از کودکان یتیم، بلکه از همه نیازمندان جامعه شهری و روستایی هم حمایت کنند. حمایت(!) هم می‌کنند.1


اما آن حمایت، دردی از مشکل کودکان یتیم ما را درمان نمی‌کند. چرا که کمیته امداد تا سال ۱۳۸۴ برای هر نیازمند (کودک، نوجوان، جوان، زن، مرد، پیرزن، پیرمرد شهری یا روستایی - فرقی نمی‌کند) در هر ماه - فقط - سه هزار تومان می‌داد. این مبلغ، برای تأمین نان خالی یک کودک در یک ماه هم کافی نیست. در حالی که شعبه‌های کمیته امداد در سایر کشورهای مورد نظر سیاستمداران جمهوری اسلامی، بیش از صد برابر آن مبلغ را (۳۰۰ هزار تومان در هر ماه) می‌پرداختند.1


در داخل کشور هم، در کنار دولت، افراد خیرخواه، بیکار ننشسته‌اند. بلکه آنان هم دست به کار شده‌اند و انجمن‌هایی را برای کمک به نیازمندان تشکیل داده‌اند. یکی از شهرهایی که در تأسیس چنان نهادهای مردمی و مستقل - از دوران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ پیش‌قدم بود و هست، آذربایجانی‌ها، به خصوص مردم شهر تبریز هستند که با تشکیل «انجمن خیریه نوبر تبریز» برای ریشه‌کنی گدایی در شهر خود تلاش کردند. موفق شدند تا گدایی و گدا را از این شهر ریشه‌کن کنند. موفق هم شدند.1


شهر تبریز به «شهر بدون گدا» مشهور شد اما خیلی‌ها نمی‌خواستند ببینند که تهران، اصفهان، شیراز، کرمان، کرج و ... صدها گدا داشته باشند؛ ولی تبریز یک گدا هم نداشته باشد.1


برای گرفتن انتقام از مردم این شهر، «نوبر» تبریز را توقیف کردند که یک ریال هم از بودجه دولتی نمی‌گرفت. بلکه با حمایت مردم شهر و بازاریان، سر پا ایستاده بود. نوبر، صندوق‌هایی را در خیابان‌ها تعبیه کرده بود تا مردم، پول‌ها و صدقه‌هایشان را به آن‌ها بیندازند. در نتیجه، پول چندانی به صندوق‌های کمیته امداد انداخته نمی‌شد. برای همین هم از نوبر و تبریز انتقام گرفتند.1


ولی آذربایجانی‌های ایران، نه تنها در تبریز و دیگر شهرهای ایران، بلکه در تورنتو - کانادا - هم بیکار ننشسته‌اند و از دور، بی‌تفاوتانه به یتیمان نمی‌نگریستند. بلکه به فرزندان ایران‌زمین در تهران، از طریق «پردیس» کمک می‌کردند. ده‌ها یتیم را به فرزندی گرفته بودند و گرفته‌اند.1


اما به تدریج، متوجه شدند که نباید تنها به فرزندان ایران در تهران، کمک کنند. بلکه می‌توانند کمک‌های تعدادی از همشهری‌هایشان و دیگر انسان‌های خیرخواه و شریف را به سوی یکی دیگر از گوشه‌های فراموش‌شده ایران - آذربایجان - منتقل کنند.1


چند تن از آنان با استفاده از تجربه‌ای که در پردیس اندوخته بودند، دور هم جمع شدند و به دور از غوغا و تبلیغات، جمعیت کوچک و خودمانی‌ای را پدید آوردند که «یاشیل» یا سبز نام گرفت. هر کدام با دادن - فقط - ۳۰ دلار در هر ماه، یک یتیم آذری را به فرزندی گرفتند. تعدادی هم در هر ماه چند دلار پرارزش، به یتیم‌ها هدیه می‌دادند. این جمع، با پولی که جمع می‌شد، از ۱۴ کودک یتیم در تبریز حمایت می‌کردند. این جمع، نامشان را «یاشیل» یا سبز گذاشتند.1


اکثر کسانی را که در«یاشیل» فعال بودند، خانم‌ها تشکیل می‌دادند که خودشان کار می‌کردند و از دست‌رنج خود، یتیمی را که در ایران - تبریز - به فرزندی گرفته بودند، حمایت می‌کردند.1


هر کس که در چنین جمعیتی کار می‌کند، داوطلبانه و رایگان کار می‌کند. اگر برای جمع‌آوری پول برای کودکان یتیم هم سفر بکنند، به هزینه شخصی خودشان سفر می‌کنند. هیچ کس حق ندارد از پولی که برای کودکان جمع‌آوری می‌شود، ریال یا سنتی را به هر عنوانی بردارد.1


عکس و مشخصات فردی و خانوادگی یتیمی را که به فرزند خواندگی پذیرفته‌اید، دریافت می‌کنید. در هر سال، چند بار کارنامه کودکتان را دریافت می‌کنید. می‌توانید برای فرزندتان کادو بفرستید. اگر به ایران سفر کردید، می‌توانید به دیدن فرزندتان بروید. همیشه می‌توانید، با فرزندتان از طریق تلفن، گفتگو کنید. می‌توانید برایش کامپیوتر بخرید و با او چت هم بکنید. او را تشویق می‌کنید تا بیشتر بکوشد و موفق شود.1


طبق قوانین بعضی از کشورهای محل اقامت تان، می‌توانید کودکتان را به طور قانونی به فرزند خواندگی خودتان بپذیرید و پدرخوانده یا مادرخوانده قانونی‌اش باشید. می‌توانید آینده تاریک او را با ماهی ۳۰ دلار روشن کنید و او را نجات دهید.1


علاوه بر همه این‌ها، می‌توانید با دریافت رسیدهای کمک‌های اهدایی خودتان به یاشیل، آن‌ها را به عنوان بخشی از مالیات پرداختی خودتان به دولت، در انتهای سال به اداره مالیات محل اقامت خودتان تحویل بدهید. اداره مالیات، رسید کمک‌های شما را به عنوان بخشی از مالیات پرداختی شما خواهد پذیرفت و از میزان مالیات شما کسر خواهد کرد.1


تشکیل چنین جمعیت‌هایی را به همه ایرانیان در همه کشورها، پیشنهاد می‌کنم و به خصوص از مردم آذربایجان در خارج از ایران می‌خواهم تا «یاشیل» را جدی بگیرند یا در کشورهای محل اقامت خودشان هم یاشیل‌هایی را برپا سازند و با هماهنگی با همدیگر، کمک‌های خودشان را برای نیازمندان ارسال دارند.1


پیشنهاد می‌کنم تا برای جلوگیری از کارهای موازی و تکراری در یک شهر یا روستا، یاشیل‌های مربوط به یک شهر در کشورهای مختلف با هم رابطه برقرار کرده و از طریق یک مرکز، کمک‌ها را به دست نیازمندان برسانند.1


یاشیل تورنتو هم از همه ایرانیان و آذری‌ها می‌خواهد تا یتیم‌هایی را که در آذربایجان ایران می‌شناسند، به آن معرفی کنند تا بعد از تحقیق محلی، تحت سرپرستی یک انسان خیر و نیک‌خواه (یک انسان، نه ترک، نه فارس، نه مسلمان، نه یهودی، نه بی‌دین و ...) قرار گیرند.1


من به سهم خود آمادگی خودم را برای پذیرش دو کودک به فرزندخواندگی خانواده‌ام، اعلام می‌کنم. اما به بانیان یاشیل توصیه می‌کنم تا با تأسیس یک سایت اینترنتی، نام افرادی را که به طور رایگان در آن کار می‌کنند، آدرس پستی یاشیل ، شماره تلفن و ایمیل آن، عکس کودکانی که هنوز به فرزندی پذیرفته نشده‌اند و ... را در آن قرار بدهند تا مردم به راحتی بتوانند برای هر نوع کمک فکری، پیشنهاد، کمک مالی یا اهدای وسایل برای ارسال به نیازمندان در آذربایجان ایران، اقدام بکنند.1


یاشیل دستش را برای دریافت کمک انسان‌ها بشردوست، بدون توجه به رنگ، نژاد، کشور، دین، انگیزه‌ها و ... دراز کرده است تا به نجات کودکان یتیم و فقیر بشتابند. هر فرد و جمعیتی می‌تواند به این منظور، به یاشیل یاری برساند.1


به عقیده من، بر هر ایرانی، به خصوص بر هر آذربایجانی واجب است تا یک یتیم را به فرزندخواندگی خود بپذیرد. این تکلیف بر مدعیان و فعالان سیاسی، واجب‌تر است تا به تمرین دادن هزینه برای جامعه بپردازند.1


از طرف دیگر، نه تنها بر فعالان حرفه‌ای سیاست در عرصه داخلی کشور و ملی، همچنین بر فعالان حرفه‌ای سیاست در تبعید و در خارج از کشور، بر احزاب و جمعیت‌های سراسری، بلکه بر احزاب منطقه‌ای و ملت‌های حاشیه‌ای و فعالان سیاسی آن‌ها هم واجب است تا با پذیرش کودکی به فرزندی خودشان، تعهد خود به جامعه‌شان را بیش از پیش نشان دهند.1


به عقیده من، فعالان عرصه سیاست کشور ما در خارج از میهنمان، می‌توانند فرزندخواندگی را به یک حرکت ملی، همه جانبه و به موضوع افتخاری برای هر فرد، تبدیل کنند. اگر احزاب برای این مهم پیش‌گام شوند، حرکتی را آغاز خواهند کرد که هیچ کودکی گرسنه نخواهد خوابید و جامعه ما به مسیر دیگری خواهد غلتید.1


من از همه فعالان سیاسی خواهش می‌کنم تا با نوشتن مقاله در حمایت از عمومی و همه‌گیر کردن فرزندخواندگی، دعوت افراد، دوستان و اعضای احزاب به مشارکت در این جریان و تبدیل این اندیشه به یک جریان عمومی، شرکت فعال داشته باشند تا هیچ فرزند ایرانی، بدون پناه نماند و از آینده روشن برخوردار شود.1



آذربایجان! ایران! یاشیلتان همیشه سبز باد!1





پنجشنبه, 22 آذر 1386

 شهروند 1156 ـ پنجشنبه 13دسامبر 2007




منبع:1

http://zamaaneh.com/humanrights/2007/12/post_160.html



http://fa.shahrvand.com/2008-07-14-20-49-09/2008-07-24-20-20-26/1452-2008-11-08-06-29-50?tmpl=component&print=1&page=




بئیین موهندیسلیگینه قارشی تورکجه اسکی کیتابلار 377

  بئیین موهندیسلیگینه قارشی تورکجه اسکی کیتابلار 377 https://youtube.com/live/_Y1V3NxzvdA