هر شئین دئیشمه‌سی بیر اینقیلابا باغلی دیر

هر شئین دئیشمه‌سی بیر اینقیلابا باغلی دیر

میللتچی گورونن دوستلاردان بیری، یازمیش: آزربایجانلی و تورکلرین حتتی چالیشقاتلارین بیل یوزده دوخسان دوققوز آرتی دوخسان دوقوز فاییزی ایرانچی و فارسچی دیرلار. 

بو دوستوموز، بو رقمه دایاناراق قئسسا بیر آچیقلاما دا آرتیرمیش دیر.

من یازدیم:

 

لوطفن علمی و تحقیقی آمارلار اولمادان، بئله تحلیل‌لری‌ 

 یایمایئن. بیلیرم کی اورگیز یانیر و بیر ایش گورمه‌یه چالئشئرسیز آمما بو یولو دئییل.

 

نییه؟ 

چون، بوجو آمارلار و آچیقلامالار، اینسانلاری و بعضی چالیشقانلاری بئله سوست ادر. 

بعضی ساده دوستلار دییرلر کی اگر بیز چالیشاق‌دا چالیشماساق‌دا، اگر هئش بیر شئی دئییشمییه‌جک، داها نییه چالیشاق. 

یانی، بئله سوزلر، اومودو اولدورر. چالیشمالارا ضرر زییان وورار. اینسانلاری یولدان آزدیرار و دئییشم ایمکانی دوشونجه‌سیندن اوزاقلاندیرار.

عاینی حالدا، دوشمن ده بو تبلیغاتدان بیزیم ضیددیمیزه ایستیفاده ادر.

دوغرو دور. من‌ده ایللر اونجه، گوناز‌تی‌وی دن، بو آجی سوزو دفعه‌لرجه دئمیشم و سونرالاردا یوزلر کره یازمیشام کی ایران آدلی سیاسال وارلیقدا، فارس اولمایان اینسانلارین بئیین‌لری بئش نسل ایچینده و بئش نسلین عومورو بویوندا، یئخامیش‌لار، دئییشدیرمیش‌لر.

بو نسیل‌لرین بئیین‌لری فارس دیلی و دوولتینین ایسته‌دیگی زیر زیبیل ایله دولدورولموش، آزربایجان و تورک ضیدلی بارا گتیریلمیش‌لر. 

اونلار، ایندیلیک، آزربایجانین ایستیقلالینا و تورکلرین گوجلنمه‌سی ایله، فارسلارلا یاناشی قارشی دیرلار.

حایئف اولسون کی او گونه‌دک کی بو نسیل‌لر اولوب گئتمزلرسه، آزربایجانین ایستیقلالی قارشیسیندا، دوشمن‌لرین  یانیندا، بئین‌لری ییخانمیش و زیر زیبیل ایله دولموش تورکلر و آزربایجانلی‌لاردا واراولابیلرلر.

بو بئیین‌لری یئخانمیش و زیر زیبیل‌له دولموشلارین بیر چوخو، قئرخ 

یاشادان‌ اوسته اولان نسیل‌لردیرلر.

 بو، او دیمک دئیل کی قئرخ یاشدان آشاغاداکی تورکلر و آزربایجانلیلارین بئین‌لری یئخانمامیش و ایران-فارس زیر زیبیل‌لری ایله دولدورولمامیش  دیر.

 بلکه ده اونجه‌کی نسیل‌لردن داهادا چوخ یئخانمیشدیر آمما بو نسیل‌لری داها قولای ایرانچیلیقدان و فارسچیلیقدان قوپارئب، چئویریب و میللتچی، ایستیقلالچی و تورکچو اتمک اولار.

چون قئرخ یاشدان آشاغا اولانلارین بیر چوخو، آزربایچانچی و میللتچی دوشونجه‌لری ایله آزدان-چوخدان تانیشدیرلار.

اونلار، میللتچی، میللی، ایستیقلالچی، تورکچو و ..‌. کیمی قاوراملارلا تانیشلار. بو قاوراملارا حسساسیت و آلرژی‌لری یوخ دور.

اونلارین بیر چوخودا ایشسیز دیرلر یادا دوولت ایشینده دئییرلر. بیر چوخو، یاشاملاریندا درین پرابلملری وار و ایران-فارسی قبول اتمیرلر. بیر چوخودا تیراختورچو دورلار. 

آمما قیرخ یاشدان یوخاری اینسانلاریمیز، ایستر ایسته‌مز، یاشلی دیرلار.

 یاشلیلیق اوزو، موحافیظه‌کارلیقی

 حرکتسیزلیگی، دورقونلوقو یانینجا داشیر.

چون، یاشلیلار، عاییله صاحیبی دیرلر. ریسک و جسارت اهلی دئییرلر. ساواش اهلی دئییرلر. اونلارین اوشاقلاری وار. اوشاقلارین، بویا باشا چاتدیرمالیلار. اونلارین آزدان-چوخدان مال-دوولت، پول، ائو-ائشیک، یئر-یورت، باغ-باخچا و … وارلاری دیر. یاشلیلارین بیر چوخو دوولت ایشله رینده یئر سالیب‌لار. 

اونلارین وارلیقلاری، ایشله‌ری و بالالاری، یاشلیلاری رادیکاللاشماقدان، دوراقلیقدان چیخماقدان، و موحافیظه کارلیقا یاراشمایان حرکت‌لرله موخالیف اتدیرر و اونلاری ساواشلا قارشی دورمایا زورلار.

البتته اونلارین ایچینده یوزلرمین خالیص یادا یاری یاریمچیق تورکچو، آزربایجانچی، میللتچی، ایستیقلالچی وار. 

قئرخ یاشدان آشاغی اولان ایستیقلالچیلار، چالیشیانلار، موباریزه‌چی‌لر، ساواشچیلار، میللتچی‌لر، تورکچولر، وطنپرستلر، آزربایجانچیلار و … قئرخ یاشدان  اوسته‌اولانلارین دوشونجه میراتچی و دوشونجه اوشاقلاری دیرلار.

یانی اگر قیرخ یاشدان آشاغی اینسانلاریمیز آزربایجانچیلیقا، میللتچیلی‌یه، تورکچولویه، و … بویلو دورلارسا، قئرخ یاشدان اوسته اولان چالیشیانلار، اونلاری بو دوشونجه‌لره گبه اتمیش‌لر.

گئنه بورادا و بونادا دریندن باخمالییق کی اگر قئرخ یاش آلتی چالیشقانلاریمیز یاواش حرکت ادیرلرسه، فارسلارین ایداره‌لرین، مدرسه‌لرین، اونیوئرسیته‌لرین، کیتابلارین، قازئت‌لرین، کیتاب ائولرین، رادیولارین، تیلویزیالارین، سینامالارین، فیلم‌لرین، آرادان آپارمیرلارسا، فارسلارین ایتقتیصاد و ائکونومیله‌رین تحریم اتمیرلرسه، اونلاری دارما دارغین اتمیرلرسه، فارسلارین شاعیرلری و قهرمانلارینین آدلارین هر یئرده گورور آمما سالیم قالئرلارسا، بو او دئمک دیر کی قئرخ یاشین آلتیندا اولانلار دا موحافیظه‌کارلیقین رنگینه بویانمئشلار.

اگر بویوک نسیل، اوزونون قورخوسون، دورقونلوقون و موحافیظه‌کارلیقین، یئنی نسیل‌لره وئرمه‌سه‌ایدی، ایندی گرک، هئچ اولمازسا، تورکلر اولان کندلرده و شهرلرده، فارسلیقدان هیش بیر آد، ایداره، کیتاب ائوی، تابلو، ایش یئری، دوکان، بازار، خیابان آدی … قالمامیش اولاردی. 

ایندی گرک، فارسلیق توم شهرلردن، خیاوانلاردان، کوچه لردن سیلینیب، آتیلمیش اولاردی. 

ایندی گرک بیر شهر تاپیلمییایدی کی اورادا فارسلیق آماندا اولایدی. 

ایندی گرک بیر ییر اولمایایدی که فارسلیق و فارسلار تورکله‌رین دوشمنلیگی ایله قارشیلاشمامیشدیرلار.

هر حالدا، عجله ایله هئچ ایش و حرکت اولماز و بویا باشا چاتماز. 

اینسانین عومورو آز دیر و داریخان دیر. ایستیر تئز سونوجا چاتسین آمما هر بیر حرکتین، بیر سئرا گئتمه‌لی و تجروبه ایله قازانمالی یول یونتم‌لری وار.

 اگر بیر حرکتی تئز یوروتمه‌یه چالیشسانیز، او حرکت، اوزونون دوغال دورموندا دوغماز. 

هر بیر حرکت، اوشاق کیمی دیر و اوشاقا تای دا گیچیتلری وار.

 نئجه، آنا قارنیندا اولان بیر اوشاقی، دوققوز آیدان تئز دوغوزدورمایا چالئشسانیز، او اوشاق یاریمچیق دوغار. او اوشاقین اوئلمک اولاسیقی یوخاری اولار.

اوشاقا تایدا، بیر توپلومسار و اولوس‌سال بیر حرکتی ده اگر واختیندان تیز نتیجه‌یه چاتدیرماق ایسته‌رسه‌نیز، او حرکت یار-یاریمچیق دوغولار و آرادان گئتمه‌یه محکوم قالار.

مثلن، آزربایجان دیموکرات فیرقه حرکاتی؛ "میللی دوولت" یا شیخ محمد خیابانی؛ "آزادیستان دوولتی" یاریمچیق دوشدو و اولدورولدو.

بو سوزلرین یانیندا، اوسته خاطئرلادیقیم دوشونجه، بو آنلامدا دئییل کی اگر ایران آدلی سیاسال وارلیقدا، هابئله بولگه‌ده و دونیا گوجلری آراسیندا و اونلارین الی ایله بیر فوری و آنی دوروم یارانیرسا کی بیزی ایستیقلالا گوتوره‌بیلر، او اله دوشن فورصتی دالییه ایته‌لییک و دییک کی هله بیزیم میللت ایرانچیلیقدان و فارسچیلیقدان قورتارمامیشیق. اوندان دولایی‌دا ایستیقلالا حاضیر دئییلیک.

 بلکه توم ترسینه، هر که‌سین الی ایله اولور اولسون، اگر بیله بیر اولاناق اوز وئریر ایسه، بیز تورکلر و آزربایجانلیلار، هئچ بیر شرطده، او فورصتی الدن وئرمه‌مه‌لیییک. او فورصتی چوخ سیخی توتمالییق. فورصتدن، موستقیل دوولتیمیزی یاراتمالی و قازانمالییق.

چون، اگر دوولت قورولورسا و توم قوروملار و تشکیلاتلار بیز تورکلرین الی ایله و بیزیم ایسته‌دیگیمیز یولدا وار اولارسا، ایرانچی و فارسچی اینسانلار دا هئزلا یون و یول لارین دئییشدیریب، قورولان دوولت و قوروملارا دساک چیخاراق، اونلاری فارس-ایرانچیلیقا قارشی ساووناجاقلار‌.

چون، ایران-فارسین یوز ایللیک سوی قئرئمی اتکیسیندن قورتاراجاقلار، فارسلار و ایرانیت وارلیقی، گوجو و یاراتدیقی قورخو، منفعت، ایداره‌لر، قانونلار، موجازاتلار و دستک‌لر گئچرلی اولمایاجاق.

اوندان دولایی، میللی و موستقیل تورک دوولتینین بیر امری ایله توم اینسانلار، یولا دوشر و حتتی دوولت گوسته‌رن یولدا جاندان باشدا گیچرلر. یئنی و میللی- سیاسال وفادارلیق یارانار.

بو، هر میللی حرکتده، اولوسودا گئدن و گئتمیش سیاسال، توپلومسال، هابئله دوشونجه‌سل و بیرئی‌سل داورانیشلارین دئییشیمیم گئدیشاتی یاساسی و دوغوسو دور.

گئچمش تاریخ‌لر بونا شاهید دیر کی بیله بیر دورومدا، اللی یاشدان اوسته اولانلار، یئنی اورتایا چیخان وارلیقی و حقیقتی گوروب، اونا تسلیم اولاجاقلار.

بو دورومو، ایران آدلانان سیاسال وارلئقدا، اللی یئددی اینقیلابیندان همن سونرا توم بیرئی‌لر و توپلوملار، یاشادیلار و یاشادیق.

اینقیلابدان بیر نیچه گون اونجه، میللتلرین و لیرئی‌لرین یوزده دوخسان دوققوزونون خومئینی‌دن، اینقیلابدان، شاها قارشی هر بیر حرکتدن و ..‌. خبرلری یوخ ایدی.

 حتتا احتیمال وئرمیرلردی کی شاهین رئژیمی داغیلسین آمما پهلوی شاهلیقی داغئلان کیمی، توم میللت‌لر و بیرئی‌لرین چوخونلوقو، همده بیر گیجه‌ده، شاه‌چیلیقدان دونوب، خومینی‌چی اولدولار. حتتا خومئینی‌نی تانیمایان کیمسه‌لر بئله اونو آیدا دا گوردولر.

بیر گونده، تک شاه دئییشمه‌دی. بلکه هر شئی و هر دوشونجه، اینقیلابی شکیلده دئییشدی. 

منجه، خومئینی‌یه باغلانان حرکات، اینقیلاب دئییلدی. 

خومینی باتیلی مسیحی دونیاسینین دیزاینی و موهندیسلی‌گی ایدی.

ممجه، اینقیلاب، میللتین ایچینده‌کی گئنیش، فوری و آنی دئییشیم ایدی. هر شئی آلت اوست اولدو. 

منجه، توپلوملاردا و ووپلولوقلاردا دوشونجه، باخیش و اینسانلارداکی سوزجوک داغارجیقی دئییشیمی اصیل اینقیلاب و دئوریم ایدی.

بیر گونده، میللتین دیلینده اولان و دولانان گونده‌لیک سوزجوکلر بئله دئییشیلدی. 

بو تکجه اینقیلابین اینقیلابچی گوجونده، دئییشیمین زورونلوقوندا، گه‌له‌جه‌گین به‌لیرسیزلیگیندن، اینسانلارین و توپلوملارین یئنی دوروملارلا موطابیق قالیب، رنگداش اولماسیندا، ایتقیلاب سویو و سئلینین آخاری ایله گئتمه‌سینده، هابئله اوزونو قانونسوزلوق چاغلاردا و  دوروملاردا قوروماقدان گلیر‌.

بیر نئچه گون ایچینده، پهلوی شاهلیق زامانی یارانان، ساوادلی، شه‌هرلی و آیدین طبقه‌سینین نیشانی گوردنن یایقین اولان گونده‌لیک سوزجوکلر بئله یوخ اولدو گئتدی.

میلیارلار بودجا قویدوقلاری، یاراتدیقلاری سوزجوکلرین یئرینه، یئنی و حتتا سبکه‌ده، یوزلر ایل ایشلنمه‌میش سوزجوکلر، دوشونجه‌لر، یول یونتم‌لر اورتایا چیخدی.

اینقیلاب و دئییشیمده، تکجه دوولت دئییشمزمیش، بلکه توم بیرئی‌لر و توپلوملارلا بیرگه توپلولوقلار بئله دئییشرمیش. بو دئییشیم بیر زورونلوقموش، بیر ابدی و دوغال یاسا ایمیش.

ایراندا، دئوریمه یئر یوخ کن، دئوریم یاراتدیلار و هر کس بو دئوریمین ایسته دیگی دئییشیم‌لره تسلیم اولدو و اونون سئلی ایله آخمایا باشلادی.

 منجه اصیل اینقیلاب بودور و اینقیلابین بویله بیر گوجو و زورونلوقو وار.

اینصافعلی هیدایت

29/September/2024

آینده سیاسی ایران و نيروها نيابتى خود

آینده سیاسی ایران و نيروها نيابتى  خود .

  دیدار امشب با استاد انصافعلى هدایت خبر نگار  و پژوهشگر امور  سیاسی جغرافيا موسوم به ایران 

https://youtu.be/mSD3t2mA8yk?si=qtk-_641RPNRZYEP

عشق و زندگی استثنائی در تقابل با سرما و تاریکی مطلق است

عشق و زندگی استثنائی در تقابل با سرما و تاریکی مطلق است

 کاش بشود و بتوانیم واقعا همان گونه زندگی بکنیم که هستیم.

 متاسفانه، اغلب انسان‌ها، چند جور زندگی دارند. زندگی‌های بسیار متضاد و ضد هم. 

یکی از آن زندگی ها، زندگی‌ای است که در جلو دید و قضاوت دیگران است.

این زندگی نمایشی و نمایشگاهی، اغلب آن چیزی است که دوستش نداریم و ندارند ولی خودشان و خودمان را مجبور و محکوم به چنان زندگی مصنوعی دردآور می کنند و می‌کنیم. 

دوست من، ممنونم که یک بار دیگر، زبان تو، نوشته تو، کلمه‌هایت و جمله هایت، جلوه های مختلف زندگی را بر روی من گشود و خاطر نشان کرد که باید با خود حقیقی خود کنار بیاییم و با خود حقیقی خود آشتی بکنیم.

 

وگرنه، زندگی، جز رنج و درد در کنار دیگران و زندگی برای دیگران، معنایی نخواهد داشت.

سخنان تو، شبیه شعر است. شاید هم، خود شعر است. 

ولی زندگی، یعنی رنج و سختی و تاریکی‌.

باید بدانیم که تمامی جهان، با سردی و تاریکی و سیاه چاله محاصره شده است.

 اگر اینجا و آنجا، نوری، ستاره‌ای، ماهی، سیاره‌ای، کهکشانی و زندگی محدودی هست، همه، یک فرصت کوتاهی در دل تاریکی و سرما هستند.

همه آن هستن‌ها که می‌شناسیم، فرصتی‌های کوتاهی در داخل دو پارانتز سرما و تاریکی و نیستی ابدی هستند. 

همه این‌ هستی‌ها، خیلی گذرا و کوتاه هستند.

 حتی درخت ها و گل‌ها، چشم در چشم خورشید سوزان می دوزند تا حیات، گرما و روشنایی را تجربه کنند و ما آن را عشق می‌نامیم. 

عشق پروانه به نور شمعی که پایانی جز درد سوختن در آتش هوس و عشق ندارد. عشق و عاشقی، سوختن و آب شدن است و معشوق، جز امکان سوختن و برای لحظه ای یکی شدن نیست.

 گرما، نور و عمر، فرصت‌های کوتاهی در دل تاریکی مطلق، سرما و مرگ هستند. 

لذا باید همین خورشید، همین گرما، همین عمر کوتاه را و همین عشق کشنده را زندگی کرد و تا می توان از آنها لذت برد که سرما و تاریکی قانون حاکم بوده، گرما و نور استثناء هستند. 

بله. باید نور را دوست داشت. از تاریکی نترسید. سرما یک واقعیت غیر قابل انکار است. 

عمر را زیستن و شادی را زاییدن، تنها فرصت ما در مدت زندگیست. 

عشق، همان نور، همان گرما، همان هستی و همان فرصت لذت بردن است. 

عشق را اگر زندگی نکنیم، به سرما و تاریکی پیوسته ایم.

 خیلی‌ها تلاش می کنند تا عشق من را، عشق تو را و عشق ما به زندگی، به بودن، به لذت بردن، و عشق به ... را دینی، مذهبی، بد، زشت، غیراخلاقی، غیر عرفی و ناپسند جلوه بدهند. 

آن‌ها با قدرت و سلاح‌هایشان، می‌خواهند تنها شانس ما برای زیستن عاشقانه را از ما موجودات زنده بگیرند.

 ان‌ها دشمن عشق و شکست خوردگان در دنیای عشق و عاشقی هستند.

آنا نمی توانند از هر شکست عشقی، رابطه عاشقانه دیگری بزایند.

آن‌ها، موجوداتی تو خالی از نور، گرما، زندگی و عشق هستند.

 

آن‌ها، با پیوستن به تاریکی، با سردی و با خالی بودن از عشق و عاشقی، به بخشی از سرما و تاریکی حاکم بر هستی بدل شده‌اند. آن‌ها مثل عاشق‌ها، استثنا نیستند. چرا که عشق و عاشقی، استثناهای هستی هست.

 باید از آن‌ها که دشمن عشق هستند، دور ماند. 

باید در این فرصت کوتاه عمر، عشق را بارور کرد. علنی کرد. فریاد زد. زیست و بر ادیان، مذاهب، ملاها، راهبان، کشیش‌ها، کلیسا، کنیسه، مسجد و منبر و عرف‌ها پیروزی عشق را جشن گرفت. 

عشق نهایت اوج گرما و نور و زندگی است. 

عشق، تنها فرصت پیوستن من با تو، تو با من، من و تو با ملت و انسان‌هاست. 

بیایید عشق را زندگی بکنیم‌، حتی اگر لشکریان سرما و یخ به ما هجوم بیاورند و به مجازات سخت زمستانی محکوممان بکنند. 

عشق را قربانی دوستان، فامیل، همکاران، قانون، مذهب، فرزندان، پدرها و مادرها و قربانی سنت‌های ضد عشق نکنیم که هر کس به اندازه ای که عاشق است و عشق می ورزد، زنده است. 

بعضی ها خالی از عشق شده، به تاریکی و سرما پیوسته اند، چون عشق در درونشان دفن شده و به تاریکی و سرما پیوسته‌اند.

انصافعلی هدایت

27 September 2024

 ⅞

زندانی به وسعت توهم آزادی

زندانی به وسعت توهم آزادی

 این تصویر، یکی از بهتربن تصویر هایی که شستشوی مغزی-آموزشی انسان مدرن تحت اداره حاکمیت و دولت ها را نشان می‌دهد، است.

 چرا که چهانی که من و تو و ما می شناسیم، با مشاهده مستقیم و تجربه شخصی خود ما بدست نمی‌آید.

 بلکه از طریق آموزش‌های رسمی و غیر رسمی، رسانه‌های مورد حمایت و نیاز دولتمردان، سیستم اداری و بروکراتیک و صاحبان قدرت و ثروت تولید و ارائه می‌‌شود تا اهداف، خواست‌ها و منافع آن‌ طبقه‌های حاکم و مسلط را تامین و تضمین بکند.

لذا روشنفکری با تحصیل و خواندن کتاب حاصل نمی شود. 

چرا که روشنفکری، یک پروسه است که از آبره باریکه نقد و گسست از منافع صاحبان قدرت باز می‌شود و به آزادی می رسد.

آزادی جز راه خروج از سلطه صاحبان قدرت امکان پذیر نیست. تصور آزادی در جوامع و برای انسان‌هایی که به یکی از اجزای طبقات حاکم بدل شده‌اند، توهم مطلق است.

برای این که به شناخت روشنفکرانه برسیم، باید بتوانیم از زندانی که سیستم‌های حاکم ساخته و ما را در درون آن زندانی کرده اند، راهی به بیرون بزنیم.

آزادی در پایان این مسیر است. آزادی با بازسازی ذهن و معلومات ما توسط خودما محقق می شود.

 تلاش برای دستیابی به آزادی از طریق افکار و فلسفه ها و سیستم‌هایی که منافع صاحبان قدرت و ثروت را در دست دارند، جهش از زندانی به زندان دیگر و غوطه ور شدن در توهمی دیگر خواهد بود. 

انصافعلی هدایت 

24/September/2024 

چطور می‌توان از قالب‌بندی شستشوگران مغزی-آموزشی بیرون جهید؟

چطور می‌توان از قالب‌بندی شستشوگران مغزی-آموزشی بیرون جهید؟

شستشوی مغزی-آموزشی، قالب بندی رفتار اجتماعی است. شستشوگران معزی مدل رفتاری دلخواه خود را به اجتماع مورد نظر تحمیل می‌کنند.

آن اجتماع، وقتی در شرایط خاصی به شستشوی مغزی-آموزشی تن داد و تسلیم شد، رفتارش در راستای اهداف شستشوگران معزی خواهد بود.

 تنها راه برون رفت از این محیط شستشوی مغزی-آموزشی انقلاب بر علیه آن است. باید بر علیه تمامی عادت‌ها و آموزش ها، اقدام کرده و ضد ان رفتارهای عادت شده را انجام داد.

انصافعلی هدایت

24 Sept. 2024

دیوار چین، یکی از دروغ‌های جهانی است

 دیوار چین، یکی از دروغ‌های جهانی است

با یک نمونه از شستشوی مغزی-آموزشی از طریق نهادهای رسمی بین المللی آشنا بشوید. 

همه دولت‌ها و قدرت‌ها، بر اساس نیازهای خود دروغ می بافند و ملل و انسان‌ها را مجبور به پذیرش دروغ‌هایشان می‌کنند.

تنها افراد خیلی باهوش و منتقد می توانند از تله شستشوی مغزی-آموزشی دولت‌های مستقر رها و آزاد بشوند.

انصافعلی هدایت 

راه‌کارهای توسعه و رفاه همه ملل در ایران

راه‌کارهای توسعه و رفاه همه ملل در ایران

خواست‌هایی که می توان از دکتر مسعود پزشکیان به عنوان رئیس‌جمهور و انسان تورک آزربایجانی مطرح کرد.

بیر - آموزش زبان تورکی و آموزش به زبان تورکی ادبی و مورد قبول تمامی دولت های تورک، در تمامی سطوح آموزشی، از مهد کودک گرفته تا دکترا.

ایکی - آموزش اجباری زبان تورکی ادبی به تمامی کارکنان دولت در استان‌ها، شهر و مناطقی که تورک‌ها در آن‌جا زندگی می کنند تا از پیشداوری و ذهنیت تحقیری و تبعیض‌گرا جدا شده، در سایه این آموزش اجباری زبانی، به احترام به ملت‌ها و زبان‌ها مجبور بشوند تا از اعمال سیاست‌های تبعیضی و تحقیری دوری گزینند.

اوچ - آموزش اجباری یک زبان ملی-منطقه ای به اهالی و دست‌اندرکاران رسانه‌هایی مانند رادیو، تلویزیون، روزنامه‌ها، مجلات و خبرگزاری‌ها، خبرگزاری‌های اینترنتی و آنلاینی که از دولت یا سازمان‌های دولتی بودجه یا آگهی تبلیغاتی دریافت می کنند‌. تا آن‌ها با آشنایی با یک زبان، با واقعیت وجود و هستی ملت، زبان، فرهنگ و تاریخی به غیر از فارسی آگاه شده و زیست بکنند تا بدین ترتیب، از حقوق و خواست آن ملل غیر قابل مشاهده توسط فارس‌ها، آگاه و دفاع بکنند.

دورد - آموزش تاریخ، جغرافیا، صنایع، توریسم امکانات و پتانسیل‌های اقتصادی و توسعه ای هر منطقه به زبان یا زبان های مردمان آن منطقه که توسط سیستم آموزشی مستقل منطقه ای و بر اساس اراده، مذهب، نگرش ملی و فلسفی نویسندگان ملی آن منطقه ملی نوشته شده باشد.

بئش - تصویب و اجرای قوانینی بر علیه تبعیض و افرادی که سیاست‌ها و سخنان تبعیض‌آمیز را به اجرا درآورده یا تبلیغ می‌کنند. تا از ضرر و زیان و بی‌اعتمادی در میان ملل نسبت به ام کاهش بیابد و بر تفاهم و دوستی در میان ملل دمیده بشود‌

آلتی - تصویب و اجرای قوانین ضد نژادپرستی و آموزش آن‌ها در مدارس و دانشگاه‌ها، همچنین آموزش آن‌ها به تمامی کارکنان دولت که از منابع دولتی در هر سطحی و به هر عنوانی حمایت مالی یا بودجه دریافت می‌کنند.

یئددی - تصویب و اجرای قوانین ضد تحقیر و توهین به ملل، زبان‌ها، نژادها، فرهنگ‌‌ها، تاریخ و … تا احترام به ملل، زبان‌ها، ادیان، مذاهب، آداب و رسوم، و ‌… به سنت جدید و جایگزین سنت صد سال اخیر حذف ملل غیر فارس بشود. تا با احترام به هویت های ملی همه ملل و بطور متقابل، دشمنی ها کاهش یافته و طبل وفاق و رشد متوازن اجتماعی در میان ملل دمیده بشود. 

سگگیز - کتاب‌ها بطور رسمی در سازمان‌های نختلف دولتی تحت سانسورهای شدید فکری، سیاسی، زبانی، تلفظی، نگرشی، تاریخی و ….گ قرار می گیرند. با تصویب و اجرای قوانین ضد سانسور، بخصوص سانسور بر علیه نوع نگاه نویسندگان ملل محذوف و محرومی که در صد سال گذشته نادیده گرفته شده بودند و از حقوق ملی، اداری محروم بودند، می توان از تمایل و شدت گریز از مرکز جلوگیری کرده، به همگرایی سوق داد‌. سانسور در هر سطحی، باعث می شود تا الیت و روشنفکران هر ملتی از ایران و سیاست‌های آن گریزان شده، و با هر جمله سانسوری به سیاست‌های تجزیه ایران و تشکیل کشور مستقل نزدیکتر بشود. این یک روند عکس العملی طبیعی از طرف قربانیان سانسور است که در جامعه هم تاثیر عمیقی می گذارد. چرا که نویسندگان، جزو گروه‌های مرجع و قابل اعتماد هر ملت و منطقه ای هستند و عدم رضایت ان‌ها، به عدم رضایت ملی-منطقه‌ای تبدیل می شود.

دوققوز - در یکصد سال گذشته زبان فارسی به اجبار، به همه ملل ساکن در ایران سیاسی صد سال اخیر (به ملل ممالک محروسه صد سال قبل، تحمیل شده) و به ابزار و سلاحی برای از بین بردن زبان‌ها، و هویت‌های ملی-تاریخی ملل گردیده است.

همچنین تحمیل زبان فارسی باعث سرکوبی تنوع نگرش ملی ملل مختلف شده و آن‌ها را در قالب خاص زبان فارسی قالب بندی کرده است. 

این سیاست فارسیزاسیون ملل در ایران و در صد‌ سال گذشته، نتیجه ای جز دوری ملل از هم و ستیز با فارسی و فارس‌ها نداشته است. 

در جهت مقابله با گریز از مرکز و تمایل به فعالیت‌های استقلال خواهانه آن ملل در ایران کنونی، باید زبان تمامی ملل و بخصوص زبان تورکی، به عنوان زبان رسمی مورد شناسایی قرار بگیرد.

 با رسمی و اداری و استخدامی شدن زبان تورکی و دیگر زبان ها در ایران و در تمامی مناطقی که حداقل یک درصد جمعیت، به تورکی یا به زبان دوم و .‌‌‌.. صحبت می‌کنند، می توان از شدت گریز از مرکز کاست و حتی به تمایل به مرکز منحرف کرد.

اون - باید از گذشته و تجربه های تاریخی درس گرفته، از مرکزگرایی، فارس محوری، از سیاست یک ملت، یک حاکمیت و یک دولت صد سال اخیر دوری گزید. در صد سال قبل، ملل این منطقه تحت سیستم "ایالتی و ولایتی" زیست کرده، به احترام به هویت های ملل همسایه و بر اساس نیازهایشان با همدیگر مراودات سیاسی، حقوقی، نالی، تجاری و … داشتند.

در بین ان ملل دشمنی یا وجود نداشت و یا بسیار اندک و محدود بود. اما با اعمال رژیم اداری-سیاسی و حقوقی فارس محور تک ملتی و تک حکومتی و تک دولتی و مرکزگرا آن وضعیت تاریخی نه تنها از بین رفت بلکه به دشمنی در میان ملل بدل گشت.

با اعمال دوباره سیستم "ایالتی - ولایتی" یا فدرالیسم ملی و تعیین مدیران دولتی منطقه ای توسط سیستم رای گیری منطقه ای می توان به هویت های ملی بها داده، از تقابل هویت‌های ملی و دشمنی با هم بشدت کاست و به صلح و آسایش و توسعه سوق داد و از احتمال هرگونه درگیری و بحران های بین-ملی، در آینده کاست.

اون‌بیر - در تعیین حدود مرزی و سرزمینی ایالت‌ها و ولایت‌ها می‌توان اساس نام‌ها، اسناد، تقسیم بندی سیاسی-جغرافیایی و نژادی و … یکصد سال قبل، در جهت پایان دادن به نژاع‌های ملی در میان ملل مختلف و کاهش دشمنی‌های داخلی در میان ملل در ایران سیاسی کنونی که نتیجه مدیریت صد‌سال اخیر است، استفاده کرد و از جنگ های ملی-منطقه روانی-لفظی و نوشتاری که زمینه ساز جنگ‌های مسلحانه در آینده خواهد بود کاست. وضعیت موجود توسط سیاست‌های دوران پهلوی و پان‌فارسیست‌ها در صد سال اخیر ایجاد شده و رو به تزاید است و تنها راه کنترل ان، مدیریت عقلانی و ملی آن‌ها با آغاز گفتگو در نیان محققان و عالمان ملل امکان پذیر است.

اون‌ایکی - سود تمامی سرمایه‌ها و پس اندازهای ملل، در حال حاضر، در بانک‌های تحت کنترل مرکز و فارس ها تجمیع و مصرف شده و به توسعه مرکز (فارس‌ها) و فقر رو به رشد پیرامون و ملل غیرقابل مشاهده هزینه می شود.

با تاسیس چند بانک اختصاصی برای هر ملت و حداقل یک بانک برای هر استان و دایر کردن شعبات این بانک‌های ملی در مناطق چند ملیتی می‌توان به توسعه متوازن و ملی ملل حاشیه و غیرقابل مشاهده یاری داد.

اون‌اوچ - با ترویج ترم‌های "ملت"، "ملی" به جای "قوم" و "اقلیت" رایج در سیستم سیاسی، حقوقی، اداری و آموزشی و رسانه ای ایران کنونی، می‌توان برابری ملل مختلف در ممالک محروسه را تامین کرد‌ 

متاسفانه، در ایران، از استفاده از مفهوم و کلمه ملی و ملت برای ملل غیر فارس زبان، مخالفت کرده اند و می کنند و این، خود به احساس تبعیض میان ملل غیر قابل مشاهده و فارس‌ها دامن می زند.

با تغییر نوع دیدگاه و ادبیات سیاسی در این مورد، و با رسمی شدن هویت ملی ملل غیر فارس، هویت ملی استان‌ها و با به رسمیت شناختن هویت ملی آن‌ها می‌توان با احساسات رو به رشد بریده شدن از ایران مقابله کرد.

می توان به درمان تفاوت و تبعیض‌های آشکار و پنهان در میان فارس و ملل دیگر پرداخت. 

می‌توان با به رسمیت شناختن ملت تورک آزربایجان جنوبی، ملت تورک قشقایی، ملت تورک تورکمن، ملت عرب، ملت کرد، ملت بلوچ و … تبعیض فکری در میان قوم، اقلیت، ملت و … باقی نمانده و با ادبیات سیاسی انحصارگرانه دوران ابرقدرتی پانفارسیسم مبارزه کرد. 

می توان با این عقب نشینی ناچیز فکری، سیاسی، حقوقی، آموزشی و اداری، حس برابری و تعلق حقوقی-سیاسی و ملی را در میان همه ملل تقویت کرده از دشمنی در میان ملل غیر قابل مشاهده با فارس‌ها را کاست.

اون‌دورد- اکنون، در زیر نام ملی، تمامی منابع و معادن ملل تحت کنترل و استثمار مرکز به ضرر و زیان ملل غیرقابل مشاهده است. همین هم باعث شده تا تمایل ملل به استقلال از ایران و اداره منابع ملی خود هر روز افزون تر از روز قبل بشود.

می‌توان با ملی کردن منابع و معادن زیرزمینی هر ملتی (ملی-منطقه‌ای)، هر منطقه و اداره آن‌ منابع و معادن را به مدیران انتخابی ملی هر منطقه سپرد. 

به این مفهوم واضح که هر منطقه به عنوان یک ملت تعریف و منابع ملی آن ملت هم به عنوان منابع ملی ملت آن منطقه و تحت مدیریت و قوانین ملی منطقه اداره بشود تا ملل احساس غارت شدگی، اشغال، استعمار و استثمار توسط فارس‌های ایرانی را نداشته باشند.

در نتیجه از افکار و گروه‌های سیاسی استقلال طلب دوری خواهند کرد. چرا که استقلال طلبان با متمرکز شدن به این سیاست هایی که عقب ماندگی همه جانبه را به ملل پیرامون تحمیل می‌کند، ابزار جلب توده‌ها قرار داده اند. البته که توده های ملل هم با مقایسه وضعیت ملی خود با فارس‌ها، از افکار استقلال طلبانه حمایت جدی می کنند.

در این راستا باید برای ایجاد اشتغال و کارآفرینی و ایجاد رفاه رو به افزایش، مراحل بعدی استخراج معادن، در کارخانه ها و کارگاه های ریز و درشت به تولیداتی اختصاص داده بشود که منجر به تولید زنجیره های تولیدی و خدماتی با ارزش افزوده بشوند. 

اگر تمامی زنجیره تولید انواع کالاها در همان منطقه ایجاد بشود، نه تنها به رفاه ملی خواهد انجامید بلکه مهاجرت از مناطق ملی به فارسیستان را به مهاجرت معکوس بدل خواهد کرد. این بهتر و کم هزینه تر از انتقال جمعیت شهرهای بزرگ به شهرهای دیگر است.

اون‌بئش- براحتی می‌توان شوراهای منطقه ای موجود را به "مجلس ملی منطقه ای" ارتقاء داده، با انتخابات مجزا، برای تعیین نمایندگان این مجلس، در جهت سیاستگذاری مستقل منطقه ای و اداری بر اساس نیازها، خواست، امکانات، منابع منطقه ای و خواست ملی آن منطقه اقدام کرد. 

کاری که در اقلیم کردستان عراق انجام گرفته است. مدیران و منتخبان اقلیم کردستان عراق می توانند، منابع و معادن خود را بر اساس نیاز، خواست متخصصان و مروم‌منطقه سمت و سو داده، نیازهای توسعه ای را تامین بکنند. همچنین با دیگر ایالت های عراق و همسایگانی چون ایران و تورکیه و کشورهای دیگر روابط سیاسی، اقتصادی برقرار بکنند. 

برای ورود از این سیستم، به جسارت و خط شکنی سیاسی، حقوقی، روانی و اداری مسئولانارشد نیاز هست تا بتوانند بر بن‌بست‌های سیاسی، حقوقی، فکری، روانی و آموزشی ساخته شده در طول یکصد سال اخیر غلبه بکنند. 

اون‌آلتی - در ایران از توسعه و توسعه ملی و توسعه همه جانبه، تعریفی دقیق و مشخصی وجود ندارد که به عنوان اهداف توسعه و راه حل جذب سرمایه های ملی، سرمایه های فراری، سرمایه های منطقه ای و سرمایه های بین المللی راه گشا باشد.

باید تعریفی جدید و بر اساس ملل و مناطق ملی انجام داده، راه روشنی برای توسعه متوازن و ملی فراهم کرد. این تعریف با آغاز تعریف ملل، اراده، خواست‌ها و پتانسیل های ملی هر منطقه می گذرد. در این مسیر باید هویت های ملی-منطقه ای به رسمیت شناخته شده، راه دستیابی ان‌ها به توسعه بر اساس منابع و پتانسیل ها آزاد گذاشته بشوند.

اون‌یئددی - برای این که توسعه همه جانبه و دور از کنترل مرکز (فارس‌ها بر سایر ملل و مناطق) رخ دهد، باید به تشویق تاسیس و فعالیت احزاب ملی در میان ملل غیر قابل مشاهده همت گماشت. 

با آغاز به فعالیت احزاب ملی، ملل غیر قابل مشاهده، دیده خواهند شد. رقابت برای توسعه ملل، به شکل وسیع و سیستماتیک رونق خواهد یافت.

بدون وجود و آزادی فعالیت احزاب ملی، امکان رشد و توسعه ملل عقب مانده و قابل مشاهده شدن ان ملل امکان ناپذیر است. لذا باید در هر منطقه چند حزب با اهداف مختلف و در جهت تامین حداکثر حقوق و منافع و رفاه ملل فعال و رقابت داشته باشند تا توسعه و رفاه به شعار و هدف اصلی آن ملل و جبران عقب ماندگی‌های تحمیلی صد سال گذشته تبدیل یشود.

اون سگگیز - اجزاب ملی، بانک های ملی، آموزش های ملی، رسمیت زبان‌ها و هویت های ملی، داشتن برنامه های توسعه ای ملی، مجالس ملی و ملی سازی منابع و معادن ملل و … منجر به توسعه نخواهند شد. مگر این که رسانه ها، رادیو، تلویزیون، مطبوعات، مجلا، خبرگزاری‌ها و خبرگزاری های اینترنتی و نهادهای تحقیقاتی آزاد و مستقل بدون نیاز به اخذ مجوز حضور فعالی در میان آن ملل داشته باشند.

بدون آزادی بدون قید و بند رسانه ای و فکری، توسعه امکان پذیر نیست. اگر تعریف آزادی، رسانه های آزادی، در ید قدرت چند کارمند دولت یا مرکز باشد، آزادی، آزادی فکر، آزادی رسانه ای به زنجیر برداشت و منافع چند مدیر و کارمند گرفتار و اسیر خواهد شد.

تنها قید و بند آزادی فکر، آزادی رسانه ای و آزادی نشریات، آزادی احزاب و آزادی رقابت ها در فضایی رقابتی، توهین، تحقیر، نژادپرستی خواهد بود.

مجالس می توانند بر اساس احساسات و نوع فرهنگ هر ملت، مصداق توهین، تحقیر را بطور واضح و حقوقی معین و اعمال بکنند و تنها دادگاه قانونی می تواند بین شاکی و شاکی عنه قضاوت و حکم بکند.

اون‌دوققوز- هیچ کدام موارد فوق نمی‌تواند اعتماد به سیستم سیاسی، حقوقی، اداری، امنیتی و اقتصادی و .‌.. در ایران را به ملل، الیت، روشنفکران و … باز بگرداند مگر آن که اراده دولت بر اعلام و اعمال "عفو عمومی" قرار بگیرد.

باید با عفو عمومی، نه تنها راه را به بازگشت فرزندان ملل که مجبور به ترک وطنشان شده‌اند باز کرد، بلکه باید امنیت خاطر ان‌ها را هم بطور قانونی تامین کرد که پس از بازگشت به وطن، به هیچ وجه من الوجوه، مورد تعدی و مجازات بطور مستقیم و غیر مستقیم قرار نخواهند گرفت.

بدین گونه، با بازگشت چند میلیون از فرزندان ملل به وطنشان، تریلیون‌ها دلار برای تاسیس احزاب، رسانه ها، ساختن کارخانه‌ها، ایجاد مشاغل و فرصت‌های شغلی، رقابت در زمینه‌های مختلف، ارائه برنامه های جدید و تجربه ده ها کشور توسعه یافته و … راه برای توسعه و رفاه آماده و مهیا خواهد شد.

ایگیرمی - قبل از اعلام عفو عمومی باید تمامی زندانیان امنیتی، سیاسی، حقوقی، محیط زیستی، فعالان جامعه مدنی، فعالان مدنی، نویسندگان، روزنامه نگاران، فعالان حقوق زن، دختران، فعالان صنفی، کارگران زندانی و … زندانی، از زندان ها آزاد بشوند.

ایگیرمی‌بیر - برای جلب اعتماد عمومی، باید به کسانی که در راستای حقوق ملی و حقوق اجتماعی، حقوق دینی، حقوق صنفی و …. دستگیر، بازجویی، شکنجه فیزیکی، شکنجه روحی شده یا زندانی غرامت پرداخت بشود.

ایگبرمی‌ایکی - باید دولت مرکزی ایران و سیستم‌ پانفارس، با پرداخت غرامت به کسانی که به واسطه قوانین، سخت‌ گیری‌ها، تنگ‌ نظری‌ها، مدیریت‌های غلط، احکام دادگاه های انقلاب، زندان و شکنجه از وطنشان به تبعید خود خواسته رفته اند، اموال یا دارایی های آن‌ها مصادره یا به نحوی از آن‌ها از بین رفته، یا سلامتی ان‌ها و خانواده هایشان، چه از نظر جسمی و چه از نظر روانی آسیب دبده‌اند، جبران بشود. 

در غیر این صورت، هیچ کس نمی‌تواند به سیاست‌های جدید در ایران اعتماد بکند و ریسک بازگشت به وزن را به جان بخرد.

ایگیرمی‌اوچ - باید چند کشور خارجی و نهاد بین المللی بر اجرای درست تمامی بندهای ذکر شده و تضمین درست ان‌ها نظارت آزاد و تامی داشته باشند و ضمانت اجرای سیاست‌ها را تضمین بکنند. 

مثلا می توان دولت های همسایه ایران را به این پروسه وارد کرد. در نتیجه این اقدام، هم افرادی که از وطن به تبعید خودخواسته اما اجباری رفته اند به وطن برمی گردند و هم کشورهای همسایه می توانند به تغییر سیاست های تهاجمی ایران به ان ها اعتماد کرده، میلیادر‌ها دلار سرمایه هایشان را برای توسعه و رفاه مردم وارد مناطق ملی در رژیم جدید بکنند.

ایگیرمی دورد - محاکمه و مجازات همه کسانی که در اقدامات غیر قانونی، نقض قوانین، دستگیری، بازجویی، شکنجه، محاکمه و اعدام نقش داشته اند. راه حل اصلی بازگشت به رعایت قوانین و احترام به آن ها خواهد بود. در غیر این صورت، قوانین برای همیشه در حالت شکننده و تفسیر به رای و اعمال سلیقه در راستای منافع مدیران و مجریان خواهد بود و این نمی تواند باعث اعتماد به سیستم و قانون بشود.

ایگیرمی بئش - تغییر قانون اساسی و تضمین اجرای خقوق ملت و سلب اختیار و مصونیت مدیران ارشد از پاسخگویی، از اهم امور لازم برای توسعه است.

ایگیرمی آلتی - محاکمه و بازپس گیری تمامی اموالی که به ناحق و در اشکال گوناگون کارکنان دولت یا نهادهای وابسته به دولت در راستای منافع فردی یا گروه های مافیایی گرفته اند. اگر هر فردی در هر شغل و زمینه ای به نوعی از رانت دولتی بهره برده و صاحب ثروت شده است و رشد ثروت و امکانات وی و اعضای درجه اول و دوم و سوم خانواده اش غیر متعارف است، باید به صندوق ملی ملل برگردانده بشود.

ایگیرمی یئددی - عذرخواهی دولت مرکزی از تحریف تاریخ، مخالفت با زبان ها و حقوق ملی، تحمیل عقب ماندگی به ملل غیر قابل مشاهده، نابودی حکومت های ملی، قتل عام فرزندان این ملل و تادیه غرامت مالی به بازماندگان آن هایی که در قتل عام های یکصد سال گذشته به عمد از بین برده اند.

ایگیرمی سگگیز - اعتماد ملل غیر قابل مشاهده به ایران و فارس برای بارها و بارها از بین رفته است و هیچ تضمینی به قول و قرارهای شفاهی و کتبی آن ها نیست. برای بازسازی اعتماد در میان مجموعه ملل این منطقه، باید نام ایران که آمیخته به انواع جنایت علیه بشریت، ملل غیر قابل مشاهده، نژادپرستی، تحقیر دیگری و … است، تعویض بشود تا اثری از تفکر و ایدئولوژی حاکم نماند و بتوان جوامع و سیستم های جدید سیاسی، اجتماعی، آموزشی، اداری، حقوقی و … تاسیس کرد که بتواند هم حقوق فردی افراد و هم حقوق ملی ملل را تامین و تضمین بکند.

با احترام 

انصافعلی هدایت

19. September 2024 

زندانی به وسعت توهم آزادی

 زندانی به وسعت توهم آزادی

 این تصویر، یکی از بهتربن تصویر هایی که شستشوی مغزی-آموزشی انسان مدرن تحت اداره حاکمیت و دولت ها را نشان می‌دهد، است.

 چرا که چهانی که من و تو و ما می شناسیم، با مشاهده مستقیم و تجربه شخصی خود ما بدست نمی‌آید.

 بلکه از طریق آموزش‌های رسمی و غیر رسمی، رسانه‌های مورد حمایت و نیاز دولتمردان، سیستم اداری و بروکراتیک و صاحبان قدرت و ثروت تولید و ارائه می‌‌شود تا اهداف، خواست‌ها و منافع آن‌ طبقه‌های حاکم و مسلط را تامین و تضمین بکند.

لذا روشنفکری با تحصیل و خواندن کتاب حاصل نمی شود. 

چرا که روشنفکری، یک پروسه است که از آبره باریکه نقد و گسست از منافع صاحبان قدرت باز می‌شود و به آزادی می رسد.

آزادی جز راه خروج از سلطه صاحبان قدرت امکان پذیر نیست. تصور آزادی در جوامع و برای انسان‌هایی که به یکی از اجزای طبقات حاکم بدل شده‌اند، توهم مطلق است.

برای این که به شناخت روشنفکرانه برسیم، باید بتوانیم از زندانی که سیستم‌های حاکم ساخته و ما را در درون آن زندانی کرده اند، راهی به بیرون بزنیم.

آزادی در پایان این مسیر است. آزادی با بازسازی ذهن و معلومات ما توسط خودما محقق می شود.

 تلاش برای دستیابی به آزادی از طریق افکار و فلسفه ها و سیستم‌هایی که منافع صاحبان قدرت و ثروت را در دست دارند، جهش از زندانی به زندان دیگر و غوطه ور شدن در توهمی دیگر خواهد بود. 

انصافعلی هدایت 

24/September/2024

پانفارس‌های پان‌ایرانیست زبان و فکرها را "زننده و مستهجن " می‌دانند

 پانفارس‌های پان‌ایرانیست زبان و فکرها را "زننده و مستهجن " می‌دانند

ممنوعیت اسامی مستهجن، محملی برای مخالفت با نام‌های تورکی، عربی و تاریخی ملل غیر فارس زبان است

دوست عربی، عکس یک سنگ قبر یک عرب را منتشر کرده و خواسته است، بدان وسیله نشان بدهد که وقتی انسان‌ها، در اجتماع بسته، شستشوی مغزی-آموزشی می شوند، به چه حقارت های تن می دهند تا شبیه گروه‌ها مافیایی و توده ها و زبان حاکم بشوند تا شاید به نان و نوایی برسند.

اما نگاه و تحلیل من (انصافعلی هدایت) از این دوست ارجمند عربم، متفاوت است.

 به عقیده من، این نوع از اسامی (جاسم کُس‌لیس) تنها برای تحقیر رسمی و اجتماعی نام‌های اجباری دولتی و فارسی، بعد از دوره رضاه شاه و برای تحقیر او و قوانین اجباریش، در ممالک محروسه تورک‌ها رایج شده است.

می دانیم که از انقلاب سال پنجاه هفت، مخالفت با نام‌های حاکم در فرهنگ ایران دوره پهلوی، بسیار رایج شد و در این دوره جدید از ایران جدید، به تحقیر  نام‌ها آن دوره پرداختند.

 وقتی جمهوری اسلامی فارسیستان، اسلام، مسلمانی و شیعه را به گنداب کشید، مردم برای تحقیر این جمهوری فارس‌ها و قوانین آن، به استفاده از نام‌های عجیب و غریب و زننده، تحقیر آمیز و دارای معنای توهین آمیز روی آوردند.

چرا که بسیاری از این نام‌ها، نشانگر وضعیت سیاسی، فکری، اقتصادی و امنیتی در ایران جدید و کنونی است.

 انسان‌های پسان انقلاب در ایران، به جای اسامی با ریشه های مذهبی و دینی به اسامی ملی و تاریخی-ملی تورکی، عربی، بلوچی، فارسی، لوری و ‌… روی آورند و این، عکس العملی در مقابل افراط پانفارس‌های حاکم بود.

در اًر فشارهای فرهنگی، زبانی، حقوقی، اقتصلگادی به تورک‌ها در ایران، ملت تورک‌هم در زمینه های مختلفربا مبارزه با رژیم و سیاست‌های آن پرداخته است.

 

برای نمونه، جناب خلوصی، مدیر کل ثبت احوال استان اردبیل با تعجب زیاد اعلام کردهداست که دیگر تورک‌ها از نام‌های مقدس مذهبی استفاده چندانی نمی کنند و بجای فاطمه، محمد و علی و زیب و … از نام‌های تورکی ماهلین، نیهان، آیهان، آرکان، علیسان، می‌کنند.

اسم فرزند، سبمل است. سمبل فکر است. سمبل آرزو است. اسم، نوعی مبارزه برای تغییر خود، جامعه و سیستم‌های حاکم است.

به طوری که شورایعالی غیر قانونی سازمان ثبت احوال مجبور شده تا ممنوعیت اسامی "زننده" و "مستهجن" را اعلام بکند. 

یعنی سازمان‌ و مقام‌ها پانفارس‌ دولتی هم متوجه شده و قبول کرده اند که مردم و ملل، در مخالفت با رژیم و قوانین و عرف های مورد حمایت فارس محور، برای فرزندان خود، اسامی "مستهجن" (از نظر پانفارس‌ها هر چیزی که مطابق میل سیاسی و ایدئولوژیک آن‌ها نباشد، خارجی، تهاجم فرهنگی و مستهجن است) انتخاب می کنند.

 

قطعا، پدران و مادران، انسان‌های دلسوزتر از دولت ایران برای فرزندانشان بوده و به قدری باهوش هستند که بدانند که نامگذاری فرزندانشان با کلمات زننده و مستهجن، شایسته نیست اما برای به گند کشیدن علنی زبان فارسی، قوانین، عرف حاکم فارس و پانفارس‌های پان‌ایرانیست، از چنان اسامی عجیب و غریب استفاده می کنند.

 در این میان، رژیم تحت نام این دو کلمه "زننده"و "مستهجن"، سیاست‌های ضد تورک و ضد عرب خود را به پیش می برد. 

همان طور که از کلمه اراذل  و اوباش برای سرکوب مردم استفاده می‌کند، از الفاظ دانشجونما، کارگر نما، تماشاگر نما و … برای سرکوب مخالفان خود استفاده می کند، همان طور که از بسیجی نما، پاسدار نما و … برای تبرئه و برای رفع و رجو و توجیه جنایت‌هایش استفاده می‌کند، از این دو کلمه هم برای اعمال دشمنی خود با تورک‌ها و عرب ها بهره می برد.

پانفارس‌های پان‌ایرانیست، با آن دو کلمه "زننده" و "مستهجن"، اسامی تاریخی و رایج و ملی ملل غیر فارس و تاریخی در تاریخ ملل این منطقه را به نابودی می‌کشند. آن‌ها نمی خواهند تا اثری از بعضی اسم‌های رایج و تاریخ و فرهنگ و تفکر پشت آن اسم ها در میان ملل و در مدارک مکتوب باقی بمانند. 

 ‌‌من، یک نویسنده و شاعر معروفی را در تهران می‌شناختم که نام فامیلش "گدا" بود. او نمی‌خواست نام فامیلش را تغییر بدهد. 

چرا که این نام‌ها، نوعی مبارزه و مخالفت با رژیم حاکم و تحقیر علنی قوانین آن در اجتماع است. آن اسامی، ارزش‌های مورد قبول رژیم و حاکمیت سیاسی را به چالش و مبارزه دایمی می طلبد.

وقتی گروهی از مردم، به نقد رژیم حاکم و ریشه یابی علل استفاده گسترده از یک نام و عدم استفاده تاریخی از نامی دیگر، اقدام می کنند، رژیم رفتاری عکس العملی نشان داده، با تصویب قوانینی و اجرای آن، تلاش می کند تا نام و تاریخ مورد نظر خودش را به انتخابی اجباری بدل کرده و مهندسی اجتماعی بکند یا نام مورد استفاده تاریخی را ممنوع کرده و استفاده از آن را غیر قانونی بکند تا بعد از یکی دو نسل، انسان ها بگویند که چنان نامی، در فرهنگ نامگذاری تاریخی منطقه وجود نداشته است. چرا که در مدارک   اسناد مکتوب وجو  ندارند.

برای اثبات آن، به نقدی که نویسندگان و منتقدان تورک، عرب، بلوچ و … اشاره می کنم. 

رژیم پهلوی، پان ایرانیست‌ها و پان فارس‌ها تلاش می کردند و می‌کنند تا بطور سیستماتیک ثابت بکنند که رژیمی به نام هخامنشی و فردی به نام کوروش در تاریخ وجود داشته است. 

در این راستا، آن‌ها تلاش می‌کردند و می‌کنند تا نام‌هایی که نمایشگر آن دوره تاریخی موهوم و یا به اصطلاح و نام‌ها به زبان فارسی بوده است را در اجتماعات و در میان ملل مختلف تحت اشغال ایران سیاسی ترویج بدهند. 

هدف آن‌ها آن است که با گسترش و مهندسی رواج این نام‌ها در میان ملل تورک، عرب و بلوچ یک تاریخ جدیدی برای گذشته های دور و تاریک بسازند. آن ها می خواهند، با ترویج نام‌های به ظاهر تاریخی، در این زمانه، وجود چنان افراد و شخصیت‌ها و تاریخ در گذشته را اثبات بکنند.

برای همین است که در رسانه‌ها و سیستم آموزشی خود، انتخاب چنان اسامی را بطور مستقیم و غیر مستقیم تبلیغ و ذهن شویی می کنند. 

آن‌ها، انتخاب چنان نام‌هایی را مهندسی، تشویق و تحریص می‌کنند تا ادعا بکنند که چنان تاریخ موهومی، چنان اسامی بی‌معنا، بی ریشه در تاریخ و در زبان فارسی وجود داشته است. تا ثابت بکنند که در تاریخ، ملتی به نام پارس و پارسی، با چنان قهرمانان، شخصیت‌ها، و زبان مشترکی بودهدایت. تا اثبات بکنند که در این منطقه ای از کره زمین فارسی و پارس ها، دارای آبرو و اعتبار اجتماعی بوده‌اند و آن آبرو و اعتبار اجتماعی، از گذشته تا به حال هم دوام یافته است.

در انتقاد از آن دیدگاه جعل گرایانه، یک سری از نوشته های انتقادی، نویسندگان و متفکران، در رسانه‌ها، نشان دادند که در تاریخ منطقه ای که امروزه ایران نامیده می شود و همچنین در منطقه ای که پان ایرانیست ه، ایران فرهنگی یا ایران تاریخی قلمداد و تخیل می کنند، دوره ای به نام هخامنشی نبوده است.

 آن ها در انتقادهای خود نوشته و گفته اند که تا صد سال قبل در تاریخ مکتوب و در تاریخ ذهنی و شفاهی ملل در این منطقه از کره زمین، فردی به نام کوروش وجود نداشته و حتی هیچ احدی در این منطقه نام فرزندان خود را کوروش نه چنامیده است.

آن‌ها همچنین اعلام کرده اند که اگر بعضی از شخصیت های تاریخی، همچنان که پانفارس‌ها و پان‌ایرانیست‌ها ادعا می‌کنند، مردم را قتل‌عام کرده یا شهرهای آن‌ها را به آتش کشیده اند، چرا نام آن‌ها به نیکویی در میان این ملل رایج است و مردم، نه تنها هیچ خاطره بدی از آن شخصیت های منفی در تاریخ رسمی-آموزشی پانفارس‌ها و پان‌ایرانیست‌ها ندارند بلکه با افتخار و احترام از نام آن‌ها برای نامیدن فرزندان خود استفاده می ‌کنند اما از نام کوروش و امثال آن‌ها هیچ اثری در تاریخ ملل این منطقه نبوده و نمانده است.

برای مثال، نام اسکندر، محمد، علی، عمر، عثمان، ابوبکر، اسلامی، مسلمان، صفوی، عباس، عباسعلی، محمدعلی، تیمور، چنگیز، نادر، هولاکو، خان، علیخان، و … نام‌های شخصیت‌های تاریخی، نویسنده، شاعر، و … عموم مردم بوده و هنوز هم هست.

 لاکن، تا صد سال قبل، نام هیچ یک از شعرای فارسی گوی، نویسندگان، حاکمان و مردم عادی، کوروش، داریوش، و … نبوده است.

همین نوع از انتقادها باعث شدند تا همان پان ایرانیست‌ها و پانفارس‌ها به فکر چاره بیافتند. چاره را در اعمال همزمان در دو استراتژی یافتند:

 اول: ترویج و مهندسی رسمی نام‌های مورد نظر خود و حتی نامیدن فرزندان خود به نام‌هایی که در دوره توهمی آن‌ها وجود داشته اند. در حالی که رضاشاه و محمدرضاشاه به عنوان پرچمداران سیاسی پانفارسیسم و پان ایرانیسم نام فرزندان خودشان را کوروش، داریوش، کیخسرو، رستم، و … نگذاشته‌اند.

استراتژی دومشان  مخالفت رسمی و قانونی با نام‌هایی که از نظر تاریخ رسمی و نگرش پانفارس‌ها و پان‌ایرانیست‌ها بد، منفور و مستهجن بوده‌ است.

 آن‌ها با بودجه های سنگینی که در اختیارشان قرار داده می شود، به مهندسی رسانه‌ای و آموزشی این دو استراتژی پرداختند. 

مثلا طبق خبری که در سایت تابناک و در تاریخ هیجده تیر ماه هزار چهارصد و دو  منتشر شده است، پانفارس‌های پان‌ایرانیست‌، بسیاری از اسامی رایج و شخصیت‌های خوشنام و مورد پذیرش ملل این منطقه که نام‌های تورکی، عربی و تاریخی هستند را در لیست اسامی "زننده" و "مستهجن" قرار داده و ممنوعیت آن‌ها را بطور رسمی اعلام کرده اند.  

در این خبر گفته شده است که به موجب ماده بیست و تبصره‌های آن، چند دسته از نام‌ها قدغن و ممنوع شده اند.

اول- (نام هائی که موجب هتک حیثیت مقدسات اسلامی می گردند. مانند " عبدالات ، عبدالعزی ".)

باید پرسید: چرا انسان مسلمان شیعه هزار و چهارصد ساله این منطقه، بعد از این همه سال، از نام‌های بت‌های عرب قدیم قبل از اسلام، به جای نام الله و پیامبران، امامان، حتی نام کوروش، داریوش و … استفاده می‌کند؟

می‌دانیم نام و نامگذاری، سمبل تمایل خانواده ها، سمبل فرهنگ جاری در میان جوامع و ملل، سمبل همراهی با سیاست جاری در بستر اجتماعی یا سمبل مخالفت سیاسی ولی نرم و زیر خاکی با حاکمیت و سیاست‌های رسمی و غیر رسمی حاکم بر ملل و انسان‌های فاقد قدرت نظامی است. 

نامگذاری، سمبل است. نام و نامگذاری، سمبل نوعی مبارزه است. نام و نامگذاری، سمبل نوعی اعلام علنی خواست سیاسی یا دینی و مذهبی است. نام و نامگذاری، سمبل نوعی آرزوی فردی، خانوادگی و اجتماعی است.  نام و نامگذاری، سمبل نوعی انزجار از دین، از دینداران، از سیاست، از سیاستمداران، از فرهنگ و از سیستم حاکم است. نام و نامگذاری، سمبل نوعی همراهی با وضع موجود است. نام و نامگذاری، سمبل نوعی گریز از آنچه به او تحمیل می‌شود، است. نام و نامگذاری، سمبل نوعی تمایل و علاقه به آن چیزی است که از او دریغ می شود.  نام و نامگذاری، سمبل نوعی علاقه و تمایل سیاسی متمایز است.  نام و نامگذاری، سمبل نوعی دشمنی و کدورت با آنچه بطور رسمی و غیر رسمی به او تحمیل و تلقین می شود، است. نام و نامگذاری، سمبل نوعی قهر با یک طرف و آشتی با طرف دیگر  و … است.

اگر عرب‌ها به اسامی دوران بت‌پرستی بازگشته اند، یعنی از اسلامی که اکنون به آن‌ها داده شده است، بیزار هستند. خواهان نابودی اسلام و اسلام‌بروشان موجود هستند. با ارزش‌های تحمیلی اسلام فروشان مخالفت می‌کنند. آن عرب نمی تواند سلاح در دست گرفته با رژیم تا دندان مسلح بجنگد اما می‌تواند با انتخاب یک نام، تمامی ارزش‌های حاکم و رژیم را به جنگ تمام عیار فرهنگی، ادراکی، عقلی، دینی، احساسی و در عرصه اجتماع فرا بخواند. 

این نوع نام و نامگذاری، نوعی اعلان جنگ رسمی و علنی فرهنگی و فکری با وضعیت و سیستم حاکم با همه پیچیدگی‌ها، بودجه‌ها، نیروهای انسانی و غیر انسانیش است. یک تنه و تنها با سلاح اسم فرزندش، در مقابل صدها هزار نیروی دولتی صف می‌کشد.

در بند دوم همین ماده بیست آمده است: (اسامی مرکب ناموزون مانند: " سعید بهزاد ، شهره فاطمه ، حسین معروف به کامبیز و ....")

انتخاب این نوع اسامی، نشان می‌دهند که آدم‌های ایران جعلی درگیر ی  نوع جنگ داخلی و فکری در درون خودشان هستند.

آن‌ها هنوز بطور قطع از وضعیت موجود ناامید نشده اند. 

این دسته از انسان‌ها، در میان مدرنیته‌ای که در اسامی جدید و بی‌معنی پان‌ایرانیستی می‌بینند و حس‌می‌کنند و در میان اسامی قدیمی که  برایشان عقب مانده و مذهبی جلوه‌گر شده اند، سرگردان مانده اند. نه از قدیمی و مذهبی بطور کامل بریده اند و نه به اسامی جدید بی معنی ولی جدید متمرکز شده اند. آن‌ها در انتخاب بین جنت و جهنم دو دل هستند. می خواهند از فواید هر دو بهره ببرند.

در بند سوم همان ماده بیست، تلاش می‌کند تا از لوس شدن بعضی اسامی و عنوان‌ها جلوگیری کرده، روابط کاست و طبقاتی ایران خیالی غرق در تاریکی تاریخ را بازسازی بکنند.

(عناوین - اعم از عناوین لشکری و یا کشوری و یا ترکیبی از اسم و عنوان مانند: " سروان ، سرتیپ ، دکتر ، شهردار و یا سروان محمد و و شهردار علی ")

در حالی که در تاریخ این ملل، مردم با افتخار، عنوان‌های سیاسی، اداری، اجتماعی، دینی، نظامی را حمل می کردند تا احترام خود نسبت به آن مقام و رتبه را نشان بدهند.

مثلا: نبی، رسول، حضرت، محمد، علی، حسن، حسین، زینب، فاطمه، مهدی، علیقلی، سلطان، شاه، شیخ، درویش، صوفی، پیر، مراد، سردار، سروان، سرهنگ، و … نام و عنوان های بسیار مذهبی، نام شخصیت های درجه اول دینی و مذهبی و تقدیس شده، عنوان های سیاسی حاکم بودند و هنوز هم هستند.

چرا قوانین جمهوری پانفارس‌ها، با ترویج نام حضرت محمد (ص)، امامان شیعه مخالفت نمی کند ولی با همه‌گیر شدن نام و عنوان‌های نظامی و اداری جدیدی که کمتر از یک صد سال عمر دارند، مخالفت می‌کند؟

چون پانفارس‌ها می‌خواهند "طبقه" و "کاست" قدیم و تاریخی دوره ناشناخته و موهوم ساسانیان را بازسازی بکنند. بنا به نوشته های تاریخ رسمی-آموزشی پانفارس‌های پان‌ایرانیست، مردمان فارس در آن دوره‌های تاریخی، در طبقات مختلف اجتماعی صف بندی می شدند و مردم هیچ طبقه ای، در هیچ شرایطی نمی توانستند مرزهای طبقه خود را شکسته، به طبقه بالاتر راه یابند.

انتخاب نام هم جزو ضروریات و ذاتیات سیستم کاست و طبقه بوده است. نام‌های هر طبقه، فقط به افراد آن طبقه اختصاص داشت.

 با آمدن اسلام، نه تنها کاست و طبقه از بین رفت، بلکه ضروريات آن هم از بین رفت. 

 ولی اکنون، پانفارس‌های پان‌ایرانیست‌ تلاش می‌کنند تا هم آن سیستم طبقاتی و کاستی را در اجتماع حاکم بکنند و هم ضروریات لازم برای اجتماع و اداره طبقاتی را در قرن بیست و یکم بازسازی و مستقر بکنند. 

در آن‌ سیستم اجتماعی طبقاتی و کاستی، از بالا به پایین، رهبر یا شاه و خانواده و بستگان درجه اول او در راس هرم قرار داشتند و قدرت و ثروت و جان انسان‌ها در اختیار آن‌ها بود.

 رهبران دینی و مراجع دینی حکومتی، روحانیان حامی حکونت در رده بندی دوم سیستم کاست قرار داشتند.

 نظامیان و امنیتی ‌ها در جایگاه سوم، وزراء، نمایندگان، استانداران، نمایندگان، مدیران ارشد دولتی و خانواده‌های و بستگان درجه اول آن ها در جایگاه چهارم، سرمایه‌داران حامی حاکمیت و ایدئولوژی حاکم در جایگاه پنجم و مردمان عادی در رده های پایین تر   پایین تری نسبت به موقعیت و درآمد و حرفه  در اجتماع قرار بگیرند.

لذا اکنون، مردم عادی حق ندارند مانند گذشته از عنوان شاه، سلطان، رهبر، ولایت فقیه، رئیس جمهور، وزیر، وزارت، نماینده، منتخب، استاندار، فرماندار و … استفاده بکنند. چون مرزهای الزام  احترام به طبقات شکسته و انحصار طبقاتی از بین برده می شود.

چرا که تعلق و انحصار طبقاتی، نام و عنوان طبقاتی و همچنین مزایای آن طبقه و دستاوردهای انحصاری آن را بدست می‌آورد. هر نام و عنوانی، مزایایی و جایگاهی را اشغال می‌کند.

به همین جهت،  نباید با رایج شدن آن نام‌ها و عنوان‌ها در میان عوام مردم، به جایگاه ذهنی و طبقاتی آن‌ها لطمه و صدمه روحی روانی وارد شود.

نباید اجازه داد تا افرادی که پست بوده، در طبقات پایین شخصیتی، حقوقی و اجتماعی و سلسله مراتبی قرار دارند، طبقات بالا را به پستی طبقه خود آلوده بکنند.

 در بند چهارم همان ماده بیست گفته است که  (القاب - اعم از ساده و مرکب . مانند : " ملک الدوله ، خان ، یا شوکت الملک ، حاجیه سلطان و سلطانعلی ")

ممنوع و قدغن هستند.

 چرا؟ 

مگر محمدامین، علیمحمد، امیرحسین، امیرعلی، و … مرکب نیستند؟ چرا این اسامی مرکب قدغن نیستند ولی آن‌ها قدغن هستند؟ 

چون این اسامی، یادآور دوره خاصی از تاریخ هستند که پانفارس‌ها و پان‌ایرانیست‌ها نمی‌خواهند سخن و علامتی از آن‌ها دیده و شنیده بشوند.

می‌دانیم که هر کلمه و اسمی، دارای یک شناسنامه و تاریخ و داستان و حکایت است. 

اسکندر، نام قهرمان یونانی جوان، در پی آب حیات بوده است که بخش مهمی از جهان روزگار خود را شکست داده و فتح کرده است.

محمد، نام رهبر دین اسلام است که با رژیم چند خدایی جنگیده، قبایل را در زیر دین خود متحد کرده و حکومتی ساخته است که بعد از او به امپراطوری های بزرگی بدل شده اند.

علی، نام امام اول شیعیان است که در نزد شیعیان معتقد، سمبل عدل و عدالت اجتماعی است. 

چنگیز، رهبر مغول‌های پراکنده بود که بزرگترین امپراطوری را ساخت و در هر جنگی استراتژی متفاوتی را گرفت. در دوره او و فرزندانش صلح، تجارت، امنیت، و … رونق داشت و جوامع شکوفایی و رنسانس را تجربه کردند.

تیمور، حافظ قران و شعر بود و کتاب خوان قهاری بود که در هنگام سفرهای جنگی هم کتابخانه اش را با خود می برد. او بدون کتاب خواندن، روزش را آغاز نمی کرد و بدون کتاب خواندن نمی خوابید. او بسیاری از سرزمین‌ها را به اشغال خود درآورد‌ و یک امپراتوری جدیدی را شکل بخشید‌.

در بند پنجم،اسامی  که در این ماده ممنوع شده اند (ملک الدوله ، خان ، یا شوکت الملک ، حاجیه سلطان و سلطانعلی) یادآور دوره حاکمیت  تورک‌ها از غزنوی‌ها، سلجوقی‌ها، عثمانی‌ها، صفوی‌ها، تا قاجاریه و تا سال هزار و چهارصد و دو است. 

تنها، از زمان اجرای این دستور العمل غیر قانونی (قانونی که در مجلس و توسط نمایندگان تصویب نشده است) است که با فرهنگ، زبان و نام‌های تاریخی و رایج تورکی که بسیار هم با معنی و لطیف هستند، مخالفت می‌کنند.

در حقیقت، پانفارس‌های پان‌ایرانیست‌ با چنین دستورالعمل‌هایی در پی حذف فرهنگ و تاریخ تورک‌ها از این منطقه هستند.

 این رفتار و تصمیمی که توسط بخشی از دولت ایران فارس گرفته و اجرا می شود، در دشمنی و تضاد علنی با تورک‌ها و فرهنگ تورک‌ها است. آن‌ها می خواهند تا ریشه نام‌ها و تاریخ و معنای تورکی کلمه‌ها، نام‌ها و … را از این سرزمین‌ها کنده و تورک زدایی، تورک زدایی فرهنگی و تاریخی بکنند. ترک زدایی و عرب زدایی، سیاست و استراتژی اصلی پان‌ایرانیست‌ها و پانفارس‌ها است.

سلطان، لقب رسمی همه امپراطوران تورک عثمانی بوده است. برعکس آنچه پانفارس‌ها و پان‌ایرانیست‌ها تلاش می کردند و می‌کنند تا نشان بدهند که عثمانی‌ها و اردوی آن‌ها، بارها به زنان و دختران آن‌ها تجاوز کرده و آن‌ها ولد الزنای عثمانی‌ها هستند، اما نام‌ گذاری زنان با اسامی گرفته شده از مقام و منصب عثمانی، به ویژه نام‌های زنانه، نشان می‌دهند که حافظه تاریخی این ملل و این منطقه، هیچ تجربه تلخی از عثمانی‌ها نداشته است. بلکه عثمانی ها را رهایی بخش و نجات دهنده خود می دانسته اند. برای همین هم یاد و خاطره ان‌ها را با جان خود گرامی می دارند.

این تصور، تنها به زنان تورک‌ها در ایران هشتاد و هشت ساله ختم نمی شود، بلکه زنان و دختران فارس‌ها، عرب‌ها، بلوچ‌ها، هندی‌ها و ‌… هم از نام سلطنت، سولطان، سولطان خانم، ملکه سولطان، حاجیه سولطان، و … استفاده می‌کردند و هنوز هم استفاده می‌کنند.

 

از طرف دیگر، اگر عثمانی ها وارد این سرزمین‌ها شده و با زور، به زنان این منطقه تجاوز کرده بودند، یا آن‌ها را می کشتند و به اسارت می گرفتند، چرا نام مردان را هم با ترکیبی از سلطان عثمانی نامگذاری می کردند و می‌کنند؟ می توانیم سولطانعلی، سولطان خان، سولطان اوغلو، و … را ببینیم که نام‌های اختصاصی و تولیدی تورک‌های آزربایجان بوده و است.

تصور نکنید که این رفتار غیر قانونی، بعد از حدود چهل و پنج سال، مخالفت رسمی و علنی با سلطنت پهلوی است. نه. رسما زبان، فرهنگ، تاریخ، اندیشه، تورک‌ها و تمام هستی و هستی همه جانبه ملت تورک را هدف قرار داده و به حذف و قتل عام همه جانبه این نلت تورک کمر بسته و زره پوشیده اند.

در بند پنجم ماده بیست، به تعریف دقیق نام‌های زننده و مستهجن نمی پردازد تا تکلیف همه معین بشود، بلکه دست پانفارس‌های آن سازمان را برای اعمال سلیقه و ضدیت با نام و فرهنگ تورکی باز می گذارد و می گوید:

(اسامی زننده و مستهجن - زننده و مستهجن آندسته از نامهائی است که بر حسب زمان ، مکان یا مورد بدلایل و جهات زیر برای دارنده آن زننده و مستهجن باشد و مراتب به تأیید شورایعالی برسد.)

در ادامه و در زیر آن، به توضیح اسمهای مستهجن می پردازد و می گوید:

(نام هائی که معرف صفات مذموم و مغایر با ارزش‌های والای انسانی است. مانند: گرگ، قوچی و.) 

اگر خانواده و جامعه ای اسامی حیوانات را پذیرفته و به عرف ان ملت بدل شده است، چرا باید با آن ‌ها مخالفت کرد. هر ملت و فرهنگ، نام‌ها و دیدگاه و درک خود از ان‌نام‌ها را دارد که لزوما با تفسیر ملل دیگر یکی نیست.

علاوه بر آن که معنای این نام‌ها، به وضعیت حاکم در جامعه اشاره کرده و آن وضعیت سیاسی، اجتماعی، امنیتی و … را با یک کلمه و اسم نشان می دهد.

یعنی، مثلا با نام گرگ نشان می دهند که انسان‌های این جامعه معین، حاکمیت، دولتمردان، مدیران، نظامیان، امنیتی‌ها، صاحبان ثروت و مکنت، زنان و دختران، مردان و پسران و … "گرگ" هستند و تو، ای فرزند من، در میان گرگ‌های انسان نما زندگی می کنی که باید خودت را از دندان ها و طمع آنها حفظ بکنی. همه در کمین تو هستند تا با کوچکترین غفلت تو، همه داشته‌هایت را از تو بگیرند. مواظب باش که گرگ دولت، در کمین است تا سر تو را کنده، بخورد. چون این دولت، با خون و گوشت انسان زنده است. خون و گوشت حیوان و حیوان صفتان با روح و روان این دولت ناسازگار نیست.

می دانیم که قوچ، به معنی گوسفند نر بزرگی است که برای تداوم نسلی خوب و شایسته لازم است. از مشخصات قوچ، مسلح بودن قوچ است. قوچ، در هیچ زمانی، بدون شاخ و سلاح نیست. وقتی قوچ شرایط را مناسب جنگ تشخیص بدهد، از هیچ کس اجازه نمی‌گیرد و فرمان نمی برد. به تنهایی اعلام جنگ کرده، و تا مرگ دشمن یا خود، می جنگد. او منافع نسل و قوم و ملت خود را از منافع دیگران مهمتر و برتر می داند و برای تامین آن منافع، از جنگ باز نمی‌ایستد.

ترکیب قوچ با کلمات دیگر، بسیاری از نام‌های تورکی را می سازند: قوچعلی، قوچاق، قوچ بالام، قوچ ممد، قوچاق، قوچ اوغلو و …. 

همین ماده بیست در ادامه می‌افزاید: (نام هائی که با عرف و فرهنگ غالب و مقدسات مذهبی مردم مغایر باشد. مانند " لات، خونریز، چنگیز و …)

مشاهده می‌کنیم که انسان قرن بیست و یکمی که در زیر سایه دولت پانفارس‌های پان‌ایرانیست‌ زندگی می‌کند، تشخیص داده است که برای زیستن در ایران جعلی و جدیدی که آن‌ها در حال ساختن آن ایران هستند، باید لات بود. باید خونریز بود تا مردم از تو و از نام تو بترسند و تسلیم اراده تو شوند. تنها راه زنده ماندن، لاتی و خونریزی است. چرا که دولت تنها از این دسته ها حمایت می‌کند. و به آن‌ها ‌ها مجال و فرصت ایجاد می‌کند‌. 

چرا نپرسیده ایم که چرا مردم به چنین اسامی روی آورده اند؟ حاکمیت، دولت و فرهنگ، زبان، فلسفه و نگاه انسان فارس، چه بوجود آورده است که افرادی به چنین اسامی روی خوش نشان می دهند؟ آیا این وضعیت نتیجه و معلول حاکمیت فارسیسم نیست؟

اما پان‌ایرانیست‌ها و پانفارس‌هایی که این دستورالعمل را نوشته و بر اجرای آن نظارت می‌کنند، تلاش کرده اند تا با آوردن نام امپراطور مغول‌ها در کنار لات و خونریز، به خواننده و بیننده القاء بکنند که چنگیز هم جزو همین اسامی بوده و لات و خونریز است.

در حالی که می دانیم این اسم، برای صدها سال در این منطقه و جهان رایج بوده است. از طرف دیگر، می دانیم که هیچ قهرمان تاریخی، نمی توانست قهرمان ملی نام بگیرد، اگر آدم نمی کشت و سرزمین‌های دیگران را اشغال نمی کرد. کشتار و قهرمان ملی، دو روی یک سکه هستند.

باید بدانیم که نه تنها هر فرد انسانی، بلکه اجتماعات و ملل هم نمی توانند دارای استانداردهای دوگانه داشته باشند. 

چرا که عادت به اعمال استانداردهای دوگانه، باعث بهم ریختن قوه تشخیص و قوه عقلانی می شود.

 یک قانون و استاندارد غلط، بهتر از دوگانی در استاندارد است. چون یک استاندارد غلط می تواند انسان‌ و اجتماع را در مسیری معین پیش ببرد اما استاندارد دوگانه یا چندگانه، با هم در تضاد و رقابت دایمی خواهند بود. 

چند استاندارد ضد هم، توان و قوه هم دیگر را خنثی خواهند کرد. افراد و جامعه توانایی تشخیص درست از غلط را نخواهند داشت و در نهایت و انتهای راه، مغلوب اندیشه ها و نگرش‌های متضاد دوگانه یا چندگانه خود خواهند شد.

اگر چنگیز خونریز و اشغالگر است، پس کوروش، داریوش، رضاشاه و محمدرضاشاه و خمینی، خامنه ای، سرداران سپاه و ارتش صد سال اخیر هم خونریز و اشغالگر هستند. همه کسانی که در راه اشغال عراق و رفتن به قدس بودند و کشته شدند هم ماشین کشتار انسان‌ها بودند.

می دانیم که پانفارس‌ها و پان‌ایرانیست‌های شعوبیه، تنها با اسامی ابوبکر صدیق، عمر، عثمان، معاویه، یزید، طارق، دشمنی نمی‌کنند، بلکه دشمن سولطان آلپ‌ارسلان، سولطان محمد فاتح، سولطان سولیمان قانونی، سولطان عبدالحمید، تیمور جهانگشای، شاه اسماعیل خطائی، ناصرالدین شاه، محمدعلی شاه، هم هستند. 

چون این شخصیت‌های تاریخی، در راستای منافع فارسیسم راه نپیموه‌اند و راه را برای قدرت یابی آن‌ها هموار نکرده بودند. برای فارس‌ها امپراطوری نساخته و افتخار نه آفریده‌اند.

در بخشی از همین دشمنی رسمی پانفارس‌های پان‌ایرانیست با تورک‌ها، تاریخ تورک‌ها، زبان تورک‌ها، تمدن تورک‌ها، اندیشه ملی تورک‌ها، ملت مداری و ملت محوری تورک‌ها گفته اند:

(کلمات زائد و غیر ضروری در نام اشخاص. مانند: " قلی، غلام، گرگ، زلف و قوچ) قدغن هستند.

اگر دقت بکنیم، متوجه می شویم که جز کلمه گرگ که برای انحراف اذهان در اینجا و برای چندمین تکرار شده است، بقیه مثال هایی که زده اند، به فرهنگ، زبان، تاریخ و نگرش ملی تورک‌ها مربوط است.

باید بدانیم که هیچ حاکمیت مستقل و قدر قدرتی بوجود نمی آید یا هیچ ملتی نمی تواند دولت‌ساز باشد یا حاکمیت و قدرت را در دست بگیرد، الا آن که آن ملت، نوع دیدگاه و فلسفه و فکر خود را بطور اساسی و ریشه‌ای تغییر بدهد. 

چنین ملتی که می خواهد در جهان و سیاست کنونی قدرتمند و تعیین کننده باشد، باید از زندان فکر، دین، فلسفه حاکم بر خود و جامعه اش خارج بشود. 

اگر ملتی هداف اوج گیری و تبدیل شدن به اداره سیستم‌های منطقه ای و جهانی را دارد، باید فرهنگ، زبان، کلمات، جملات، نگاه، نام‌ها و فلسفه خاص جدید خود را بسازد. 

بدون نگاه جدید، بدون فکر جدید، بدون ساختن کلمات و ترکیب‌های جدید، بدون تولید مفاهیم جدید و متفاوت از گذشته، آن ملت نمی‌تواند راه برود. نمی تواند چیز جدیدی بسازد. نمی تواند رها بشود. نمی تواند حاکمیتی را از بین برده، دولت و حاکمیت مستقل خود را بسازد.

تورک‌های آزربایجان در این راستا و در دل تمدن اسلام سنی، شیعه خاص خود را تعریف کرده و پذیرفتند. این تورک‌ها، بر اساس علی و آل علی و دیدگاه های سیاسی ادراکی خود از آن‌ها، راه سیاسی دینی جدیدی را طراحی کردند. زبان، کلمات، ترکیب‌ها، و جملات جدیدی با معانی و نگاه متفاوت و تفسیری نو از گذشته را ایجاد کرده و به راهی افتادند که در انتهایش، به ساختن امپراطوری صفویه، افشاریه و قاجاریه رسیدند.

 وقتی همان تورک‌ها نتوانستند به بازتولید کلمه، ترکیبات، جملات، معنا و مفهوم و اهداف جدید دست یازند، وقتی با آنچه هستند و دارند، راضی و قانع شدند، شکست خوردند. هر چه در دست داشتند را از دست دادند. 

این تورک‌ها که فرزندان بی عقل و فکر آن تورک‌ها بودند، نه تنها سرزمین هایشان را از دست دادند و به اشغال دشمنانشان در آمدند که مغز، فکر و زبانشان هم توسط اشغالگران اشغال شد.

 قلی، غلام، زلف و قوچ و …کلماتی هستند که قبل از آغاز رسمی دولت صفوی، بار معنایی جدید سیاسی، دینی و ایدئولوژیک گرفتند و نگاه جدیدی به انسان تورک آزربایجانی دادند.

حالا انسان پانفارس‌ پان‌ایرانیست‌ تلاش می‌کند تا آن ها را از فرهنگ و زبان ملل منطقه، تورک زدایی،زبان زدایی، فکر زدایی،  تفسیر دینی زدایی، فلسفه زدایی، ملی زدایی و … زدایی کرده، دیدگاه پانفارسیستی خود را به تورک‌ها و دیگر ملل تحمیل بکند.

 دیدگاهی که هنوز بعد از یک صد سال، چیزی برای عرضه نساخته و عرضه عرضه فکر، زبان، معنی و تفسیر شسته و رفته و تکمیل شده‌ای را ندارد. 

در ادامه همان دستورالعمل با تلفظ منطقه‌ای و لهجه‌ها هم دشمنی خود را نشان می دهند. بی دلیل نیست که در آموزش و پرورش دولت فارس‌ها، از استخدام معلمان دارای لهجه غیر فارسی خودداری می‌کنند. 

بیخود نیست که برای از بین بردن لهجه تورکی و عربی کودکان، آن‌ها را به تحمل و زیست انواع تحقیرها در آزمایش‌ها و کلاس‌ها معروض می گذارند.

همان سیستم نمی خواهد هیچ نشانی از تلفظ ها و لهجه های تورکی در زبان و نوشتار باقی بماند تا نسل های آینده نتوانند ادعا بکنند که در این منطقه از کره زمین، پدران تورک‌شان  زندگی می کره اند و دلیل آن هم، اسناد ثبت شده در ادارات ایران پانفارس‌ است که فلان کلمه‌ها را نه بشکل فارسی طهرانی که به شکل تورکی آن تلفظ کرده و می نوشته‌اند.

برای همین منظور در آن دستورالعمل نوشته اند که

 (تصحیح اشتباهات املائی " زهراب به سهراب و یا منیجه به منیژه و یا …")

 قدغن است.

با نگاهی با این تلفظ‌ها و مثال‌ها، متوجه می شویم که پانفارس‌ها بطور سیستماتیک و همه جانبه با هستی تورک‌ها، زبان تورکی، تفکر تورکی، فرهنگ و تاریخ تورکی مبارزه و دشمنی می کنند. 

 دشمن تورک، تورک‌ها را شناخته است و برای نابودی آن‌ها از هیچ کوششی فرو گذاری نمی‌کند اما هنوز مغز بسیاری از تورک‌ها در اشغال فارس‌هاست. ان‌ها مغز بسیاری از تورک‌ها را مهندسی و رهنمون می کنند و این اتفاق در مدارس و در دوران تحصیل، بطور رسمی و علنی و با امکاری صدها هزار معلم که سربازان قلم بدست پانفارسیسم هستند عملی می شود.

باید برای رهایی و نجات خود، وطن خود، ملت خود، باید عقل و سیستم آموزش خود و فرزندانمان را خودمان و بر اساس منافع ملی و بلند مدت خودمان شکل بدهیم.

بهترین جا و مکان برای آموزش نسل های بعدی تورک‌ها، خانه‌ها و محیط های امن و قابل کنترل و مشاهده خودمان است.

با احترام

انصافعلی هدایت 

22. 2024. سپتامبر